บทที่ 901 นายต่อต้านไม่ได้ และไม่มีทางแบกรับด้วย

นาวินมองธิดาที่หมดสติ ยิ้มขณะพูดขึ้น “ฉันจะทำใจฆ่าเธอลงได้ยังไง? เธอเป็นภรรยาฉัน ไม่ว่าเธอจะทำผิดอะไร ก็เป็นเพราะฉันดูแลไม่ดี ด้านประธานบุริศร์ต้องมีคำอธิบาย ในบัตรนี้มีเงินที่ฉันเก็บสะสมมาหลายปี ให้เธอใช้ชีวิตคนเดียวดีๆ ถ้าเธอตื่นแล้ว บอกเธอว่าพ่อเธอไม่ได้เป็นคนดีอะไร ถ้าเป็นไปได้ให้หาที่ที่ไม่มีคนรู้จักสร้างชีวิตใหม่เถอะ”

เขามองธิดาด้วยความรักใคร่ ลูบใบหน้าเธอครั้งแล้วครั้งเล่า ถ้าเป็นไปได้ เขาไม่อยากปล่อยไปจริงๆ แต่ต้องมีคำอธิบายด้านบุริศร์

เรือสปีดโบ๊ทสตาร์ทเครื่องแล้ว ธิดาถูกนำตัวไปทันที

นาวินอยู่ที่ชายหาดนานมาก นานจนพระอาทิตย์ตกดินแล้ว แสงสีแดงสดข้ามผ่านเส้นขอบฟ้าไปแล้วก็จมลงใต้ทะเลอย่างสมบูรณ์

เขาถึงได้รู้สึกค่อนข้างหนาว

นาวินขึ้นรถ สตาร์ทรถ ขับกลับไปที่คฤหาสน์หลังเก่าตระกูลโตเล็กทันที

บุริศร์นั่งอยู่ที่โซฟา

เมื่อนาวินเข้ามาก็ชะงักเล็กน้อย จากนั้นก็เดินมาข้างๆ บุริศร์ คุกเข่าลงเกิดเสียงดัง “ตุ้บ”

“ประธานบุริศร์ ผมปล่อยตัวธิดาไป คุณต้องการลงโทษผมยังไงผมจะไม่ร้องเรียน แค่หวังว่าคุณจะปล่อยเธอไป เรื่องนี้ถือว่าผมเป็นคนทำ”

นาวินพูดทีละคำทีละประโยค

บุริศร์มองเขาไม่ได้พูดอะไร จากนั้นก็เขย่าแก้วเหล้าในมือ ไวน์แดงในนั้นสั่นไหว สั่นจนนาวินรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ

ในที่สุด เขาก็เอ่ยปาก

“นาวิน นายอยู่กับฉันมานานแค่ไหนแล้ว?”

นาวินตกตะลึงเล็กน้อย จากนั้นก็ก้มศีรษะพูดขึ้น “ตั้งแต่เจ็ดขวบตอนนี้ก็สิบเจ็ดปีแล้วครับ”

“สิบเจ็ดปี เวลาไม่สั้น แต่นายหักหลังฉันสองครั้งแล้ว”

คำพูดบุริศร์ทำให้นาวินค่อนข้างอับอายกับความอัปยศ

“ขอโทษครับ ประธานบุริศร์ ชีวิตนี้ของผมไม่ค่อยมีอนาคตเท่าไร ผมทำให้ความคาดหวังคุณที่มีต่อผมล้มเหลว บางทีในปีนั้นคุณไม่ควรเอาผมออกมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเลย ตอนนี้พูดเรื่องพวกนี้ไปจะมีประโยชน์อะไรล่ะ? ผมมันไม่มีศักดิ์ศรี ชาตินี้มีชีวิตอยู่เพื่อผู้หญิงคนเดียว แต่ผมทำไม่ได้จริงๆ และตัดขาดไม่ได้ ดังนั้นประธานบุริศร์ ผมก็เลยยินดีที่จะกลับมาโดนลงโทษ”

นาวินพูดอย่างจริงใจ ในใจรู้สึกเสียใจจริงๆ แต่จะทำอย่างไรได้ล่ะ? เขาผ่านความสัมพันธ์นี้ไปไม่ได้ หักหลังสองครั้งก็เพื่อธิดา เขาไม่รู้ว่าตัวเองยังพูดอะไรได้อีก

บุริศร์มองเขา ถอนหายใจแล้วพูดขึ้น “ถ้าให้นายชดใช้ฉันคืนด้วยชีวิต นายมีปัญหาไหม?”

