บทที่ 893 เราไม่ต้องการผู้ถือหุ้นแล้ว

ทันใดนั้นประธานเคนก็ตกใจสะดุ้งกับสายตานรมน

ถ้าไม่ใช่ว่ารู้ว่าบุริศร์ไม่สามารถปรากฏตัวที่นี่ได้ เขาคิดว่าตัวเองเจอบุริศร์เข้าแล้ว

ผู้หญิงคนนี้อยู่กับบุริศร์มาเป็นเวลานานแล้วใช่ไหม แม้แต่แววตาดุดันก็กลายเป็นแบบนี้?

ในใจประธานเคนพูดพล่ามสองที แต่ใบหน้ามองนรมนอย่างแข็งแกร่งแล้วพูดขึ้น “ทำไม? ฉันพูดผิดเหรอ? ในเมื่อเป็นผู้ถือหุ้นกันหมด มีอะไรพูดกับเราไม่ได้เหรอ? พวกคุณคุยกระซิบกระซาบกับพฤกษ์ต่อหน้าพวกเรา ใครจะไปรู้ว่าพวกคุณไม่ได้คิดอะไรอยู่?”

นรมนเห็นความร้อนตัวในดวงตาประธานเคนแวบผ่านไป

ที่แท้ก็ไม่ใช่ว่าไม่กลัวอะไรเลยนี่หน่า

นรมนหันตัวไป นั่งตำแหน่งบุริศร์อย่างมั่นคง

“ประธานเคน ฉันต้องอธิบายให้คุณฟังไหมว่าฉันพูดอะไรกับพฤกษ์? คุณเป็นอะไรสำหรับฉันเหรอ? คุณมีหุ้นในบริษัทมากกว่าฉันเหรอ?”

ถือว่านรมนมองเข้าใจ ตอนนี้บุริศร์ไม่อยู่ เธอเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ที่สุด ไม่ว่าเธอจะพูดอะไรทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น และบุริศร์ก็มอบอำนาจให้เธอด้วย

ประธานเคนเห็นท่าทางเฉยเมยของนรมนในตอนนี้ ก็ค่อนข้างปวดรากฟันอย่างอดไม่ได้ แต่ก็พูดขึ้นอย่างขุ่นเคือง “ตอนนี้ไฟมันลนก้นแล้ว คุณนายเทวินบุริศร์พูดจาไร้สาระให้น้อยลงหน่อยเถอะ”

“งั้นได้ ฉันขอถามหน่อย บริษัทฮัวยูกรุ๊ปจำกัดอยู่มาตั้งหลายปี เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น หรือเราเลี้ยงฝ่ายประชาสัมพันธ์ของบริษัทเสียข้าวสุกกันล่ะ? บริษัทไม่มีบุริศร์ ผู้บริหารระดับสูงเหล่านั้นอยู่ที่นี่ได้เงินเดือนสูงไปทำไม? ฉันไม่รู้ว่าบริษัทฮัวยูกรุ๊ปจำกัดกลายเป็นองค์กรการกุศลตั้งแต่เมื่อไร ช่วยให้บำนาญผู้สูงอายุคนอื่นด้วยเหรอ?”

นรมนพูดจาชัดเจน มีความโกรธนิดหน่อยอย่างเห็นได้ชัด

เธอพูดกับพฤกษ์ “พฤกษ์ ไปลาพักร้อนแบบให้เงินกับผู้จัดการเคนซะ ค่าใช้จ่ายพยาบาลอะไรบริษัทพวกเราออกให้ แล้วไปดูว่าเรื่องนี้ใครเป็นผู้รับผิดชอบ ถอนทั้งหมดตั้งแต่บนลงล่าง ให้ฝ่ายประชาสัมพันธ์โพสต์วิธีการจัดการของพวกเราออกไป อีกส่วนให้คนไปแจ้งตำรวจ สอบสวนคดีผู้เสียชีวิตอุบัติเหตุแรงงานข้ามชาติ ที่เหลือคือให้ผู้บริหารระดับสูงของบริษัทเอาสัญญาประกันชีวิตผู้เสียชีวิตและเงินชดเชยของบริษัทไปเยี่ยมครอบครัวแรงงานข้ามชาติ หน้าที่นี้ใครจะทำ?”

