ตอนที่ 899
บทที่ 899 คุณบุริศร์ ยินดีต้อนรับกลับบ้าน
October 31, 2026
ชัยยศเห็นบุริศร์ออกมา ก็รีบตามไป
“ประธานบุริศร์ เราจะไปไหนครับ?”
“นายอยู่เฝ้าคุณนายเทวิน จำไว้นะ เฝ้าปกป้องเธอด้วยชีวิตของนาย รู้ไหม?”
คำพูดบุริศร์จริงจังอย่างยิ่ง
ชัยยศชะงักไป จากนั้นก็รีบพยักหน้า
เขาได้รับการเลื่อนขั้นจากนรมน แน่นอนว่าค่อนข้างจริงใจกับนรมน โดยเฉพาะตอนนี้นาวินถูกส่งตัวออกไปแล้ว เหลือแค่เขาเป็นบอดี้การ์ดให้กับนรมน ชัยยศรู้สึกตัวเองเป็นเกียรติอย่างยิ่ง
“ประธานบุริศร์คุณไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ ผมจะต้องปกป้องคุณนายเทวินด้วยชีวิต”
“ฝากด้วยนะ”
บุริศร์พูดจบก็เดินออกไป
เขาขับรถคนเดียว และไม่มีใครกล้าตามเขา
บุริศร์รีบกลับไปที่คฤหาสน์หลังเก่าตระกูลโตเล็ก เขาจำได้ว่ายังมีใครบางคนที่หน้าเหมือนตนกำลังหาอะไรบางอย่างอยู่ในห้องทำงานตน และไม่รู้ว่ากานต์จะเป็นอย่างไรบ้าง
เมื่อยามเห็นบุริศร์ก็อึ้งเล็กน้อย ก่อนหน้านี้ไม่นานประธานบุริศร์เข้าไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ออกมาตั้งแต่เมื่อไร?
“อึ้งทำไม ไปปิดประตูใหญ่ทุกบานให้เรียบร้อย ถ้าไม่มีรหัสคำของฉัน ใครก็ห้ามเปิดประตู ฉันจะปิดประตูตีหมา”
ท่าทางเย็นชาเคร่งขรึมของบุริศร์ทำให้พวกเขาตกตะลึงกันเล็กน้อย แต่สิ่งที่พูดออกมาทำให้พวกเขารู้ทันทีว่าคนตรงหน้านี้คือประธานบุริศร์ของพวกเขาจริงๆ
ถ้าอย่างนั้นแสดงว่าคนที่เข้าไปก่อนหน้านี้ไม่ใช่เหรอ?
ถึงแม้ทุกคนจะงุนงง แต่ก็ยังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว
หลังจากบุริศร์ขับรถเข้ามา ก็ลงรถทันที แล้วล็อกกุญแจ
ภาริชได้ยินเสียงที่ห้องทำงาน มองลงมาจากหน้าต่างบานใหญ่ ก็เห็นบุริศร์กลับมาแล้ว
ซวยแล้ว!
เขายังหาสิ่งที่ตัวเองต้องการไม่เจอเลย ตอนนี้ปะทะกับบุริศร์ ทำอย่างไรดี?
ภาริชนึกถึงกานต์ทันที
ใช่!
แอบอ้างโอรสสวรรค์แล้วสั่งการเจ้าเมือง
คนที่บุริศร์เป็นห่วงมากที่สุดก็คือกานต์เหล่าเด็กๆ ถ้าเขามีกานต์ในมือ จะกลัวตัวเองออกไปไม่ได้เหรอ?
เมื่อคิดแบบนี้ ภาริชก็รีบเปิดประตูห้องทำงาน ตั้งใจจะไปหากานต์ แต่เขาไม่ได้สังเกตว่านอกประตูห้องทำงานมีใครเอาน้ำมันทำอาหารมาเทตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้
เมื่อภาริชเพิ่งออกมาจากห้อง ก็เหยียบมันเข้า ทันใดนั้นลื่นจนเกิดเสียง หกคะเมนทันที
“เฮ้ย!”
ภาริชต้องการคว้าอะไรบางอย่างไว้ แต่ตัวเองอยู่ห่างจากราวทางเดินค่อนข้างไกล
ในขณะนี้ เขาได้ยินเสียงกานต์ดังขึ้นข้างหู
“ต้องการความช่วยเหลือไหมครับ?”
