บทที่ 885 ครั้งนี้ถือว่าช่วยหนูได้ไหมคะ

“ฉันหมายถึงฉันที่เป็นน้า ยังไม่ได้ซื้อของขวัญให้หลานชายเลย”

เนตราคว้ากานต์เอาไว้ ปิดปากของเขา แล้วดึงเขาออกไปด้านนอก

“ฉันจะพาเขาออกไปซื้อของขวัญ”

ระหว่างที่พูดเนตราก็ลากกานต์ออกไป

แววตาของกานต์ค่อนข้างหงุดหงิด โต้กลับทันที

“โอ๊ย”

เนตรายังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ก็โดนกานต์โต้กลับจับตัวกดไว้ที่ขอบประตู

“ลืมบอกเธอไป อย่ามาจับมือถือแขนฉัน”

กานต์จึงผลักเธอออกไปทันที แล้วมองนรมน พูดขึ้น: “ขอโทษทีครับ หม่ามี้ ผมจะไปเก็บของ คุณปู่สามใกล้จะถึงแล้ว”

“จ๊ะ ไม่กินข้าวแล้วเหรอ?”

“ไม่กินครับ คุณปู่สามบอกให้ไปกินที่เขตทหาร”

กานต์มองคุณท่านธนาศักดิ์ธน ด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยความหมาย

พ่อนรมนหน้าแดงไปหมด ก็ไม่รู้ว่าโมโหหรือละอายใจกันแน่

“เอ่อนรมน เอาชุดลงมาแล้วใช่ไหม? รีบให้เนตราเปลี่ยนเถอะ ครูกวินทร์ตารางงานแน่น เราไปสายไม่ได้”

ตอนนี้พ่อนรมนอยากออกไปจากที่นี่เหลือเกิน แต่จะทำอย่างไรได้เขาจำเป็นต้องรอเนตราน่ะสิ

นรมนไม่รู้ว่าทำไมหน้าของพ่อนรมนถึงแดงขนาดนั้น แต่เมื่อครู่เห็นท่าทางที่เนตรามีต่อกานต์ คงจะเกี่ยวข้องกับเธอแน่ๆ

แต่ทว่าตอนนี้นรมนก็ไม่ได้ใส่ใจมากมาย

เธอส่งชุดในมือไปให้เนตรา

ชุดกระโปรงชุดนี้เรียบง่ายสุภาพเรียบร้อย เป็นแบบใหม่ล่าสุดของปีนี้

เนตราเคยเห็นในนิตยสารมาก่อน แต่ไม่ค่อยมีเงินจึงซื้อไม่ไหว วันนี้เห็นนรมนซื้อมาให้ หลังจากเบิกบานใจก็อิจฉาขึ้นมาเล็กน้อย

ถ้าเริ่มแรกเธอใช้ชีวิตอยู่ที่ตระกูลธนาศักดิ์ธน บางทีตอนนี้ทั้งหมดอาจจะเป็นของเธอก็ได้

เนตรารับชุดมา แม้แต่คำขอบคุณก็ไม่มีให้ กลับห้องไปทันที

ตอนที่ในห้องรับแขกเหลือเพียงพ่อนรมนกับนรมน พ่อนรมนก็รู้สึกอึดอัดเป็นพิเศษ

“นรมน ขอโทษด้วยนะ ทำให้ลูกลำบากแล้ว เนตรานิสัยไม่ค่อยดี เธออยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ามาตั้งแต่เล็กโดนรังแกมาจนโต ลูกอย่าคิดเล็กคิดน้อยกับเธอเลยนะ”

“ค่ะ”

นรมนพยักหน้า

เธออยากจะมอบภาพวาดให้พ่อนรมนมากๆ แต่ตอนนี้เห็นพ่อนรมนเป็นอย่างนี้ เธอก็กลัวว่าจะทำให้พ่อนรมนเสียหน้า

คิดอยู่ครู่หนึ่ง นรมนก็หยิบบัตรออกมาส่งไปให้

“พ่อคะ เพื่อนของหนูอยากได้ภาพวาดของพ่อมากๆ พ่อลองดูว่าพอจะหาเวลาวาดให้สักภาพได้ไหมคะ? พ่อก็รู้ น้อยครั้งมากที่หนูจะขออะไรพ่อ เพื่อนคนนี้สำคัญกับหนูมาก ถือว่าเป็นของขวัญให้เขา พ่อเห็นแก่หนูสักครั้ง วาดให้สักภาพนะคะ ในบัตรนี้มีอยู่ห้าล้าน เป็นเงินมัดจำ อีกครึ่งหนึ่งถ้าเขาได้เห็นแล้ว ค่อยโอนส่วนที่เหลือไปให้พ่อค่ะ พ่อโอเคไหม? หนูรู้ว่า พ่อแค่ชอบงานศิลปะเท่านั้น ไม่ได้วาดเพื่อขาย ครั้งนี้ถือว่าช่วยหนูหน่อยได้ไหมคะ?”