นรมนมองห้องประชุม

ผู้ถือหุ้นแต่ละคนเบือนหน้าหนีทันที กลัวว่านรมนจะพูดชื่อตัวเอง

นรมนทำเสียงฮึดฮัดไม่พอใจ

“ถ้าพวกคุณไม่ออกไปเผชิญหน้าอย่างกล้าหาญเวลาบริษัทเกิดเรื่อง แล้วเชื่อฟังหัวหดเป็นเต่าแบบนั้น งั้นก็รอโบนัสสิ้นปี ตอนบุริศร์อยู่ ก็ไม่มีความคิดเห็นอะไรมากกับพวกคุณ มาแค่ปีละครั้งด้วยซ้ำ ตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้น? รู้ว่าบุริศร์ไม่อยู่ ตั้งใจจะฉวยโอกาสยึดบัลลังก์ หรือว่ามีความตั้งใจอื่น? พวกคุณน่าจะรู้ บริษัทเหลือพวกคุณผู้ถือหุ้นพวกนี้ไว้ ไม่ใช่เพราะบริษัทต้องการพวกคุณนะ แต่บุริศร์เป็นห่วงที่ในปีนั้นพวกคุณอยู่ทำงานกับพ่อตาฉันเฝ้าดูแลบริษัทไม่ง่ายนัก เลยให้โอกาสให้บำนาญพวกคุณ พวกคุณคงไม่คิดจริงๆ หรอกนะว่าตระกูลโตเล็กซื้อหุ้นในมือพวกคุณตอนนี้ไม่ได้? ถ้าใครไม่อยากอยู่ในบริษัทอีกต่อไปแล้ว ตอนนี้ก็พูดออกมาเลย หุ้นราคาเท่าไรฉันซื้อหมด พฤกษ์ ดูสิว่าใครอยากถอนตัวจากบริษัท จดบันทึกให้ฉันทีละคน ตระกูลโตเล็กพวกเราไม่ได้มีเงินสำรองมากขนาดนั้นหรอก บริษัทร่วมทุนมีใช่ไหม? เหมืองน้ำมันที่แอฟริกาตะวันออกของเราก็คงมีกำไรใช่ไหม ถอนหุ้นกลับมาให้ฉันทั้งหมด เราไม่ต้องการผู้ถือหุ้นแล้ว”

เมื่อนรมนทิ้งคำพูดนี้ออกไป ก็ทำให้สีหน้าผู้ถือหุ้นสองสามรายเปลี่ยนไป

“คุณนายเทวินบุริศร์ เราไม่ได้ตั้งใจจะขายหุ้นนะ วันนี้ไม่ได้มาเพื่อบังคับให้พวกคุณทำอะไร ประธานเคนเป็นคนให้พวกเรามา”

“ใช่ๆๆ ประธานเคนให้พวกเรามา เราไม่รู้อะไรทั้งนั้นจริงๆ นะ”

ผู้ถือหุ้นอื่นๆ สองสามรายผลักดันทุกอย่างให้กับประธานเคน

ประธานเคนโกรธจนมุมปากกระตุกเล็กน้อย

“พวกคุณพวกนี้ เกินไปแล้วจริงๆ”

แต่ตอนนี้ไม่ว่าประธานเคนจะพูดอะไร ผู้ถือหุ้นรายอื่นก็ไม่ร่วมมือกับเขาแล้ว

นรมนเห็นจุดประสงค์ตัวเองสำเร็จ ก็พูดขึ้นอย่างเย็นชา “ในเมื่อทุกคนไม่มีธุระแล้ว แล้วมีปัญหากับวิธีการแก้ไขปัญหาของฉันเมื่อกี้ไหม?”

“ไม่มี ไม่มีปัญหา”

“งั้นกลับไปเถอะ รอโบนัสสิ้นปี ช่วงนี้ก็ไปเที่ยวตามใจชอบ พวกคุณไม่ต้องเป็นห่วง แค่หวังดีกับตระกูลโตเล็กด้วยใจจริง บุริศร์ของเราจะไม่ปฏิบัติแย่ๆ กับทุกคน แต่ถ้ามีพวกเกลือเป็นหนอนคิดจะทรยศพวกเรา ก็อย่ามาโทษบุริศร์ของเราว่าไม่เกรงใจใครตอนกลับมาก็แล้วกัน”

คำพูดนี้ของนรมนหมายถึงใคร ทุกคนก็รู้แน่นอน

เดิมทีคิดว่านรมนเป็นผู้หญิงอ่อนแอคนหนึ่งควบคุมอะไรไม่ได้ แต่เห็นเธอจัดการทุกอย่างด้วยความใจเย็น แต่ละคนก็ไม่กล้าพูดอะไรจริงๆ

