ตอนที่ 884
บทที่ 884 คุณนี่แย่เกินไปแล้วนะ
October 31, 2026
“คุณว่าอะไรนะ?”
นรมนคิดว่าตนเองอาจจะหูแว่ว
เมื่อวานยังดีๆอยู่เลย วันนี้จะตายได้ยังไง?
“พวกคุณทรมานเขาตอนสอบสวนเหรอ?”
“ไม่เลยครับ ถึงจะบังคับให้สารภาพ แต่ไม่ได้ลงมือรุนแรงเลยจริงๆ อันที่จริงก็กังวลตัวตนของเขาด้วย”
คำพูดของนภดลทำให้นรมนขมวดคิ้วแน่น
“ตามหมอไปดูหรือยัง?”
“คุณชายป้องมาแล้วครับ บอกว่าตายด้วยสาเหตุหัวใจขาดเลือด”
นภดลรายงานตามความจริง
“เขาหัวใจไม่แข็งแรงเหรอ?”
“ไม่ชัดเจนครับ”
นรมนรู้สึกว่าตนเองสติหลุดแล้ว ภาริชเพิ่งจะมาที่นี่ ตนเองกับบุริศร์ก็เพิ่งรู้ถึงการมีตัวตนของเขา ไม่รู้เลยว่าสุขภาพของเขาเป็นเช่นนี้
วันนี้ภาริชตายอยู่ที่นี่ คุณอารองที่ด้านนั้นจะเป็นยังไงบ้าง?
ยังไม่ต้องพูดถึงว่าภาริชคนนี้เป็นตัวจริงหรือตัวปลอม การตายในวันนี้ทำให้นรมนตกอยู่ใน สภาวะกดดัน
“คุณรอสักครู่ ฉันจะไปตามบุริศร์ลงมา”
นรมนรู้สึกว่าเรื่องนี้อยู่นอกเหนือการควบคุมของตนเองแล้ว
เธอรีบขึ้นไปข้างบน บุริศร์ยังไม่ตื่นเลย สงสัยจะอ่อนเพลียมาก
นรมนจึงปลุกบุริศร์
“บุริศร์ ตื่นๆ เกิดเรื่องแล้ว”
บุริศร์ลืมตาขึ้นมา กอดนรมนด้วยสัญชาตญาณ เสียงแหบพร่าพูดขึ้น: “ทำไมคุณตื่นเช้าจัง? ให้ผมกอดหน่อย”
“ไม่สิ บุริศร์ เกิดเรื่องแล้ว ภาริชตายแล้ว”
“ตายก็ตายสิ”
บุริศร์พูดออกมาด้วยจิตใต้สำนึก แล้วคำพูดก็กลับเข้าไปอยู่ในหัวของเขา เขาจึงตื่นเต็มตาทันที
“คุณว่าอะไรนะ? ใครตาย?”
“ภาริช ตายด้วยอาการหัวใจขาดเลือด ป้องยังอยู่ที่นั่น คุณจะไปดูตอนนี้เลยไหม?”
นรมนพูดอย่างรวดเร็ว
ตอนนี้บุริศร์ตื่นเต็มที่แล้ว
“ทำไมถึงตายอย่างฉับพลันขนาดนี้?”
“ไม่รู้ แต่ฉันรู้สึกอยู่ตลอดเลยว่าเรื่องนี้ค่อนข้างผิดปกติ แต่กลับพูดไม่ออกว่าตรงไหนที่ผิดปกติ”
ลางสังหรณ์ของนรมนไม่ดีเอามากๆ
เห็นนรมนเป็นกังวล บุริศร์จึงยิ้มปลอบใจเธอ: “วางใจเถอะ ไม่มีอะไรหรอก ผมจะไปดูหน่อย คุณอยู่บ้านคนเดียวก็ระวังตัวหน่อยนะ กมลกับกิจจาที่โรงพยาบาลวันนี้คุณก็ไม่ต้องไปหาหรอก ผมจะให้นาวินไปเปลี่ยนให้ธิดากลับมา”
“ไม่ต้องหรอก ฉันจัดการเองได้ ใช่สิ วันนี้กานต์จะไปเขตทหารแล้ว เขาตัดสินใจไปเติบโตอยู่ที่เขตทหาร”
นรมนรู้สึกว่าเรื่องนี้ควรจะพูดกับบุริศร์หน่อย
มือของบุริศร์ชะงักเล็กน้อย แล้วพยักหน้า
“ก็ดี เจ้าตัวแสบไปฝึกฝนอยู่ที่เขตทหาร จะได้เข้าใจว่าฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ”
แม้จะพูดอย่างนี้ แต่นรมนก็รู้ว่า บุริศร์ทำใจห่างกานต์ไม่ได้
“จะไปคุยกับเขาหน่อยไหม?”
