ตอนที่ 906
บทที่ 906 คนที่เธอต้องขอโทษคือพี่ชายเธอ
October 31, 2026
“ธิดาวีร์ โตเล็ก แกมันชั่ว ฉันเป็นพ่อแก! แกมองคนอื่นจัดการพ่อแกแบบนี้ แกไม่กลัวฟ้าผ่าหรือไง?”
เชษฐ์ด่าด้วยความโมโห แต่ธิดากลับไม่แยแส
ความรักพ่อลูกของเธอที่มีต่อเชษฐ์มันเหลือไม่มากแล้ว ตอนนี้เพราะเกี่ยวข้องกับนาวิน เธอยิ่งไม่เข้าไปยุ่ง
เธอมองนภดล พูดเสียงทุ้ม “ไปกันเถอะ”
นภดลเหลือบมองเธอ และไม่ได้พูดอะไร สตาร์ทรถออกไปทันที
เชษฐ์ถูกทำให้เซล้มลงที่พื้น จากนั้นก็ถูกนาวินที่ตามมาด้านหลังควบคุมไว้ได้
“เชษฐ์ แกคิดจะไปไหนอีก?”
ไม่ใช่นาวินไม่เห็นฉากเมื่อครู่ เขากลัวจริงๆ ว่าธิดาจะทำอะไรบางอย่าง อย่างไรแล้วนั่นก็เป็นผู้หญิงที่เขารักที่สุด แต่ถ้าธิดาทำอะไรบางอย่างจริงๆ นาวินรู้ว่าตัวเองไม่สามารถใช้ชีวิตด้วยกันกับธิดาเป็นอย่างดีเหมือนเมื่อก่อน
ยังดีที่ธิดาไม่ได้ทำอะไรบางอย่าง
ในใจเขาดีใจ แต่ก็สงสาร ไม่มีใครรู้สภาพจิตใจในตอนนี้ของธิดาได้ดีกว่าเขา
เชษฐ์ด่าอย่างรุนแรง
“แกมันไอ้เลวน่ารังเกียจ แกสาดอะไรใส่ตาฉัน?”
“ผงปูนมะนาว”
นาวินไม่ได้ปิดบังสักนิด ยิ้มเยาะขณะพูดขึ้น “ถ้าบอกว่าน่ารังเกียจ ไม่มีใครน่ารังเกียจไปมากกว่าแกแล้วไม่ใช่เหรอ? เชษฐ์ ในเมื่อแกกลับประเทศมาแล้ว งั้นก็อยู่ไปสิ ที่นี่มีคนเตรียมอาหารให้แกพอดี แกกินดื่มให้เต็มที่ก็พอ ชีวิตที่เหลือก็ใช้ในคุกซะ”
เชษฐ์ยังคิดจะต่อต้านต่อไป แต่ถูกนาวินบิดไว้อย่างแน่นหนา
“ฉันไม่ยอม คนยิ่งใหญ่อย่างฉันโดนคนไร้ชื่อเสียงเรียงนามทำลาย ฉันไม่ยอม!”
เชษฐ์หดหู่จะตายอยู่แล้ว
นาวินยิ้มเยาะขณะพูดขึ้น “เพราะแกใส่ใจลูกชายสุดที่รักของแกมากไง น่าเสียดายภาริชถูกประธานบุริศร์ส่งตัวเข้าไปแล้ว จะปล่อยออกมาได้ยังไง?”
“แต่ทั้งๆ ที่ฉันเห็นแกพาคนบุกเข้าไปในคุกนะ”
“ใช่ ถ้าไม่ทำแบบนี้ จะทำให้แก่ผ่อนคลายความระมัดระวังได้ยังไง? ถ้าไม่ทำแบบนี้ จะร่วมมือกับตำรวจจับหัวหน้าแก๊งที่ใหญ่ที่สุดของนายที่ต่างประเทศได้ยังไง? มีอีกเรื่องหนึ่งที่ฉันต้องบอกแก ประธานบุริศร์ของเราไปที่สถาบันวิจัยของแกแล้ว คาดว่าไม่นานก็จะมีข่าวกลับมา บุคลากรวิทยาศาสตร์เหล่านั้นที่ถูกนายจับตัวไปกักขังก็จะได้รับความช่วยเหลือกลับประเทศ เชษฐ์ วันดีๆ ของแกมันจบลงแล้ว”
คำพูดนาวินส่งผลกระทบครั้งยิ่งใหญ่กับเชษฐ์อีกครั้ง
“แกพูดไร้สาระ สถาบันวิจัยของฉันตั้งอยู่ในที่ลับ จะไม่มีใครรู้”
พูดถึงตรงนี้ ทันใดนั้นเชษฐ์ก็ชะงักไป
ไม่มีใครรู้จริงๆ เหรอ?
ก่อนหน้านี้ใครมาล้อมรอบสถาบันวิจัยเขา? บีบบังคับให้เขาต้องถอนฟ้องบุริศร์?
เชษฐ์ราวกับเข้าใจอะไรบางอย่างทันที
“นรมน! นรมนมันขายฉันใช่ไหม? ผู้หญิงคนนี้สมควรตายจริงๆ!”
คำพูดของเชษฐ์นาวินไม่ได้อธิบายกับเขา และคิดว่ามันไม่จำเป็น
เขานำตัวเชษฐ์หิ้วขึ้นมาส่งให้ตำรวจ
การกระทำในครั้งนี้จับได้เร็วมาก ถึงขนาดเป็นความลับอย่างยิ่งด้วยซ้ำ เมื่อนาวินพาบอดี้การ์ดของตระกูลโตเล็กกลับคฤหาสน์หลังเก่าตระกูลโตเล็ก ธิดาก็กำลังนั่งบนโซฟา จิตวิญญาณค่อนข้างเหม่อลอย
“เธอยังโอเคไหม?”
