บทที่ 898 ของของฉันก็คือของของคุณ

“พฤกษ์ มีอะไรเหรอ?”

บุริศร์เปิดโทรศัพท์ และเปิดลำโพงทันที

พฤกษ์พูดเสียงทุ้ม “ประธานบุริศร์ คุณอารองเชษฐ์หนีไปแล้ว”

มุมปากนรมนปรากฏรอยยิ้ม

“มันคิดจริงๆ เหรอว่าตัวเองจะหนีไปได้ ดูว่ามันติดต่อกับใครแล้วจับคนคนนั้นเอาไว้ให้ฉัน”

“ครับ”

สิ่งที่นรมนพูด แน่นอนว่าพฤกษ์เชื่อฟัง ถึงบุริศร์ไม่ได้พูด เขาก็รู้ว่าตอนนี้บุริศร์ก็ฟังนรมน

หลังจากวางสายไป บุริศร์ก็มองนรมน ยิ้มเรียบๆ ขณะพูดขึ้น “ทำไมจู่ๆ ฉันก็รู้สึกว่าฉันไม่รู้จักภรรยาฉันเลย? ทำไมจู่ๆ คุณก็กลายเป็นสุดยอดขนาดนี้?”

“ไม่ใช่ว่าจู่ๆ ก็กลายเป็นสุดยอดนะ แค่เมื่อก่อนสะสมการเชื่อมต่อเครือข่ายคนเอาไว้บางส่วน”

นรมนรู้ว่าถึงเวลาที่ตัวเองควรสารภาพแล้ว

เธอรีบนั่งขึ้นมา บุริศร์รีบเอาหมอนไปวางด้านหลังเธอให้เธอพิงได้อย่างสบาย

นรมนดึงมือบุริศร์มานั่งข้างเตียง พูดขึ้นเสียงทุ้ม “จริงๆ ฉันไม่อยากหลอกคุณหรอกนะ แค่รู้สึกว่ามันไม่จำเป็น และฉันก็ไม่ได้มีโอกาสมากนัก มันก็แค่มิตรภาพเท่านั้น”

“มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

“ต้องเริ่มพูดจากกานต์”

นรมนหยุดไปสักพัก แล้วเริ่มพูดขึ้นมา

“กานต์สนใจคอมพิวเตอร์มาตั้งแต่เด็ก ตอนนั้นฉันไม่ได้พบความชอบนี้ รเมศเป็นคนพบมัน เขาบอกว่าถ้าลูกชอบมันจริงๆ ก็เชิญครูมาสอนเขา ยังไงแล้วมันก็เป็นประโยชน์สำหรับลูก”

พูดถึงตรงนี้ นรมนก็รู้สึกได้อย่างรวดเร็วว่าสีหน้าบุริศร์ค่อนข้างมืดครึ้ม เธอรู้ว่าชายคนนี้อาจจะหึงอีกแล้ว

“เอาล่ะ มันเป็นเรื่องในอดีตและไม่เกี่ยวข้องกัน คุณยังหึงอีกเหรอ? ตอนนี้ฉันกับลูกก็อยู่เคียงข้างคุณแล้วนี่?”

บุริศร์กลับพูดขึ้นค่อนข้างหดหู่ “แต่ยังไงฉันก็พลาดช่วงเวลาของพวกคุณไปมาก แต่สิ่งเหล่านี้รเมศได้มีส่วนร่วมด้วย พอคิดเรื่องนี้แล้วฉันก็เสียใจ”

เรื่องนี้นรมนก็พูดอะไรไม่ได้ สถานการณ์ในตอนนั้นมันเข้าใจผิดกันมากเกินไป เธอไม่รู้จริงๆ ว่าบุริศร์บริสุทธิ์ ในขณะนี้พลาดทุกอย่างเกี่ยวกับลูกๆ ไป เธอก็เสียใจมากเหมือนกัน

“เอาล่ะ เราก็ยังมีลูกในท้องไม่ใช่เหรอ? ถึงตอนนั้นคุณก็มีส่วนร่วมได้อย่างเต็มที่ ฉันรับประกันว่าจะไม่ห้ามคุณ”

“จริงเหรอ?”