ประธานเคนพาผู้ถือหุ้นคนอื่นๆ ออกไปด้วยความขุ่นเคือง

นรมนแค่รู้สึกปวดศีรษะอย่างแท้จริง

พฤกษ์เห็นนรมนสีหน้าไม่ค่อยดี ก็พูดเสียงทุ้ม “คุณนายเทวิน ให้ผมไปดีกว่า แรงงานข้ามชาติเสียชีวิตไปแล้ว ตอนนี้อารมณ์ของคนในครอบครัวพวกเขาค่อนข้างสะเทือนใจ ถ้าประธานบุริศร์ไม่อยู่ ให้ผมไปจะเหมาะสมที่สุด คุณไม่ต้องเป็นห่วง ผมจัดการมันได้”

“ให้ฉันไปดีกว่า ทางด้านคมทิพย์กับปัญญ์ยังต้องการคุณ”

นรมนกดขมับตัวเอง จากนั้นก็ยืนขึ้น

เธอมองพฤกษ์ ยิ้มขณะพูดขึ้น “ดูแลพวกเขาให้ดี อย่าให้พวกเขาได้รับผลกระทบเป็นเรื่องที่สำคัญที่สุดของคุณในตอนนี้ จริงสิ คุณมาที่นี่ ทางด้านพวกเขามีคนเฝ้าไหม?”

พฤกษ์ชะงักไป จากนั้นก็ส่ายหน้า

นรมนรีบพูดขึ้น “คุณรีบกลับไป เรื่องทางด้านบริษัทฉันจัดการเอง คุณไม่ต้องเป็นห่วง อีกไม่นานบุริศร์จะกลับมา ทางนี้จะไม่มีปัญหา ตอนนี้สิ่งที่คุณต้องกังวลมากที่สุดคือพวกเขาสองพี่น้อง จู่ๆ คุณอารองเชษฐ์สร้างหายนะให้กับตระกูลโตเล็ก ลงมือกับบุริศร์ ถึงแม้เรื่องนี้ทำให้เราไม่ทันตั้งตัว แต่ก็ยังมีร่องรอยอยู่ ถึงขนาดรู้เหตุและผลด้วย แต่ที่พวกเขาลงมือกับตระกูลเจริญไชยอย่างไร้เหตุผล ฉันรู้สึกว่ามันไม่ใช่เรื่องง่ายแบบนั้นตั้งแต่ต้นจนจบ ตอนนี้ตระกูลเจริญไชยเหลือแค่คมทิพย์กับปัญญ์ คุณควรอยู่เคียงข้างเขาตลอดเวลาดีกว่า ตระกูลโตเล็กมีคนอื่นๆ อยู่ แต่พวกเขามีแค่คุณ รีบกลับไป!”

ไม่รู้ทำไม จิตใจนรมนไม่ค่อยสบายใจ

พฤกษ์ได้ยินนรมนพูดแบบนี้ ก็ชะงักไป จากนั้นก็ลังเลขณะพูดขึ้น “แต่ประธานบุริศร์ไม่อยู่ คุณนายเทวินไปที่นั่นคนเดียวไม่ได้จริงๆ”

“ฉันจะหาคนไปด้วยกันกับฉัน คุณรีบกลับไปเถอะ”

“โอเคครับ”

พฤกษ์โดนนรมนว่าจนรู้สึกกระสับกระส่ายเล็กน้อย

คุณอารองเชษฐ์พุ่งเป้าไปที่ตระกูลโตเล็กเป็นเวลาหลายปีแล้ว ถึงแม้ตอนนั้นพ่อตานรมนยังมีชีวิตอยู่ คุณอารองเชษฐ์ก็สร้างปัญหามาสักระยะหนึ่ง ตอนนี้ทำอีกครั้งก็ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้ แต่นรมนพูดถูก เกิดอะไรขึ้นกับตระกูลเจริญไชย?

ตระกูลโตเล็กไม่ได้ติดต่อกับตระกูลเจริญไชยมาตลอด คนของคุณอารองเชษฐ์ก็ตายที่ตระกูลเจริญไชย และเอาตัวพ่อคมทิพย์ไปด้วย ใครจะไปรู้ว่าในนั้นมีเรื่องสกปรกอะไร?

ตอนนี้คมทิพย์และปัญญ์เสี่ยงอันตรายมากที่สุด

พฤกษ์วิ่งออกไปอย่างเร่งด่วน