นรมนพูดอย่างจริงใจ พ่อนรมนจึงพูดไม่ออก

เขามองบัตรในมือ แล้วมองนรมน ในใจรู้สึกสับสน

กี่ปีนี้ตระกูลธนาศักดิ์ธนไม่ไหวแล้วจริงๆ รวมกับที่เขาได้ลงทุนหุ้นส่วนหนึ่งตามคำพูดของคนอื่น แต่กลับโดนหลอกไปหมด ตระกูลธนาศักดิ์ธนในวันนี้ก็มีแต่เปลือก ถ้าไม่ใช่บุริศร์คอยช่วยเหลืออยู่บ่อยๆ เขาไม่รู้เลยว่าสถานการณ์ตอนนี้จะเป็นอย่างไร

ถ้ามีแค่คนแก่อย่างพวกเขาสองคนก็ไม่เป็นไร แค่กินให้น้อยหน่อย ใช้จ่ายให้น้อยหน่อย แต่วันนี้พวกเขามีลูกสาวแท้ๆแล้ว หลายปีมานี้เนตราใช้ชีวิตอยู่ด้านนอกด้วยความยากลำบาก วันนี้จะให้เธอมาใช้ชีวิตลำบากกับพวกเขาอีก พ่อนรมนก็รู้สึกผิดกับเด็กคนนี้จริงๆ

นรมนมีเงิน แต่จะให้เอ่ยปากขอเงินกับนรมน พ่อนรมนก็ยังไม่อยากเสียหน้าจริงๆ

วันนี้นรมนให้หนทางไต่เต้ากับเขาแล้ว พ่อนรมนก็ไม่ควรจะลำบากใจ แต่ในใจที่โอหังอวดดียังคงค่อนข้างไม่สบายใจ

นรมนรู้ดีว่าพ่อนรมนเป็นคนยังไง เธอยัดบัตรไปให้พ่อนรมน พูดเบาๆ: “เนตรายังต้องมีค่าครูเรียนไวโอลินนะคะ ครูกวินทร์คงไม่รับลูกศิษย์ง่ายๆ นี่พ่อยังไม่ให้ของขวัญเขาอีกเหรอ? หนูรู้ว่าพ่อไม่ชอบทำเรื่องพวกนี้ แต่นี่ไม่ได้ทำเพื่อเนตราเหรอคะ? ถ้าเธอสามารถกลายเป็นศิษย์คนโปรดของครูกวินทร์ได้จริงๆ แค่เพียงชื่อเสียงก็ทำให้เธอโดดเด่นอยู่ในสังคมชั้นสูงได้แล้วนะคะ พ่อว่าไหมล่ะ?”

นรมนพูดถึงเนตราอยู่ตลอด ในที่สุดพ่อนรมนก็คล้อยตาม

ความเด็ดเดี่ยวเมื่อก่อนพวกนั้น ต่อหน้าลูกสาวแท้ๆก็เหมือนกับไม่มีความสำคัญเลย

เขาอายุมากแล้ว แต่ก่อนคิดว่านรมนเป็นลูกของตนเองทั้งหัวใจ จึงเลี้ยงดูค้ำชูอย่างดีที่สุด มอบความรู้ทั้งหมดของตนเองสอนให้นรมน สุดท้ายถึงพบว่าเลี้ยงลูกให้คนอื่นซะแล้ว แม้นรมนจะกตัญญูต่อพวกเขามาก แต่ในใจของพวกเขา ยังคาดหวังว่าจะมีลูกของตนเอง วันนี้ตามหาเนตรากลับมาได้แล้ว ทำไมสิ่งที่พวกเขาให้เนตราได้ถึงน้อยขนาดนั้น แม้แต่คุณภาพชีวิตที่ดีก็ยังให้ไม่ได้ พวกเขานึกถึงนรมน อยากให้นรมนให้อนาคตแก่เนตรา แต่ทำอย่างนี้ไร้ยางอายเกินไป ดังนั้นพวกเขาจึงไม่กล้าเอ่ยปาก ทำได้เพียงยัดเยียดมาให้นรมนแทน

พ่อนรมนรู้ดี นรมนต้องมองออกแน่ๆ แล้วก็รู้ความคิดของพวกเขา เพียงแต่ไม่พูดออกมา ทั้งยังทำตามความคิดของพวกเขารับเนตราเอาไว้ จู่ๆพ่อนรมนก็รู้สึกว่าตนเองน่าละอายเกินไป

เขาจนปัญญาที่จะเผชิญหน้ากับนรมนแล้ว

“เอ่อ พ่อออกไปสูบบุหรี่นะ กานต์บอกว่าลูกท้อง ไม่อยากทำให้ลูกสำลักควัน”

พ่อนรมนลุกเดินออกไป หยุดเล็กน้อย แล้วเก็บบัตรเข้ากระเป๋า

นรมนเห็นเขารับเงินไป จึงคลายกังวลลง

ไม่ใช่เธอไม่รู้จุดประสงค์ของพ่อแม่ตระกูลธนาศักดิ์ธน เพียงแต่พวกเขาเลี้ยงดูตนเองมาหลายปี คอยโอบอุ้มตนเองมาหลายปีอย่างนี้ ในวันนี้ถ้าเธอทำให้ได้ แค่พวกเขาไม่ทำเกินไป เธอก็จะถือโอกาสทำตามที่พวกเขาต้องการ

อันที่จริงตระกูลโตเล็กกับเธอก็มีแค่เงินนี่แหละ

ตอนที่เนตราออกมาแล้วไม่เห็นพ่อนรมน จึงขมวดคิ้วเล็กน้อย

“พ่อล่ะ?”

นรมนเห็นเนตราที่สวมชุดกระโปรง ต้องบอกเลยว่า พันธุกรรมของพ่อนรมนที่ถ่ายทอดออกมายังคงเกรียงไกร

เป็นครั้งแรกที่เห็นเนตรา เหมือนกับลูกสาวของตระกูลที่ร่ำรวยจริงๆ แต่นั่นก็ก่อนที่เธอจะเอ่ยปากพูด

นรมนชี้ไปที่ด้านนอก: “ไปสูบบุหรี่ข้างนอก”

“สูบบุหรี่อีกแล้ว?”