“ไม่มีครับ”

ตอนกลับมา นาวินก็คิดถึงจุดจบแบบนี้ไว้แล้ว

เรื่องของคุณอารองเชษฐ์ต้องได้รับการแก้ไข และบุริศร์ก็ไม่อนุญาตให้คนใกล้ตัวของตัวเองมีการทรยศเด็ดขาด ดังนั้นนี่เป็นวิธีที่มีประสิทธิภาพในการเชือดไก่ให้ลิงดู

เขายินยอมเต็มใจ

นาวินก้มหน้า ไม่มีการต่อต้านเลยสักนิด

บุริศร์จิบไวน์แดงหนึ่งครั้ง แล้วพูดเรียบๆ “ธิดาท้องแล้ว”

“อืม”

นาวินตอบรับเบาๆ จากนั้นก็เพิ่งตระหนักขึ้นได้ว่าบุริศร์พูดอะไร

“ว่าไงนะ?”

เขาเงยหน้าขึ้นมาทันที

มุมปากบุริศร์เหมือนยิ้มแต่ไม่ยิ้ม ทำให้เห็นไม่ชัดเจนว่าความคิดที่แท้จริงของเขาคืออะไร แค่พูดขึ้นอีกครั้งอย่างไม่เหน็ดเหนื่อย

“เธอท้องแล้ว นายกำลังจะเป็นพ่อ คุณหมอส่งรายงานการตรวจมาก่อนหน้านี้ไม่นาน ตอนแรกเธอแค่อยากตรวจร่างกายเฉยๆ ไม่คิดว่าตัวเองจะเป็นแม่ คาดว่าตอนนี้เธอยังไม่รู้เรื่องนี้ ในขณะนี้นายไม่ได้เจอแม้แต่ลูกตัวเอง ยินยอมที่จะไปตายจริงๆ เหรอ?”

นาวินลังเลแล้ว

ลูกของเขากับธิดาเหรอ?

นั่นจะต้องเป็นลูกที่น่ารักมากแน่ๆ

แต่เขาจะไม่ได้เจอแล้ว

ก็ดี มีลูกอยู่กับธิดา ต่อไปชีวิตของเธออาจจะมีหวังบ้างในอนาคต

หลังจากนาวินสะเทือนใจก็ร้องไห้เสียงทุ้ม เป็นการดีใจ และมีความสุข ในขณะเดียวกันก็เสียใจนิดหน่อย

บุริศร์เห็นทุกอย่างในสายตา และไม่ได้พูดอะไร รอนาวินใจเย็นลง เขาถึงวางแก้วเหล้าลง

นาวินสูดหายใจเข้าลึกๆ พูดอย่างเด็ดขาด “ขอบคุณประธานบุริศร์ที่บอกผมเรื่องพวกนี้ ผมตายไปไม่เสียใจแล้ว ก่อนตายได้รู้ว่าตัวเองมีลูก ผมก็สบายใจแล้ว ไม่คิดว่าเด็กกำพร้าไม่มีพ่อแม่อย่างผมจะมีลูกได้ พระเจ้าปฏิบัติต่อผมดี ผมก็ไม่โทษใครหรอก ประธานบุริศร์ คุณลงมือเถอะ แค่หวังว่าคุณจะให้ทางออกกับพวกเขาสองแม่ลูก”

บุริศร์ได้ยินเขาพูดแบบนี้ ก็พูดขึ้นเรียบๆ “ขึ้นมาเถอะ นั่งลง”

นาวินค่อนข้างตกตะลึง

ไม่ลงโทษเขาเหรอ?

เขามองบุริศร์ ไม่รู้สึกถึงความโกรธของบุริศร์ แต่นี่มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่?

เห็นเขายืนอยู่ตรงนั้น บุริศร์ก็เอ่ยปากอีกครั้ง

“ให้นายนั่งก็นั่งสิ ชอบยืนกับคุกเข่าเหรอ?”

“เปล่าครับ”

นาวินรีบนั่งลง

เขารู้สึกกังวลไม่สบายใจ ไม่รู้ว่าบุริศร์ต้องทำอะไรกันแน่ ในใจยิ่งค่อนข้างเป็นห่วงธิดา

“ประธานบุริศร์ คุณคงไม่ได้ส่งคนไปไล่ตามธิดาหรอกใช่ไหม?”