บทที่ 892 บริษัทเกิดเรื่องแล้ว

จริงๆ แล้วตั้งแต่คุณอารองเชษฐ์ปรากฏตัวขึ้นกะทันหัน ตระกูลเจริญไชยเกิดเรื่องกะทันหัน นรมนก็รู้สึกว่าจัดการอะไรไม่ได้ ควบคุมอะไรไม่ได้ แต่ความรู้สึกนี้ยังไม่ทันแพร่กระจายออกไป บุริศร์ก็เกิดเรื่องแล้ว

ต้องบอกว่าคุณอารองเชษฐ์เร็วมากเกินไป และแม่นยำมากเกินไป ภาริชนั่นตายไปแล้ว แต่คนที่ยังมีชีวิตอยู่คนนั้นล่ะ?

เขาเหมือนดวงตาสองข้างซ่อนอยู่ในความมืด เฝ้ามองครอบครัวนรมนตลอดเวลา ความรู้สึกแบบนี้มันทำให้เธอเหมือนมีหนามติดอยู่ที่หลัง

ผ่อนคลายริมถนนสักพัก โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

นรมนเหลือบมอง เนตราโทรมา เห็นได้ชัดว่าได้เบอร์มาจากพ่อนรมน

เธอไม่มองเลย บล็อกเบอร์เนตราทันที

ตอนนี้เรื่องทางด้านบุริศร์ทำให้เธอจิตใจสับสนวุ่นวาย เธอไม่มีอารมณ์ไปสนใจเรื่องเนตราจริงๆ

หลังจากบล็อกเบอร์แล้ว นรมนก็สตาร์ทรถอีกครั้ง ขับไปละแวกสถานกักกันทันที

ตอนเช้าเธอไม่ได้ทานข้าวเยอะ ผ่านกลางวันไปแล้ว ก็ยังไม่รู้สึกหิวเลย ตอนนี้เห็นพระอาทิตย์กำลังจะตกภูเขา แต่ก็ยังไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ นรมนก็รู้สึกค่อนข้างร้อนรนใจ

หรือว่าคุณอารองเชษฐ์จะกลับคำพูด?

หรือเขามีการเคลื่อนไหวแบบไหนอีก?

นรมนโทรหาจัสติน จัสตินบอกเธอว่าคุณอารองเชษฐ์อยู่ในห้องตลอดไม่ได้ออกมาเลย

ทางด้านกานต์ก็บอกว่าถึงแม้องค์กรRจะถอนตัวแล้ว แต่ยังเหลือคนบางส่วนไว้ใกล้ๆ คนของคุณอารองเชษฐ์ก็สามารถเห็นได้

นรมนไม่รู้ว่าเกิดปัญหาตรงไหน ทำได้แค่รอต่อไป

แต่เธอไม่ได้รอให้บุริศร์ออกมา แต่รอโทรศัพท์จากพฤกษ์

“คุณนายเทวิน คุณอยู่ไหน?”

“มีอะไรเหรอ?”

นรมนไม่อยากพูดเรื่องบุริศร์ชั่วคราว

ถึงตระกูลโตเล็กจะเกิดเรื่องใหญ่แบบนี้ แต่นรมนปิดกั้นข่าว สื่อข่าวไม่ได้รายงานออกไปเช่นกัน น่าจะเบื้องบนก็ไม่ได้ตั้งใจให้ข่าวนี้ถูกเผยแพร่ออกไป ตอนนี้พฤกษ์โทรมาทำให้นรมนมึนงง ถึงถามกลับไปทันที

พฤกษ์รีบพูด “คุณนายเทวิน คุณติดต่อประธานบุริศร์ได้ไหม? บริษัทเกิดเรื่องแล้ว”

“เรื่องอะไร?”

หัวใจนรมนเต้นกึกๆ

พฤกษ์พูดเสียงทุ้ม “คุณมาบริษัทดีกว่า ถ้าติดต่อประธานบุริศร์ได้ เชิญประธานบุริศร์รีบมา”

พูดจบ พฤกษ์ก็วางสายไป

นรมนนวดขมับที่ปวด ถึงไม่รู้ว่าบริษัทเกิดเรื่องอะไรกันแน่ แต่พฤกษ์พูดร้อนรนแบบนี้ นรมนก็ไม่สนอะไรมากนัก

เธอมองสถานกักกันที่ห่างกันแค่กำแพง ชายคนที่เธอรักที่สุดอยู่ในนั้น แต่ตอนนี้เธอกลับไม่สามารถรอเขาที่นี่ได้

