บทที่ 889 เป็นผู้หญิงน่ะ อย่าโหดร้ายนักเลย

“ฉันไม่อยากไป คุณอยู่ไหนฉันก็อยู่ที่นั่น คุณอย่าคิดจะไล่ฉันไป ฉันรู้ว่า เรื่องนี้มันกะทันหันมาก แล้วก็แก้ไขได้ยาก คุณกลัวว่าถ้าฉันอยู่ที่นี่จะทำให้คุณเดือดร้อนใช่ไหม? คุณสบายใจได้ ฉันไม่ทำให้คุณเดือดร้อนหรอก ฉันสามารถเข้ามาหาคุณได้ ฉันก็สามารถพาคุณออกไปได้เช่นกัน ฉันจะไม่ให้คุณอยู่ในนี้นาน”

จะพูดยังไงนรมนก็ไม่ยอมฟังบุริศร์

ตอนที่บุริศร์รู้ว่านรมนเข้ามาพบตนเองก็ประหลาดใจไปแล้ว อันที่จริงตอนนี้คนที่จะเข้ามาเจอตนเองได้ไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลย ยังไงเขาก็คิดไม่ถึงว่าคนๆนี้จะเป็นนรมน

เป็นสามีภรรยากันมาแปดปี เขาเพิ่งรู้ว่าตนเองเข้าใจนรมนน้อยเหลือเกิน ที่สำคัญที่สุดคือห้าปีนี้ นรมนผ่านอะไรที่ต่างประเทศมาบ้าง เขาเอาแต่คิดว่าตนเองรู้ดี แม้แต่เรื่องของรเมศ แต่ตอนนี้ดูแล้วไม่ใช่เลยจริงๆ แล้วก็ไม่ใช่แค่นั้นด้วย

“ผมเข้าใจความหมายของคุณ แต่นรมน เรายังมีลูกนะ ตอนนี้คุณก็ท้องอยู่ คุณ......”

“ใช่เรามีลูก มีกานต์ คุณคิดว่าพวกเราไปแล้วทั้งหมดจะดีขึ้นงั้นเหรอ? เป็นไปไม่ได้! ในเมื่อคุณอารองโหดร้ายขนาดนี้ ก็ไม่คิดจะให้พวกเรามีชีวิตรอดหรอก ในเมื่อคนอื่นไม่อยากให้พวกเราอยู่แล้ว คุณยังจะให้ฉันไปไหนอีก? คุณอาจจะยังไม่รู้สินะ ภาริชคือตัวจริง เป็นพี่น้องแท้ๆของคุณ รายงานผลการตรวจดีเอ็นเออยู่ในมือของฉันแล้ว ในเวลาเดียวกันหัวใจของเขาก็ได้รับยาจากภายนอกทำให้หัวใจวายตายอย่างฉับพลัน นี่คือเจตนาฆ่านะ ถ้าฉันไม่ช่วยคุณ คุณอยากจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ในคุกใช่ไหม?”

คำพูดของนรมนทำให้บุริศร์ขมวดคิ้วขึ้นมาเล็กน้อย

“พี่น้องแท้ๆจริงเหรอ?”

“ใช่”

นรมนก็ไม่รู้ว่านี่เกิดอะไรขึ้นกันแน่ บางทีคุณอารองอาจจะรู้ แต่ตอนนี้เธอไม่อยากไปเจอเขา

บุริศร์นิ่งเงียบ

นรมนก็ไม่เร่งรัดเขา

เธอมองหน้าบุริศร์ เขาดูหน้าซีดขึ้นมาก อันที่จริงที่นี่ก็ไม่ใช่ที่ที่คนอาศัยอยู่

นรมนถอนใจด้วยความปวดใจ

หลังจากบุริศร์เงียบไปสักพักจึงพูดขึ้น: “หลังจากออกไป คุณอารองอยากได้อะไรคุณให้เขาไปได้เลย ไม่ต้องคิดเล็กคิดน้อย ผมรู้ว่าคุณมีวิธี แต่เงินทองเป็นของนอกกาย ถ้าเขาปล่อยพวกคุณไปได้จะดีที่สุด แต่ถ้าไม่ได้ คุณไปหาพฤกษ์ พฤกษ์จะบอกคุณเองว่าควรทำยังไง”

บุริศร์มองนรมน รู้สึกทนไม่ได้

เขาเคยบอกว่าจะปกป้องนรมน แต่ไม่คิดว่า สุดท้ายแล้วยังต้องการให้นรมนมาช่วยเหลือตนเอง

“เดือดร้อนคุณแล้ว บางทีผมอาจจะเป็นเคราะห์ร้ายของคุณก็ได้ หลังจากแต่งงานกับผมคุณก็ไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขสักวันเลย”

“ก็ไม่นะ ทุกวันที่อยู่กับคุณฉันมีความสุขมากๆ ไม่ว่าจะทำอะไร เพียงแค่อยู่กับคุณ ฉันก็พอใจแล้ว”

นรมนยิ้มบางๆ

มือของทั้งสองคนจับกันแน่น

นรมนอยากให้เวลาหยุดอยู่อย่างนี้จริงๆ ตนเองก็จะได้อยู่กับบุริศร์อย่างนี้ตลอดไป แต่เธอรู้ ว่ามันเป็นไปไม่ได้