เสียงนาวินดังขึ้น
ธิดาหันศีรษะกลับไปทันที เมื่อเห็นนาวินจู่ๆ ก็รู้สึกอยากร้องไห้นิดหน่อย
“ขอโทษ ฉัน……”
“ไม่ต้องพูดแล้ว มันผ่านไปแล้ว”
นาวินรู้ว่าธิดาจะพูดอะไร เขากอดธิดาไว้ กอดเธอไว้แน่นแล้วพูดขึ้น “เธออยากทำให้ฉันตกใจตายใช่ไหม? เธอรู้ไหมตอนที่ฉันรู้ว่าเธอถูกเชษฐ์จับตัวไป ในใจฉันรู้สึกยังไง? เธอรู้ไหม ตอนนี้ผู้หญิงอย่างเธอเป็นแม่คนแล้วนะ?”
“ว่าไงนะ?”
ธิดาตกตะลึงไปทั้งร่าง
นาวินเห็นเธอในเวลานี้เหมือนเด็ก ก็ยิ้มขึ้นมาอย่างอดไม่ได้
“เธอมีลูกของเราแล้ว พี่สะใภ้บอกว่าเธอต้องพักผ่อนให้เต็มที่ หลังจากเรื่องเชษฐ์จบลงแล้ว เราค่อยๆ ไปขอโทษประธานบุริศร์อีกครั้ง”
ธิดาร้องไห้ขึ้นมาทันที
“นายมันแย่มาก นายทำอะไรไม่บอกฉันสักอย่าง!”
“เธอทำอะไรก็ไม่บอกฉันเหมือนกัน?! เธอทำสิ่งต่างๆ ให้เชษฐ์ ทำไมไม่บอกฉันสักคำ? เธอรู้ไหมฉันรู้สึกยังไงตอนที่รู้ว่าเธอเป็นลูกสาวมัน? ธิดา ฉันไม่อยากเสียเธอไปจริงๆ แต่ฉันก็ปล่อยเชษฐ์ไปไม่ได้เหมือนกัน มันแบกชีวิตแม่ฉันและน้องชายฉันไว้ ฉันก้าวผ่านไปไม่ได้”
ในดวงตานาวินมีน้ำตา แต่ธิดากลับไม่พูดอะไร
เธอพยักหน้าพูดขึ้น “ฉันรู้ ฉันจะไม่อ้อนวอนเพื่อมัน มันกักขังแม่ฉันไว้ ประธานบุริศร์ไปต่างประเทศใช่ไหม? จะพาคนพวกนั้นกลับมาถูกไหม?”
“ใช่ ประธานบุริศร์จะพาพวกเขากลับมา”
นาวินปลอบธิดา
ทั้งสองคุยกันอีกสองสามประโยคก่อนธิดาจะพูดขึ้นเสียงทุ้ม “พี่สะใภ้ที่นายเรียกคือคุณนายใช่ไหม?”
“ใช่ ตอนนี้ตัวตนของเธอเรารู้กันหมดแล้ว คุณนายก็เลยบอกให้เรียกหล่อนว่าพี่สะใภ้ และหล่อนยังบอกอีกว่า ตระกูลโตเล็กคนเหลือน้อยมาก ไม่ต้องสนใจกฎเกณฑ์พวกนั้นแล้ว”
ได้ยินนาวินพูดแบบนี้ ทั้งร่างธิดาก็ตกตะลึง
“เทียบกับพี่สะใภ้ จิตใจฉันมันแคบเกินไปจริงๆ”
“เธอเชื่อฟังเชษฐ์เพราะมันจับแม่เธอมาข่มขู่เธอใช่ไหม?”
“นายรู้เหรอ?”
ธิดามองนาวินอย่างประหลาดใจเล็กน้อย
เขายิ้มขมขื่นพูดขึ้น “เธอกับฉันเป็นเด็กกำพร้า ความปรารถนาของเธอที่มีต่อความรักครอบครัวไม่มีใครรู้ดีไปกว่าฉัน ดังนั้นฉันรู้ว่าเธอมีเหตุผล โชคดีที่เธอไม่ใช่เพราะเหตุผลอื่น แต่ต่อไปเจอเรื่องอะไรเธอต้องบอกฉันนะโอเคไหม? ฉันไม่อยากให้เธอแบกรับทุกอย่างด้วยตัวเอง ไม่งั้นเธอต้องการสามีอย่างฉันคนนี้ไปทำไม? ใช่ไหมล่ะ?”
ได้ยินนาวินพูดแบบนี้ ธิดาก็ร้องไห้ขึ้นมาทันที
“ขอบคุณนะ ขอบคุณที่นายยังต้องการฉัน ขอบคุณจริงๆ ฉันไม่รู้ว่าควรเผชิญหน้ากับนายยังไง เผชิญหน้ากับพี่สะใภ้ยังไง เผชิญหน้ากับประธานบุริศร์ยังไง ฉัน……”
“ไม่เป็นไร ทุกอย่างมันจะดีขึ้น ครั้งนี้ประธานบุริศร์และพี่สะใภ้ร่วมมือกัน ต้องทำลายฐานวิจัยของเชษฐ์ได้แน่ๆ ต่อไปเธอจะมีความสุขขึ้น ให้เราลืมทุกอย่างนี้แล้วเริ่มต้นกันใหม่”