บทที่ 880 เดิมทีทั้งหมดนี้ควรจะเป็นของฉัน

พ่อแม่ตระกูลธนาศักดิ์ธนกลับมาแล้วจริง ๆ เพียงแต่พวกเขากำลังรุมล้อมอยู่รอบ ๆ ผู้หญิงคนหนึ่ง ราวกับเป็นทาสที่คอยเอาใจผู้หญิงคนนั้น

“เนตรา เอานี่ กินส้มสิ”

แม่นรมนปอกส้มมองผู้หญิงคนนั้นด้วยใบหน้ามีความหวัง แต่หญิงสาวกลับพูดอย่างรำคาญว่า： “โธ่เอ๊ย ฉันไม่กิน แม่อย่าเอามาให้ฉันได้ไหม ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะ ตอนนี้คิดจะมาทำดีกับฉัน ทำไมเมื่อก่อนไม่สนใจล่ะ？”

คำพูดนี้ออกมา แม่นรมนอึ้งไปทันที แววตามีความเจ็บปวด

พ่อนรมนไม่ชอบใจ เอ่ยเสียงทุ้มต่ำว่า： “เนตรา ทำไมถูกถึงพูดกับแม่ของลูกแบบนี้？”

“ฉันพูดแบบนี้แล้วจะทำไม？ฉันพูดแบบนี้ก็ยังเบาไปด้วยซ้ำ พ่อกับแม่ทำให้หายไปตั้งแต่เด็ก กลับเลี้ยงลูกของคนอื่นแทน พ่อกับแม่ดูสิ ตอนนี้เธอมีชีวิตอย่างไร แล้วฉันมีชีวิตอย่างไร ？เดิมทีทั้งหมดนี้ควรจะเป็นของฉัน！แล้วตอนนี้ล่ะ？ฉันนั่งอยู่ตรงนี้เหมือนเป็นคนนอก พ่อกับแม่จะให้ฉันพูดดีได้อย่างไร？”

เมื่อนรมนฟังมาถึงตรงนี้ความดีอกดีใจเมื่อสักครู่ก็หมดไป เธอนึกขึ้นได้ทันทีว่า ตอนแรกพ่อแม่ตระกูลธนาศักดิ์ธนจากไปเพื่ออะไร และรูปภาพที่สอดอยู่ในรูปภาพของเธอ ไม่ใช่เนตราตรงหน้าแล้วจะเป็นใคร？

เนตรา？

แม้แต่นามสกุลก็เปลี่ยนแล้วเหรอ？

ดังนั้นพูดได้ว่าผู้หญิงคนนี้คือลูกสาวที่แท้จริงของพ่อแม่ตระกูลธนาศักดิ์ธน？

นรมนรู้สึกแย่อย่างพูดออกมาไม่ได้ ในตอนนี้ยืนอยู่ตรงนี้ จะเข้าก็ไม่เข้า จะออกก็ไม่ออก พ่อแม่ที่เคยสนิทกับเธอที่สุด ตอนนี้กลับเปลี่ยนเป็นเหินห่าง

กานต์มองนรมน ถึงแม้นรมนจะไม่พูดอะไร แต่เขามองออกว่านรมนรู้สึกไม่ดี

เขาสูดลมหายใจเข้าลึก จากนั้นยิ้มขึ้นมา และส่งเสียงเรียกออกไป： “คุณตาคุณยาย ทั้งสองคนกลับมาแล้วเหรอครับ？”

เมื่อพ่อแม่ตระกูลธนาศักดิ์ธนได้ยินเสียงของกานต์จึงรีบหันมาทันที มองเห็นนรมนจูงมือกานต์ยืนอยู่ตรงทางเข้าห้องรับแขก และไม่รู้ว่ากลับมานานหรือยัง สีหน้ากระอักกระอ่วนอย่างอดไม่ได้

“นรมนกลับมาแล้วเหรอ？ รีบเข้ามานั่งสิ”

ถือว่าแม่นรมนมีปฏิกิริยาตอบสองเร็ว รีบวางส้มในมือลง ร้องเรียกให้นรมนเข้ามา

นรมนเกิดภาพลวงตาขึ้นมา นี่ไม่ได้กลับมาที่บ้านของตนเอง แต่กลับมาที่ตระกูลธนาศักดิ์ธน

นรมนพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม พากานต์เดินเข้าไป

เนตราเอาแต่มองนรมน เมื่อเธอเห็นว่านรมนหน้าตาดีกว่าตนเองมาก จึงเอ่ยถามอย่างฉับพลันว่า ： “เธอทำหน้ามาหรือเปล่า？”