เวลาเข้าเยี่ยมใกล้จะหมดแล้ว

นรมนมองบุริศร์อย่างอาลัยอาวรณ์ พูดเบาๆ: “คุณรอฉันมารับคุณนะ”

“ทำเท่าที่ไหวนะ ถ้าไม่ไหวจริงๆก็อย่าฝืน คุณรู้อยู่แล้ว ผมยอมอยู่ที่นี่ดีกว่า จะให้คุณเป็นอันตราย”

บุริศร์รู้นิสัยของนรมน

นรมนพยักหน้า

จะอาลัยอาวรณ์ยังไง ในที่สุดก็ยังต้องแยกจากกัน

ตอนที่นรมนออกมา ดวงตาค่อนข้างแดงก่ำ

ป้องเห็นเธออย่างนี้ จึงรีบถาม: “บุริศร์มีวิธีไหม?”

นรมนไม่ได้พูดอะไร ก้าวเท้าเดินไปทันที แต่เดินไปไม่กี่ก้าว เธอก็เห็นธรณีกับคุณท่านตนุวร

“อาสามของเรามีอบรม ออกมาไม่ได้ จึงให้อามาดูหน่อย ถึงตระกูลทวีทรัพย์ธาดาจะช่วยเหลืออะไรไม่ได้ แต่ก็ยังอยากมาดูเรา นรมน เรื่องเป็นอย่างนี้แล้ว เราปล่อยวางบ้างนะ ไม่ว่าจะยังไง ประตูใหญ่ของตระกูลทวีทรัพย์ธาดาก็ยินดีต้อนรับเสมอนะ”

ธรณีเข็นรถเข็นเดินเข้ามา

คุณท่านตนุวรก็ไม่ยอมน้อยหน้า

“หลานสาว จะพูดยังไงตาของเราก็ยังมีกำลังอยู่บ้าง ถึงเรื่องนี้ตาจะช่วยไม่ได้ แต่เราวางใจเถอะ ตารับรองบุริศร์อยู่ในนั้นจะไม่โดนรังแกแน่นอน แล้วก็ไม่มีใครกล้ารังแกเขาด้วย ถ้าเราอยู่ที่ตระกูลโตเล็กแล้วไม่สบายใจ ก็มาที่ตระกูลพรโสภณนะ ตากับแม่ของเรารออยู่ที่บ้านเสมอ”

นรมนค่อนข้างอบอุ่นใจ

“คุณอา คุณตา หนูไม่เป็นไรค่ะ พวกคุณสบายใจได้ อีกไม่นานบุริศร์ก็จะได้ออกมาค่ะ”

นรมนพูดจบก็ยิ้มแล้วขึ้นรถไป

ป้องอยากจะตามไป แต่นรมนกลับห้ามเอาไว้

“ฉันอยากอยู่เงียบๆคนเดียว คุณชายป้อง ได้ไหมคะ?”

ตอนนี้ ป้องจะบอกไม่ได้ได้เหรอ?

นรมนออกจากสถานที่คุมขัง แยกจากคนของตระกูลทวีทรัพย์ธาดากับตระกูลพรโสภณแล้ว ก็ขับรถไปอาคารวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีคนเดียว

จัสตินเห็นนรมนมาแล้ว จึงรีบเดินเข้าไป

“คุณนรมนคะ เจอตัวแล้วค่ะ อยู่ที่ห้อง 1308”

“ขอบคุณค่ะ ฉันอยากจะคุยกับเขาตามลำพัง พวกคุณรอคุ้มกันอยู่ด้านนอกนะคะ”

นรมนลงจากรถ ผลักประตูเข้าไปทันที

“ค่ะ”

จัสตินไม่ได้พูดอะไรอีก ยืนรออยู่ด้านนอก

นรมนขึ้นลิฟต์ไปชั้นสิบสาม แต่ตอนที่ถึงชั้นสิบก็มีคนเข้ามา ที่น่าบังเอิญก็คือ คนที่เข้ามาไม่นึกว่าจะเป็นพ่อนรมนกับเนตรา

“นรมน? ทำไมเธอมาอยู่ที่นี่? อ้อ ฉันรู้แล้ว เธอต้องรู้ว่าวันนี้ฉันมาทักทายครูกวินทร์แน่ๆ ก็เลยตั้งใจมาดูฉันทำเรื่องน่าขำล่ะสิ? ฉันบอกเลยนะ เธออย่าโอหังไปหน่อยเลย ครูกวินทร์รับฉันเป็นลูกศิษย์แล้ว ต่อไปฉันก็เป็นคนที่มีระดับแล้ว เธออย่ามาใช้ลูกไม้ตื้นๆพวกนี้กับฉัน”

เนตราพูดอย่างมั่นอกมั่นใจ

พูดตามจริง นรมนไม่คิดเลยว่าจะได้มาเจอพวกเขาที่อาคารวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี เรื่องของเธอตอนนี้เยอะแยะไปหมด ขี้เกียจเสียเวลาอธิบายกับเนตรา

เธอหันไปอีกด้านทันที ตอนที่เจอพ่อนรมนก็พยักหน้าเล็กน้อย

“พ่อคะ พวกพ่อก็ทำความรู้จักกับกวินทร์เสร็จแล้ว นี่กำลังจะขึ้นไปไหนอีกเหรอคะ?”