บทที่ 904 แกสมควรเป็นพ่อเหรอ

เมื่อธิดารู้ข่าวว่านาวินทำให้นรมนโกรธจนเข้าห้องฉุกเฉินอีกครั้งเพื่อเธอ ทั้งร่างก็กังวลอย่างยิ่ง

เธอลุกขึ้นจะเดินออกไป กลับได้ยินคุณอารองเชษฐ์พูดขึ้นอย่างเย็นชา “ถ้าไม่อยากให้แม่แกเจ็บปวดเกินไป แกเชื่อฟังดีกว่านะ”

ฝีเท้าธิดาชะงักทันที

เธอหันศีรษะมา เห็นชายที่เกี่ยวข้องกับตนทางสายเลือดตรงหน้า ก็โกรธจนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง

“เชษฐ์ นั่นมันภรรยาแกนะ! ทำไมแกโหดเหี้ยมได้ขนาดนี้?”

“ระวังคำพูดแกด้วย ไม่ว่ายังไง ฉันก็ให้ชีวิตแก ธิดาวีร์ โตเล็ก ชื่อเชษฐ์เป็นชื่อที่แกเรียกเหรอ? แกควรเรียกฉันว่าพ่อ”

“แกสมควรเป็นพ่อเหรอ?”

ธิดายิ้มเยาะ หางตามีน้ำตาซึมออกมา

“ถ้าแกเป็นพ่อจริงๆ แกไม่ควรใช้ชีวิตแม่ฉันมาขู่ฉัน ให้ฉันทำสิ่งแย่ๆ พวกนั้นกับพี่ แกยิ่งไม่ควรขู่สามีฉัน ให้เขาตกอยู่ในสถานการณ์ไม่ชอบธรรม แกยิ่งไม่ควรปฏิบัติแบบนี้กับฉันเพราะตัวทดลองนั้น”

เชษฐ์ยืนขึ้นทันที แล้วตบหน้าธิดา

“ไอ้เลว เขาไม่ใช่ตัวทดลอง เขาเป็นลูกชายฉัน! คือภาริชลูกชายของฉันเชษฐ์! เขาดีกว่าบุริศร์มาก และบุริศร์ก็ไม่ใช่ลูกพี่ลูกน้องแก เขาเป็นพี่แท้ๆ ของแก! พี่ชายแท้ๆ คนละแม่ แกเข้าใจไหม?”

ธิดาถูกตบจนล้มลงบนโซฟา เจ็บจนใบหน้าร้อนผ่าว แต่ไม่เท่าความเจ็บหนึ่งในหมื่นของหัวใจ

“แกก็รู้เหรอว่าขาเป็นลูกชายแท้ๆ ของแก? แต่ตอนนี้แกกลับทำแบบนี้กับเขาเพื่อไอ้ตัวทดลองตัวหนึ่ง”

“ถึงภาริชจะเป็นตัวทดลอง แต่ร่างกายเขามีเลือดฉัน มียีนฉัน เขาเชื่อฟังฉัน เขากตัญญูกับฉัน มากกว่าแกและบุริศร์”

ได้ยินเชษฐ์พูดแบบนี้ ธิดาก็หัวเราะขึ้นมาทันที

“เชื่อฟังงั้นเหรอ? แกแน่ใจนะว่ามันเป็นคนสมบูรณ์? มีแค่หมาเท่านั้นแหละที่เชื่อฟังแก ฉันกับพี่มีความคิดเป็นของตัวเอง แกไม่มีทางควบคุมพวกเรา แกก็เลยสร้างลูกชายคนหนึ่งมาควบคุมใช่ไหมล่ะ? เชษฐ์ แกมันวิปริต! แกมันบ้า! คนแบบแกควรถูกฟ้าผ่า ถูกโยนลงไปในนรกชั้นสิบแปด แกไม่สมควรเป็นคนเลย!”

ธิดาแทบโกรธจนเป็นบ้าแล้ว

หลายปีที่ผ่านมานี้เธอใช้ชีวิตอยู่ภายใต้การควบคุมของเชษฐ์ ทำสิ่งที่ตัวเองไม่อยากทำ ทำสิ่งต่างๆ เหล่านั้นอย่างไร้จิตสำนึกกับบุริศร์และนรมน ในขณะนี้เธอแค่อยากใช้ชีวิตธรรมดากับนาวินให้เต็มที่ ทำไมมันยากแบบนั้นล่ะ?

เชษฐ์ได้ยินคำดูถูกที่ธิดาว่าตน ก็ยิ้มเยาะขณะพูดขึ้น “แกด่าไปเถอะ แกอิจฉาล่ะสิ แกอิจฉาที่ฉันเป็นห่วงภาริชมากกว่าแกเยอะ แต่ใครให้แกเป็นลูกสาวล่ะ? แม่แกมันท้องน่าผิดหวัง กำเนิดไอ้ตัวขาดทุนให้ฉัน ฉันจะทำอะไรได้? ทุกอย่างในตระกูลโตเล็กฉันต้องมีลูกชายสืบทอด ลูกสาวสุดท้ายก็ต้องแต่งงาน ตอนที่แกยังมีค่าใช้งานได้ฉันไม่ใช้คุณค่าแกให้เต็มที่ จะรอให้แกไปบ้านครอบครัวสามีแล้วทำให้พวกมันร่ำรวยเหรอ?”

