บทที่ 881 แต่ไหนแต่ไรฉันก็ไม่ใช่ผู้ดีอะไรอยู่แล้ว

“หม่ามี้ รู้สึกไม่ดีมากๆเลยใช่ไหมครับ?”

กานต์เห็นท่าทางไม่สบายใจของนรมน กำลังมองนรมนด้วยท่าทางน่าเอ็นดูเป็นพิเศษ สายตาอย่างนั้นเหมือนจะทำให้หัวใจของนรมนละลายไปเลยจริงๆ

“ไม่หรอกจ๊ะ หม่ามี้ยังมีกานต์ ยังมีกิจจากับกมล แค่เห็นพวกเราความกลุ้มใจของหม่ามี้ก็หายไปหมดแล้ว” นรมนอุ้มกานต์ขึ้นมา

กานต์ดิ้นขลุกขลักเล็กน้อย

“หม่ามี้ ผมตัวหนักขึ้นเยอะแล้ว ตอนนี้สุขภาพของหม่ามี้ไม่ดี อย่าอุ้มผมเลยครับ”

“เด็กโง่ของหม่ามี้ ไม่ว่าตอนไหน สำหรับหม่ามี้แล้ว เราก็คือของล้ำค่าที่หม่ามี้รักที่สุดตลอดไป ไม่ต้องพูดแล้ว ให้หม่ามี้กอดเราหน่อย หม่ามี้จำไม่ได้แล้วว่านานขนาดไหนที่ไม่ได้กอดเราให้เต็มที่เลย”

นรมนอุ้มกานต์ขึ้นมาบนหน้าตักของตนเอง เพราะลูกชายทั้งร่างกายจึงอบอุ่นอ่อนโยนขึ้นมา

ใช่สิ เธอทนไม่ได้หรอกที่ลูกชายจะอยู่ห่างจากตนเองเป็นเวลานาน แล้วไหนจะตำหนิพ่อแม่ของตระกูลธนาศักดิ์ธนเรื่องตามหาลูกสาวแท้ๆอีกล่ะ? แม้วันนี้เนตราจะคุยด้วยยาก แต่เห็นแก่หน้าของพ่อแม่ตระกูลธนาศักดิ์ธน บางทีเธออาจจะอดทนได้สินะ?

นรมนเอาแต่ปลอบใจตนเองไม่หยุด ถึงรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง

ตอนที่ป้าหวานขึ้นมา นรมนยังกำลังคุยอะไรกับกานต์อยู่

“คุณนายคะ พ่อแม่ของตระกูลธนาศักดิ์ธนจะกลับแล้ว คุณจะลงไปส่งไหมคะ?”

นรมนชะงักเล็กน้อย

“อื้ม ฉันจะลงไป”

เธออุ้มกานต์ไปบนเตียง พูดเบาๆ: “เราเล่นไปก่อนนะ หม่ามี้จะไปส่งคุณตาคุณยาย”

“ผมไปกับหม่ามี้ด้วย”

กานต์พูดแล้วก็จะลุกขึ้น แต่กลับโดนนรมนห้ามเอาไว้

“ไม่ต้องๆ พวกเขาคือคุณตาคุณยายนะ ไม่ใช่สัตว์ร้ายที่ไหนซะหน่อย กินหม่ามี้ไม่ได้หรอก สบายใจได้จ๊ะ”

“ผมไม่วางใจเนตราคนนั้นต่างหาก”

กานต์ขมวดคิ้วแน่น

นรมนยื่นมือออกไปถูๆจมูกเขา ยิ้มแล้วพูดขึ้น: “อย่าทำตัวไม่รู้จักกาลเทศะ ลูกควรจะเรียกเธอว่าคุณน้านะ”

“เชอะ เธอไม่คู่ควร”

กานต์ดื้อรั้น แต่นรมนก็ไม่ฝืนใจเขา ลุกขึ้นยืนจัดเสื้อผ้าเล็กน้อย แล้วออกไปจากห้อง

เนตราเห็นนรมนออกมา ก็พูดจาเหยียดหยาม: “ลูกสาวคนรวยสินะ พ่อกับแม่จะกลับแล้วเธอถึงโผล่ออกมาได้ ก็ไม่เห็นจะนั่งคุยเป็นเพื่อนพ่อกับแม่หน่อยเลย เป็นอย่างนี้ พ่อกับแม่ยังทำเหมือนเธอเป็นของล้ำค่าอีก”

“พอแล้ว ไม่ต้องพูดแล้ว”

แม่นรมนดึงเนตราเล็กน้อย แล้วมองไปที่นรมน ยิ้มพูดขึ้น: “นรมน พ่อกับแม่กลับก่อนนะ ของของเนตราพรุ่งนี้แม่จะส่งมาให้อีกที”

“แม่ จะส่งของอะไร เสื้อผ้าพวกนั้นเก่าหมดแล้ว ให้เธอซื้อชุดใหม่ให้หนูก็ได้”

เนตราพูดอย่างมั่นอกมั่นใจ

นรมนหรี่ตาลง ไม่ได้พูดอะไร

แม่นรมนกับพ่อนรมนรู้จักนิสัยของนรมนดี จึงรีบพูดขึ้น: “งั้นก็ลำบากลูกหน่อยนะ นรมน ถ้าเงินไม่พอที่พ่อแม่มี”