“อื้ม”
หลังจากบุริศร์สวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วจึงลงไปด้านล่าง
นภดลยังรออยู่ แต่เขากลับไปที่ห้องของกานต์ทันที เคาะๆประตู
“เข้ามา”
เสียงเย็นชาของกานต์ มีท่าทีของบุริศร์แฝงอยู่ในนั้นเล็กน้อย
บุริศร์เห็นกานต์กำลังเก็บของอยู่คนเดียว ก็ยิ่งทำใจไม่ได้
“ตัดสินใจแล้วใช่ไหมว่าจะเลือกทางนี้จริงๆ?”
กานต์ชะงักเล็กน้อย หันไปมองบุริศร์ เขาเห็นสายตาอาลัยอาวรณ์ของบุริศร์ จู่ๆก็ยิ้มแล้วพูดขึ้น: “คุณบุริศร์ คุณคงจะทำใจไม่ได้ที่ผมต้องไปสินะครับ?”
“อื้ม ทำใจไม่ได้”
ครั้งนี้บุริศร์ไม่เสแสร้ง
กานต์ชะงักงัน รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาทันที
“ผมจะกลับมาหาพวกคุณทุกสัปดาห์”
“ตั้งใจเรียน ไม่อยากอยู่จริงๆก็กลับมา ต่อให้เราจะไม่ทำอะไรเลย แด๊ดดี้ก็เลี้ยงเราไหว”
แต่ก่อนน้อยมากที่บุริศร์จะพูดอย่างนี้ แต่ตอนนี้ กานต์กลับไม่โต้แย้ง ก้าวเข้าไปกอดบุริศร์เอาไว้แน่นๆ วางหัวบนไหล่ของเขา พูดเบาๆ: “คุณบุริศร์ ถ้าคุณยังอยู่ตรงนี้ผมก็จะไม่ไปจริงๆแล้ว”
“ไม่ไปก็ไม่ต้องไป”
บุริศร์นั่งยองๆลงไปกอดกานต์เอาไว้แน่น
เจ้าตัวแสบแข็งแรงกว่าตอนเพิ่งกลับมาเยอะเลย แต่คิดๆดู ก็เกือบจะหนึ่งปีแล้ว ช่วงเวลาระหว่างพวกเขาพ่อลูกที่ได้อยู่ด้วยกันน้อยเกินไป
กานต์ยังอยากจะอยู่ต่อ แต่นึกถึงกิจจา นึกถึงกมลแล้ว เขายังต้องปล่อยบุริศร์ออก
“คุณบุริศร์ คุณแย่เกินไปแล้วนะ ทำไมคุณถึงให้ลูกชายของตัวเองไปทำเรื่องของคนอื่นล่ะ?”
บุริศร์เห็นน้ำตาในดวงตาของกานต์อย่างชัดเจน
เจ้าเด็กน้อยที่แสนจะเย่อหยิ่งคนนี้!
“พอเลย ถ้าต้องการความช่วยเหลือ อย่าลืมโทรหาแด๊ดดี้นะ”
“ครับ”
กานต์ตกลงอย่างว่าง่าย
บุริศร์หยิบบัตรออกมาส่งไปให้
“เอาไปเก็บไว้ เตรียมเอาไว้ใช้ยามจำเป็น อยู่ข้างนอกดูแลตัวเองให้ดีเข้าใจไหม?”
“อื้ม”
กานต์เก็บแบล็คการ์ดไป
หลังจากบอกลากานต์เสร็จ บุริศร์ถึงกลับไปที่ห้องรับแขก ประโยคแรกที่พูดขึ้นเมื่อเห็นนภดล “ป้องยังอยู่ไหม?”