ตอนนี้ธิดาไม่รู้ว่าควรสื่อสารกับเชษฐ์อย่างไรแล้ว

การศึกษาเขาไม่ต่ำ แต่กลับให้ความสำคัญกับผู้ชายมากกว่าผู้หญิง ความคิดระบบศักดินามันฝังรากแน่นในหัวสมองเขาตลอดเวลา

บุริศร์เป็นลูกชาย แต่หลายปีที่ผ่านมานี้ เชษฐ์ก็ค่อนข้างคาดหวังจริงๆ คาดหวังว่าบุริศร์จะกลายเป็นลูกชายที่เชื่อฟังตนได้ น่าเสียดายที่สุดท้ายเขาก็ผิดหวัง ตรงกันข้ามภาริชตัวทดลองที่ตนเลี้ยงดูขึ้นมากลับทำให้เขาพึงพอใจมาก ยิ่งสอดคล้องกับข้อกำหนดลูกชายที่เชื่อฟังสำหรับเขา ดังนั้นในช่วงหลายปีนี้ ภาริชจึงเติบโตขึ้นมาในอุ้งมือเขา

ในขณะนี้ภาริชถูกบุริศร์ส่งเข้าไปในสถานกักกัน มันเหมือนกับการขุดหัวใจตับและปอดของเชษฐ์ เจ็บจนทำให้เขาเกือบหายใจไม่ออก ไม่ว่าจะใช้วิธีไหน ไม่ว่าจะสังเวยชีวิตใคร เขาก็ต้องช่วยชีวิตพาภาริชออกมาให้ได้

เขาจะเสียลูกชายแบบนี้ไปไม่ได้!

ไม่ได้!

ธิดารู้สึกว่าในใจเชษฐ์มันบิดเบี้ยว เธอต้องการต่อต้าน ต้องการเป็นอิสระ ต้องการมีชีวิตเป็นของตัวเอง แต่เธอไร้ความสามารถ จนถึงตอนนี้เธอก็หาที่อยู่แม่ไม่เจอ

เชษฐ์ซ่อนหล่อนไว้ลึกจนเกินไป เธอโตขนาดนี้แล้ว แค่เคยคุยโทรศัพท์กับแม่ไม่กี่ครั้ง เห็นวิดีโอไม่กี่หน แต่ทุกครั้งที่เห็นก็คือแม่ถูกทำร้ายจนจมูกช้ำและหน้าบวม

ในใจธิดา เชษฐ์มันไม่ใช่คน!

มันคือสัตว์เดรัจฉาน!

ไม่!

มันยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉานอีก!

ในขณะนี้เห็นแววตาบ้าคลั่งของเชษฐ์ ธิดาก็ฉลาดไม่พูดอะไรกระตุ้นเขาอีก

เธอต้องรักษาความแข็งแกร่งไว้ เห็นเวลาเหมาะสมค่อยหลบหนี เธอไม่ต้องการเป็นหมากของเชษฐ์อีกต่อไปแล้ว

ความคิดแบบนี้สนับสนุนเธอ ให้เธอใจเย็นอย่างสมบูรณ์

เชษฐ์เห็นเธอใจเย็นแล้ว ก็ทำเสียงฮึดฮัดก่อนเดินไปข้างๆ เริ่มติดต่อ

ทางด้านนาวินมีชื่อเสียงโด่งดังเพราะแผนการของนรมน เมื่อเดินออกไปก็มีคนใช้สายตาแปลกๆ มองเขา แต่เขาก็ไม่สนใจ

เขากลับมาที่คฤหาสน์หลังเก่าตระกูลโตเล็กโวยวายหนึ่งรอบ จากนั้นก็ออกไปจากตระกูลโตเล็กด้วยการสกัดกั้นจากทุกคน เรื่องนี้โวยวายจนเกิดความโกลาหล ทั้งเมืองชลธีล้วนด่านาวินว่าเนรคุณ จิตใจโหดเหี้ยมเหมือนหมาป่า

เชษฐ์มีความสุขเป็นพิเศษเมื่อเห็นฉากนี้ พูดกับธิดาที่เสียใจอยู่ข้างๆ “เห็นหรือยัง? นี่คือพลังของความรัก เจ้าเด็กโง่นี่มันไม่ต้องการแม้แต่เชื่อเสียงเพื่อแก”

“แกเข้าใจเหรอว่าอะไรคือความรัก?”

ธิดามองเชษฐ์ด้วยความขมขื่นแล้วถามขึ้น

เชษฐ์ชะงักไปสักพัก จากนั้นก็พูดอย่างเย็นชา “ฉันรู้แน่นอน แต่ทำไมฉันต้องคุยกับแกเรื่องนี้ด้วย?”

“แกรักแม่ฉันไหม?”

เชษฐ์เงียบไป

สำหรับผู้หญิงคนนั้น เขาไม่อยากพูดอะไรมาก

บางทีเพราะคำพูดธิดาทำให้เขารู้สึกอดกลั้นนิดหน่อย หรือบางทีอาจจะเพราะอย่างอื่น เขาลุกขึ้นเดินออกไปจากห้อง อากาศข้างนอกหนาวมาก แต่กลับทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายโล่งใจเล็กน้อย

ธิดาอยากปลดเชือกของตัวเอง แต่เชษฐ์มันรัดแน่นเกินไป ทำให้เธอไร้เรี่ยวแรง

ตอนพลบค่ำนาวินไม่รู้ไปรวบรวมกลุ่มคนมาจากที่ไหน ไปที่สถานกักกันอย่างโจ่งแจ้ง

เชษฐ์มองการถ่ายทอดสด ขมวดคิ้วพูดขึ้น “ผู้ชายแกมันบ้าหรือเปล่า? มันจะทำอะไร? จะบุกคุกให้ปล่อยนักโทษเหรอ?”