บทที่ 877 ยอมผิดใจกับคนเลวทราม แต่จะไม่ยอมผิดใจกับผู้หญิง

“ลูกพูดว่าสายตาที่เขามองกมลเหมือนอะไรนะ？”

เสียงของบุริศร์สั่นอย่างเย็นชา

กิจจากลับพูดออกมาคำต่อคำ： “สายตาน่าเกลียดมาก เหมือนกันหมาป่าหิวโหย และเขายังจะเอาตัวกมลไปด้วย ไม่อย่างนั้นผมคงไม่พยายามขัดขวางเขาอย่างไม่คิดชีวิตแบบนี้ แด๊ดดี้ ผมคิดว่าคนขับรถคนนี้น่ารังเกียจมาก”

นรมนสีหน้าเปลี่ยน

ต่ำทราม อนาจาร เด็กผู้หญิง！

เมื่อคำเหล่านี้ปรากฏขึ้นในสมองของนรมน เธอหวาดกลัวจนเหงื่อตก

เธอไม่คาดคิดว่า ลูกสาวของตนเองยังอายุไม่ถึงห้าขวบ นึกไม่ถึงว่าจะถูกผู้ชายแบบนี้จ้องมอง

“เรื่องนี้จบไม่ได้ พวกเราจำเป็นต้องจัดการอย่างจริงจัง”

นี่เป็นครั้งแรกที่นรมนอยากฆ่าคน

เธอมองแววตาไร้เดียงสาของกมล ทันใดนั้นก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา ถ้าไม่ใช่กิจจาที่ปกป้องกมลอย่างสุดชีวิต ตอนนี้กมลจะเป็นอย่างไร？

เธอไม่กล้าคิดเลยจริง ๆ

“ฉันจะไปหาคนขับรถคนนั้น”

ในตอนแรก เธอไม่อยากให้ค่าโดยการไปหาคนขับรถคนนั้น ตอนนี้กลับอยากจะเข้าไปสับคนนั้นให้เป็นชิ้น ๆ

บุริศร์พยักหน้า ตอนนี้เขาก็มีความคิดเหมือนกัน

กล้ามีความคิดชั่วร้ายกับลูกสาวของเธอ คนขับรถคนนี้คงไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วจริง ๆ

ในขณะนี้ธิดามาถึงแล้ว และนำซุปกับโจ๊กมาด้วย

นรมนปลอบโยนเด็กทั้งสองทันที ให้พวกเขาพักผ่อน ตนเองออกจากโรงพยาบาลพร้อมกับบุริศร์

“ร่างกายของคุณไม่เหมาะสม ถ้าคิดจะลงมือ บอกผม ผมจะทำให้เอง”

บุริศร์ไม่ค่อยเห็นนรมนมีท่าทางกระเหี้ยนกระหือรือ ถ้านรมนในตอนนี้กินคนขับเข้าไปเขาก็เชื่อ

พิจารณาถึงร่างกายของนรมน บุริศร์จำเป็นต้องเอ่ยขึ้นมาก่อน

นรมนกลับกล่าวอย่างไม่แยแส ： “วางใจเถอะ ฉันจัดลำดับความสำคัญได้”

รถขับมาถึงบ้านตระกูลโตเล็ก

คนขับรถถูกนภดลและคนอื่น ๆ พากลับมา ขังอยู่ในห้องใต้ดิน ส่วนกานต์นั่งอยู่บนโซฟาอย่างเหน็ดเหนื่อย มองเห็นนรมนและบุริศร์กลับมา จึงรีบลุกขึ้นกล่าวว่า： “ คุณบุริศร์ หม่ามี้ พี่กิจจากับกมลเป็นไงบ้าง？”

บุริศร์ตอบอย่างไม่สบายใจ： “กมลปลอดภัยดี แต่เพราะกิจจาปกป้องกมล เกรงว่าหลังจากนี้จะไม่สามารถออกกำลังกายหนัก ๆ ได้แล้ว ทรวงอกกับปอดของเขาได้รับบาดเจ็บ และยังมีเลือดคั่งอยู่ ต้องรอดูหลังจากนี้”

ได้ยินบุริศร์พูดเช่นนี้ นัยน์ตาของกานต์เยือกเย็น

“เมื่อสักครู่ผมลงมือเบาไปหน่อย ผมจะเข้าไปซ้อมมันอีกรอบ”