พูดๆแล้ว แม่นรมนก็หยิบบัตร ATM ออกมา แต่กลับโดนเนตราแย่งไป

“ตอนนี้เธอเป็นถึงคุณนายบุริศร์แล้ว จะไม่มีเงินได้ยังไง? บัตรใบนี้หนูขอนะ พอดีช่วงนี้หนูก็อยากไปทำหน้าบ้าง”

“เนตรา”

แม่นรมนมองเธอด้วยความกลัดกลุ้ม แต่เนตราก็ไม่ใส่ใจอยู่แล้ว

นรมนกอดอก พูดขึ้นเบาๆ: “พ่อคะแม่คะ หนูว่าพ่อแม่พาเธอกลับไปเถอะค่ะ ที่นี่หนูไม่ต้องการญาติพี่น้องอยู่แล้ว ลูกชายของหนูเองยังไม่เป็นอย่างนี้เลย ไม่มีกฎระเบียบอะไรสักนิด รู้อยู่ว่า เป็นลูกของตระกูลธนาศักดิ์ธนของเรา แต่ไม่รู้ว่า อะไรควรพูดอะไรไม่ควรพูด”

“นรมน เธอหมายความว่าไง? เธอพูดให้รู้เรื่องนะ ตอนนี้นามสกุลกับชื่อของเธอพ่อแม่ฉันเป็นคนให้เธอ เป็นพ่อแม่ของฉัน! รู้ไหม? ให้เธอซื้อเสื้อผ้าไม่กี่ตัวมันจะเป็นอะไร? เธอยังจะบ่นไม่จบไม่สิ้นอีก? ฉันว่าพวกเธอคงขาดคนดูแล ฉันจะบอกเธอให้ ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป ฉันพูดอะไรเธอเชื่อฟังจะดีที่สุด ไม่งั้น......”

“แล้วไง?”

นรมนเห็นเนตราทำท่าทางดุดันอยู่ต่อหน้าตนเอง ก็รู้สึกเบื่อหน่ายจนถึงที่สุด ถ้าไม่ได้เป็นห่วงความรู้สึกของพ่อแม่ตระกูลธนาศักดิ์ธน เธอก็ขี้เกียจจะพูดด้วยแม้แต่คำเดียว

แต่เนตรากลับไม่รู้จักชั่วดี พูดเอะอะตะโกนออกมา: “แล้วไง? อย่างนี้ไง?”

พูดๆแล้ว เธอก็สะบัดฝ่ามือมาทางใบหน้าของนรมน

“เนตรา！”

แม่นรมนตกใจจนหัวใจแทบจะหลุดออกมา คิดจะห้าม แต่น่าเสียดายที่ไม่ทันแล้ว

เห็นฝ่ามือของเนตราถึงด้านหน้าของตนเอง นรมนหรี่ตาลงเล็กน้อย ยกมือขึ้นอย่างรวดเร็ว จับข้อมือของเธอเอาไว้ทันที แล้วออกแรงเล็กน้อย

“โอ๊ยๆ! มือฉัน มือ! แม่! แม่!”

เนตราร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

แม่นรมนก็สงสารขึ้นมาทันที

“นรมน เนตราอยู่ข้างนอกไม่มีคนอบรมสั่งสอนมานาน คำพูดคำจาทำเรื่องอะไรไม่มีขอบเขต ลูกอย่าคิดเล็กคิดน้อยเลยนะ”

“งั้นก็ดี ช่วงนี้อยู่เรียนกฎระเบียบกับฉันที่นี่แล้วกัน ในเมื่ออยากจะเป็นคุณหนูของตระกูลธนาศักดิ์ธน ก็ควรจะเข้าใจมารยาทของคุณหนูไว้หน่อยแล้วค่อยว่ากัน”

นรมนทิ้งเนตราลงไปบนโซฟาทันที สายตาเย็นชา

จู่ๆแม่นรมนก็รู้สึกเสียใจ

“งั้นแม่กับพ่อพาเนตรากลับไปดีกว่า”

“ไม่ใช่ว่าจะทำห้องให้เธอเหรอคะ? หรือแม่กลัวว่าหนูจะกินเธอเข้าไป? ให้เธอกลับไปที่ตระกูล ธนาศักดิ์ธนด้วยสภาพนี้ ถ้าก่อปัญหาให้พ่อแม่ที่อายุเยอะแล้ว พ่อกับแม่จะจัดการยังไงคะ? ถึงตอนนั้นก็ยังต้องให้หนูออกหน้าแก้ปัญหาไม่ใช่เหรอคะ? ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นก็ตั้งใจเรียนกฎระเบียบอย่างเคร่งครัดดีกว่า แม่ยังจำได้ไหม? แม่เคยพูดกับหนูตอนยังเด็ก ตระกูลของเราสืบทอดความรู้และวัฒนธรรมอันดีงาม พิถีพิถันในเรื่องมารยาท ทำไมคะ? คำพูดพวกนี้พอเป็นเธอก็ไม่จำเป็นแล้วเหรอ?”

คำถามของนรมนทำให้แม่นรมนตอบโต้ไม่ได้ แต่ทว่ายังคิดจะพูดอะไร กลับโดนพ่อนรมนดึงเอาไว้

“นรมนพูดถูก พวกเราให้ท้ายเนตราเกินไป ให้เธออยู่ที่นี่เรียนรู้กฎระเบียบกับนรมนก็ดี”