“เนตรา！”

แม่นรมนรีบดึงแขนเสื้อของเธอ

คนอื่นไม่รู้ว่าเพราะอะไรนรมนจึงต้องศัลยกรรมใบหน้า แต่พวกเขารู้แล้ว ตอนนี้เห็นได้ชัดว่าเนตราต้องการซ้ำเติมใบหน้าของนรมน เธอจึงรีบห้าม

แต่เนตรากลับไม่ค่อยพอใจ

“ฉันพูดอะไรผิด？แม่จะมาดึงฉันทำไม！แค่เห็นหน้าของเธอก็รู้แล้วว่าทำมาหรือไม่จริง？ตนเองทำศัลยกรรมจะไม่ให้คนอื่นพูดเหรอ？เลี้ยงดูด้วยตนเองอยู่ข้างกายมันแตกต่างกันอย่างที่คิดเอาไว้”

หัวใจของนรมนเหมือนถูกแทง จนปวดหนึบๆ อยู่ข้างใน

“คุณเป็นใคร？ มีสิทธิ์อะไรมาพูดกับคุณยายของผมแบบนี้？”

กานต์ไม่รอให้นรมนเอ่ยปาก เอ่ยถามเนตราโดยตรง

เนตราคิดไม่ถึงว่านรมนจะไม่พูดอะไร และเด็กเมื่อวานซืนคนหนึ่งกลับไม่มีความเคารพต่อเธอ จึงส่งเสียงออกทางจมูกอย่างเย็นชาทันทีและกล่าวว่า： “ฉันเป็นใคร？ แกถามยายของแกดูสิ ว่าแท้จริงแล้วฉันเป็นใคร”

ในเวลานี้ ทั้งห้องรับแขกเงียบลงทันที

ตอนแรกที่พ่อแม่ตระกูลธนาศักดิ์ธนไปไม่ได้บอกนรมนว่าตนเองจะไปทำอะไร เพียงแค่พูดว่าไปเที่ยว วันนี้พาลูกสาวที่แท้จริงกลับมา จึงทำให้พวกเขาไม่รู้ว่าควรจะอธิบายกับนรมนอย่างไร

สีหน้าของพ่อนรมนก็มีความกระอักกระอ่วนใจ

“เอ่อ นรมน เธอชื่อว่าเนตรา”

พ่อนรมนครุ่นคิดอยู่นานถึงจะเอ่ยประโยคนี้ออกมา

“อ่อ”

นรมนพยักหน้าด้วยรอยยิ้มบาง ๆ แววตาดูคลุมเครือไม่ชัดเจน

ทันใดนั้นเองพ่อนรมนไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรต่อ จึงหันไปมองแม่นรมนเพื่อขอความช่วยเหลือ

แม่นรมนไอออกมา และรีบเทน้ำให้นรมน

“นรมน รีบน้ำหน่อยสิ”

“ค่ะ”

นรมนรับแก้วน้ำมาจิบอย่างเชื่อฟัง จากนั้นนั่งลงบนโซฟา

บรรยากาศตึงเครียดอีกครั้ง

เนตราเห็นแค่เพียงพ่อแม่ตระกูลธนาศักดิ์ธนพูดชื่อของตนเองและไม่พูดอะไรต่อ จึงรู้สึกไม่พอใจอย่างช่วยไม่ได้

“ทำไมเหรอ？พ่อกับแม่กลัวเธอทำอะไรเหรอ？ถึงแม้เธอจะเป็นคุณนายบุริศร์ แต่ถ้าไม่มีพ่อกับแม่อบรมเลี้ยงดูมา ตอนนี้ไม่รู้ว่าเธอจะไปเก็บขยะอยู่ที่ไหนเลย ฉันทำให้พ่อกับแม่ขายหน้า？ ทำให้พ่อกับแม่พูดไม่ออกเหรอ？”

“เนตราใช่ไหม？”

ถึงแม้นรมนจะรู้สึกอึดอัดมากกับสิ่งที่พ่อแม่บุญธรรมทำ แต่ก็ไม่อาจปล่อยให้คนอื่นพูดกับพ่อแม่บุญธรรมแบบนี้ สีหน้าของเธอบึ้งตึงลงหลายเท่าอย่างอดไม่ได้

“เชิญเธอนั่งลงแล้วค่อยพูดค่อยจาดีกว่า ฉันรู้ว่าเธอเป็นใคร”