“แน่นอนสิ”
เห็นกานต์ ภาริชก็มีความหวังเพิ่มขึ้นเล็กน้อย สำหรับเขา เด็กคนนี้ยังไงก็ยังเป็นเด็ก อาจจะไม่แน่ใจว่าเขาคือใคร
เขารีบยิ้มขณะพูดขึ้น “รีบดึงแด๊ดดี้ขึ้นมาหน่อย”
กานต์มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ยิ้มเยาะ แต่เขาก็ยังยื่นมือออกไป
ภาริชจับมือกานต์ ต้องการลุกขึ้นด้วยการใช้ประโยชน์ของอีกฝ่ายโจมตีอีกฝ่าย และทำอะไรล่วงหน้าโดยไม่ไตร่ตรอง ตอนนี้จับกานต์ได้แล้ว เขาก็ไม่ตั้งใจจะปล่อยมือ
เมื่อคิดแบบนี้ ดวงตาภาริชก็มีความมืดมนผ่านไป
แต่เขายังไม่ทันได้ปฏิบัติตามแผนใหญ่ของตัวเอง กานต์ก็ลากและดึงเขาทันที จากนั้นก็ทำท่าทุ่มเหนือไหล่โยนออกไป แถมเตะอย่างต่อเนื่องตลอดทาง
ทั้งร่างภาริชสับสนไปหมดแล้ว
เขาเห็นรอยยิ้มแดกกันที่มุมปากกานต์กลางอากาศ ในใจก็ตกใจมาก น่าเสียดายที่สายไปแล้ว
เกิดเสียง “ปัง” ร่างหนักของภาริชก็ล้มลงบนทางเดิน เพราะน้ำมันอาหาร ร่างเขาจึงลื่นไปข้างหน้าระยะหนึ่ง มาตรงหน้าบันไดพอดี
“อ๊าก! อย่า!”
ภาริชราวกับทำนายอะไรบางอย่างได้ ต้องการจับราวบันไดเอาไว้ แต่ที่ราวจับก็ไม่รู้ว่าใครมันผูกหนามเอาไว้ เขาเพิ่งจับมันลงไป หนามก็แทงที่ฝ่ามือเขา เขาร้องเสียงดังด้วยความเจ็บปวด รีบปล่อยมือ
ด้วยความช่วยเหลือจากน้ำมันพืช ภาริชบ่นพึมพำขณะตกลงไปจากหน้าบันไดทันที
กลิ้งตกจากบันไดตั้งแต่หน้าบันไดจนถึงชั้นหนึ่งตลอดทาง ภาริชยังไม่ทันตอบสนอง ก็มีเท้าใหญ่คู่หนึ่งเหยียบบนร่างกายเขาทันที
“สนุกไหม?”
บุริศร์เอ่ยปากเรียบๆ แต่พายุซัดกระหน่ำในดวงตาทำให้ภาริชหวาดกลัวอย่างอธิบายไม่ถูก
“คุณบุริศร์ หน้าที่ผมเสร็จแล้ว ที่เหลือให้คุณนะ”
กานต์เรียกคนมาทำความสะอาดน้ำมันพืช
บุริศร์ทำมือ OK ให้กับลูกชาย
ภาริชถึงได้ตระหนักทีหลังว่า ตัวเองโดนพ่อลูกคู่นี้วางแผนเอาไว้แล้ว
“ได้ยังไง? มันเป็นแค่เด็ก!”
ภาริชไม่ค่อยอยากยอมแพ้
เขารู้ว่าตัวเองไม่มีการเผยไต๋ตรงไหน ทำไมถึงโดนวางแผนได้ล่ะ?
กานต์มองท่าทางโง่เขลาของเขาไม่ลงจริงๆ ส่ายหน้าอย่างอดไม่ได้ มาตรงหน้าเขาแล้วพูดขึ้น “คุณโยนตัวเองเข้าไปในแหเองจะโทษใครได้? ตอนแรกผมกับหม่ามี้กำลังคิดว่าจะเอาจับตัวคุณมาจากที่ไหน ไม่คิดว่าคุณจะมาหาถึงที่อัตโนมัติเลย ถ้าผมไม่ฉวยโอกาสนี้จัดการคุณ จะคุ้มกับการทำงานหนักของหม่ามี้ผมไม่กี่วันนี้ได้ยังไง?”