นรมนถอนหายใจ โทรหาชัยยศ ให้ชัยยศมารอ ส่วนตัวเองขับรถไปที่บริษัทฮัวยูกรุ๊ปจำกัด

พอเข้าบริษัทไป นรมนก็รู้สึกบรรยากาศที่แตกต่าง

ถึงเธอจะไม่ได้ควบคุมบริษัทเท่าไร แต่เธอก็เคยพูดกับบุริศร์ บริษัทมีผู้ถือหุ้นรายใหญ่สองสามราย นรมนไม่มีธุระก็มองนิดหน่อย ตอนนี้ผู้ถือหุ้นเหล่านี้นั่งอยู่ในห้องประชุม ทำท่าทางโกรธเคือง ทำให้นรมนขมวดคิ้วขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

“คุณนายเทวิน คุณมาแล้วเหรอ? ประธานบุริศร์ล่ะ?”

พฤกษ์ไม่เห็นบุริศร์ รีบถามขึ้น

“บุริศร์มีธุระกลับมาไม่ได้ ฉันมาดูหน่อยว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้น?”

พอนรมนพูดคำนี้ออก ผู้ถือหุ้นรายใหญ่ไม่กี่รายก็ไม่พอใจ

“เธอมาดูเหรอ? เธอเป็นใคร? อย่าคิดว่าเธอแต่งงานกับบุริศร์ คนอื่นเรียกเธอว่าคุณนายเทวินบุริศร์ เธอก็ดีใจจนลืมทุกอย่าง ไม่รู้ทิศเหนือทิศใต้ เธอทำธุรกิจเป็นหรือไง? เธอบอกอะไรได้บ้าง? รีบให้บุริศร์กลับมาซะ!”

ปกตินรมนไม่ค่อยได้มาบริษัท ไม่สนใจเรื่องราวบริษัทอยู่แล้ว ตอนนี้ถูกผู้ถือหุ้นไม่กี่รายพูดเค้น ก็แทบจะทนไม่ไหว

แต่ตอนนี้มันผิดปกติ บุริศร์ยังกลับมาไม่ได้แน่นอน เธอทำได้แค่กัดฟันพูด “บุริศร์ไปทำงานนอกสถานที่ ตอนนี้กลับมาไม่ได้จริงๆ บริษัทเกิดเรื่องอะไร? ฉันถามหน่อยได้ไหม?”

“เธอมีหุ้นที่บริษัทไหม? เธอเป็นใคร? มาถามเรื่องราวต่างๆ ต่อหน้าเรา บุริศร์กลับมาไม่ได้ ก็วิดีโอคอลได้นี่? วิดีโอคอลหาเขา เราต้องการคุยกับเขา”

ผู้ถือหุ้นไม่ไว้หน้านรมนเลย

นรมนรู้สึกค่อนข้างกระอักกระอ่วนแล้ว

พฤกษ์รีบพูดขึ้น “ผู้ถือหุ้นทุกท่าน พวกคุณสงบลงก่อน นี่คุณนายเทวินเรา ผมรู้ว่าพวกคุณไม่ชอบคุณนายเทวินที่เป็นผู้หญิงธรรมดา แต่คุณนายเทวินมีหุ้นในบริษัทเราจริงๆ เธอถือหุ้นยี่สิบห้าเปอร์เซ็นต์ของบริษัท ประธานบุริศร์เคยบอกว่า ถ้าประธานบุริศร์ไม่อยู่ ต้องจัดการเรื่องเร่งด่วน คุณนายเทวินมีสิทธิเต็มที่ในการจัดการ เพราะหุ้นยี่สิบห้าเปอร์เซ็นต์ของเขาเป็นทรัพย์สินร่วมกันสามีภรรยา คุณนายเทวินมีสิทธิครอบครองอย่างสมบูรณ์”

ได้ยินพฤกษ์พูดแบบนี้ ไม่ใช่แค่นรมน ผู้ถือหุ้นทุกคนก็ล้วนตกตะลึง

“ไร้สาระ!หุ้นตระกูลโตเล็กพวกเราแบ่งให้คนอื่นลวกๆ แบบนี้ได้ยังไง? และหุ้นนี้ไม่สามารถแบ่งเป็นทรัพย์สินส่วนกลางได้อีกต่อไป”

ผู้ถือหุ้นเคนได้ยินแล้วก็โกรธ