ในขณะที่พูดเขาลุกขึ้นยืน กลับถูกนรมนขวางเอาไว้

“หม่ามี้เอง”

นรมนพูดเบา ๆ แต่กานต์ตกตะลึงที่ได้ยินบางอย่างที่แตกต่างออกไป

ดูเหมือนหม่ามี้กำลังโกรธ？

เขาแอบเหลือมองนรมน ถามเสียงเบาว่า： “ ผมไปดูอยู่ด้านข้างได้ไหม？”

“เป็นเด็กเป็นเล็กดูความรุนแรงให้น้อยหน่อยก็ดี กลับห้องไปเล่นเถอะ”

คำพูดของนรมนทำให้กานต์รู้สึกหดหู่

ตอนที่เธอให้ตนเองฟาดคนขับรถทำไมถึงไม่พูดแบบนี้？

แต่มองเห็นสายตาที่บุริศร์มองตนเอง กานต์จึงกลับห้องอย่างเชื่อฟัง

นรมนไม่รอช้า ลงไปห้องใต้ดินทันที

คนขับรถถูกซ้อมจนหายใจรวยริน เมื่อเห็นนรมนกับบุริศร์ มุมปากของเขามีคราบเลือด รีบขอให้ยกโทษให้

ประธานบุริศร์ คุณนายบุริศร์ ขอร้องพวกคุณล่ะ อย่าซ้อมผมเอง ผมสำนึกผิดแล้ว ผมไม่กล้าอีกแล้ว

เขาเจ็บซี่โครงสุด ๆ กระดูกแขนขาก็เจ็บเช่นกัน แต่นับว่าโชคดีมากที่ยังมีชีวิตอยู่

เขาเคยคิดว่าตนเองคือปีศาจร้าย แต่คิดไม่ถึงว่าเด็กอายุสี่ขวบจะทำให้เขาต้องร้องขอความตาย

นรมนมองเห็นสภาพของเขาในเวลานี้ นึกถึงว่าคนแบบนี้จะกล้าทำเรื่องที่คนไม่ทำกันกับลูกสาวของเธออย่างไม่คาดคิด เธอเดือดเป็นฟืนเป็นไฟ

เธอเดินไปตรงหน้าคนขับรถ กล่าวอย่างเย็นชา： “ฉันได้ยินมาว่าแกสนใจลูกสาวของฉัน？”

ประโยคนี้ถามออกไปอย่างเบา ๆ แต่กลับทำให้คนขับสะดุ้งทันที

“เปล่า เปล่าจริง ๆ คุณนาย คุณฟังมาผิดแล้ว”

ตอนนี้ตีให้ตายคนขับรถก็ไม่ยอมรับ

แต่สิ่งที่นรมนต้องการไม่ใช่การยอมรับของคนขับรถ สำหรับเธอ กิจจาไม่มีทางโกหก กมลก็ไม่มีทางถูกทุบตีโดยไร้เหตุผล

แค่คิดว่าลูกสาวของตนเองเกือบจะถูกทำลายในน้ำมือของคนแบบนี้ นรมนยกเท้าขึ้นโดยพลัน เตะไปที่สะโพกของคนขับรถ

“อ๊าก！”

คนขับรถร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด สองมือกุมตรงส่วนที่เจ็บจนเหงื่อท่วม

และต่อจากนั้นเอง นรมนคว้าคอเสื้อของเขา ยกเท้าขึ้นอีกครั้ง เตะซ้ำไปที่ตำแหน่งเดียวกัน

สุภาพบุรุษที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างพากันสะดุ้งอย่างไม่ได้ตั้งใจ และมีบางคนถอยหลังออกมาสองก้าวอย่างไม่รู้ตัว เอามือกุมน้องชายของตนเองอย่างไม่ได้ตั้งใจ

มุมปากของบุริศร์ยกขึ้นมาเล็กน้อย

เขาคิดอยู่แล้วว่านรมนจะต้องลงมือ แต่คิดไม่ถึงจริง ๆ ว่านรมนจะลงมืออย่างโหดเหี้ยมเช่นนี้

ทุกคนต่างมองดู นรมนกลับดูเหมือนจะไม่รู้สึกอะไร เตะเข้าไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า