“แน่นอนสิ”

ได้ยินนรมนพูดแบบนี้ บุริศร์ก็ยิ้มขึ้นมาเหมือนเด็ก

นรมนถอนหายใจพูดขึ้น “คุณจะฟังไหมเนี่ย?”

“ฟังๆๆ คุณว่ามา”

ครั้งนี้บุริศร์นั่งฟังตรงนั้นเหมือนเด็กน้อย ฟังอย่างตั้งใจ

นรมนพูดต่อ “รเมศหาครูที่มีทักษะสูงมากกลับมาให้กานต์ ต่อมาเราถึงได้รู้ว่าเขาเป็นแฮกเกอร์ และยังเป็นสมาชิกขององค์กร158ด้วย”

“อะไรนะ? นั่นหมายความว่ารเมศรู้จักคนขององค์กร158เหรอ?”

บุริศร์ก็เชื่อมโยงถึงตรงนี้ทันที

นรมนส่ายหน้า

“ไม่ใช่อย่างนั้น รเมศไม่รู้ตัวตนของครู คนที่รู้ตัวตนมีแค่กานต์คนเดียว เพราะกานต์มีพรสวรรค์มากเกินไป ครูเขาอยากพัฒนากานต์ให้เข้าองค์กร ยังไงแล้วลูกก็ยังเด็กมาก แต่มีพรสวรรค์มาก ถ้าฝึกอบรมขึ้นมา ก็สามารถเป็นกระดูกสันหลังองค์กรได้เลย เรื่องนี้กานต์บอกแค่ฉันคนเดียว ตอนนั้นเพราะสถานการณ์มันกระอักกระอ่วนไม่เอื้ออำนวย และฉันก็ไม่อยากให้ตระกูลวัชโรทัยมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ดังนั้นตอนนั้นจึงทำข้อตกลงกับคนในองค์กร158 นั่นก็คือรอให้กานต์อายุสิบขวบก่อน ถ้าเขายังสนใจอยู่ เราจะคุยเรื่องนี้กันอีกครั้ง ดังนั้นทางด้าน158 ไม่ได้มีความสัมพันธ์กับฉัน ก่อนหน้านี้ฉันไม่เคยใช้ประโยชน์มันเลย เพราะรู้สึกว่าไม่จำเป็น และกานต์เองก็ไม่ได้ใส่ใจ ในทางกลับกันก็เล่นเหมือนเด็กปกติทั่วไป ฉันรู้สึกดีมาก ชื่อเสียงอัจฉริยะแน่นอนว่ามันก็ดี แต่มันก็ทำให้เด็กสูญเสียความสนุกมากมาย คุณว่าไหม?”

นรมนพูดเรื่ององค์กร158อย่างชัดเจนในรวดเดียว บุริศร์ถึงได้พยักหน้า

“ทำให้ฉันประหลาดใจจริงๆ เลยนะ ไม่คิดว่าองค์กร158จะให้ความสำคัญกับลูกชายฉันมาก แสดงว่าทักษะคอมพิวเตอร์เขายอดเยี่ยมมาก”

“คุณอย่าเพิ่งดีใจเร็วเกินไป กานต์อยากเดินเส้นทางทหาร ถ้าเข้า158ไปแล้ว ชีวิตนี้เขาก็ทำได้แค่เป็นแฮกเกอร์ ดังนั้นเรื่องนี้ยังมีสิ่งพัวพันต่อไป แต่ตอนนี้เราไม่มีอะไรต้องกังวลแล้ว เพราะคุณเกิดเรื่องขึ้น กานต์ก็เดาถึงคนที่ติดต่อองค์กร158ได้ ถ้าเป็นแบบนี้ ก็จะเป็นแรงกดดันสำหรับเบื้องบน ยังไงแล้วผู้คนมากมายระหว่างประเทศล้วนพึ่งพาองค์กร158 ดังนั้นด้วยเหตุผลนี้ เบื้องบนจะไม่กดดันคุณมากเกินไป นี่เลยให้โอกาสฉันได้ผ่อนคลาย”