ตอนที่ 913
บทที่ 913 เอาตัวเนตรากลับมาได้ไหม
October 31, 2026
“พ่อ แม่”
เมื่อนรมนได้ยินเสียงของพ่อแม่บุญธรรม เธอก็อึ้งไป
เธอมองเบอร์โทรบนหน้าจออีกครั้ง เมื่อแน่ใจแล้วว่าเป็นเบอร์ของพวกเขา ยังไม่ทันได้โล่งใจก็ได้ยินเสียงสะอื้นของแม่นรมน “นรมน ลูกต้องช่วยเนตรานะ ขอร้องล่ะช่วยเนตราด้วย”
“แม่อย่าเพิ่งร้องไห้ มีอะไรเกิดขึ้นคะ เกิดอะไรขึ้นกับเนตราคะ”
นรมนคาดว่าเนตราน่าจะเรียนเปียโนแล้วไปขัดแย้งกับใคร ขอแค่อยู่ในเมืองชลธี เธอก็สามารถช่วยได้
แม่นรมนได้ยินนรมนถามเช่นนั้น จู่ๆ เธอก็ร้องไห้หนักขึ้น
“นรมน มีคนที่ชื่อว่าเชษฐ์มาที่บ้านแล้วจับตัวเนตราไป เขาบอกว่าต้องให้เธอไปแลกตัวเนตรามา ไม่งั้นเขาจะฆ่า นรมน คนที่ชื่อเชษฐ์คือลุงรองของตระกูลโตเล็กที่บ้านเธอใช่ไหม เธอเป็นลูกสะใภ้ของบ้านนั้น เขาไม่ทำร้ายเธอแน่นอน ขอร้องล่ะ เธอช่วยเอาตัวเนตรากลับมาได้ไหม แม่มีลูกสาวแค่คนเดียว แม่ขาดลูกสาวไปตั้งหลายปี นี่ก็เพิ่งจะหาเธอกลับมาได้ แม่จะขาดลูกสาวไปไม่ได้!”
นรมนได้ยินเช่นนั้นก็อึ้งไปทันที
“แม่รู้ไหมว่าหนูโดนคนแทงจนบาดเจ็บ”
คำถามของนรมนทำให้แม่นรมนร้องไห้หนักเข้าไปอีก เธอพูดอย่างกระอักกระอ่วน “เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม”
เมื่อได้ยินเสียงของแม่นรมน นรมนรู้สึกปวดร้าว
ข่าวที่เธอโดนแทงถูกเผยแพร่ออกไปตั้งนานแล้ว ทุกคนต่างพากันมา แต่ทว่าพ่อแม่บุญธรรมของเธอกลับไม่พูดอะไรสักคำ ที่โทรมาตอนนี้ก็เพราะเนตรา
อย่าเพิ่งพูดถึงว่าทำไมเชษฐ์ถึงจับตัวเนตรา แต่ทำไมหลังจากที่พวกเขารู้ว่าเธอถูกแทง แล้วยังจะให้เธอไปเอาตัวเนตรากลับมาอีก
อย่าบอกนะว่าลูกแท้ๆ มันเหมือนกันอย่างนั้นเหรอ
แต่เธอก็เป็นลูกบุญธรรมที่พวกเขาเลี้ยงดูมายี่สิบกว่าปี อย่าบอกนะความรักและเอ็นดูที่มีให้เธอก่อนหน้านี้เป็นเพียงเรื่องโกหก
นรมนเจ็บปวดไปทั้งใจ
แต่ถึงกระนั้นเธอก็พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “หนูบาดเจ็บสาหัส ลุกไม่ขึ้นแล้ว คุณจะให้หนูไปช่วยเนตราในสภาพนี้จริงๆ เหรอ อีกอย่างหนูจะบอกให้นะ ถึงเชษฐ์จะเป็นคนของตระกูลโตเล็ก แต่เขาไม่ลงรอยกับบุริศร์ จนอยากจะฆ่าหนูด้วย ถ้าหนูไปเขาอาจจะฆ่าหนูเพื่อระบายความโกรธ คุณจะให้หนูไปแลกตัวเนตรามาจริงๆ เหรอ”
แม่นรมนได้ยินเช่นนั้นก็ร้องไห้อย่างปวดใจ
“งั้นจะทำยังไงล่ะ เนตราจะทำยังไง ทำไมชีวิตของฉันถึงทุกข์ขนาดนี้ ลูกสาวที่ฉันรักที่สุด”
แม่นรมนร้องแทบเป็นแทบตาย ถึงแม้เธอจะไม่ได้บังคับนรมนไปแลกตัวเนตรามา แต่ความหมายที่แฝงอยู่ในคำพูดก็เหมือนกับมีดคมๆ เล่มหนึ่งที่แทงเข้ามาในใจของนรมน
“แม่ เขายังพูดอะไรอีกไหม”
“เขาพูดแค่นี้ นรมน พ่อแท้ๆ ของเธอมีอำนาจมาก เธอให้พ่อของเธอช่วยได้ไหม ช่วยเนตราออกมาได้ไหม ทั้งชีวิตนี้แม่ไม่เคยขอร้องอะไรเธอเลย ถือว่าแม่ขอร้องเถอะนะ”
คำพูดของแม่นรมนแทบจะทำให้นรมนหายใจไม่ออก
ความสัมพันธ์ของเธอกับแม่เดินมาถึงจุดนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน
“ได้ หนูจะพยายาม”
นรมนวางสายและพบว่าหางตาของเธอมีน้ำตา
เธอเสียใจมากจริงๆ
ถ้าบุริศร์อยู่ก็ดีสิ
ตอนนี้เธอต้องการอ้อมอกของบุริศร์เป็นอย่างมาก แต่ตอนนี้กลับติดต่อบุริศร์ไม่ได้
นรมนยังคงไม่ยอมแพ้และกดโทรออกไปอีกครั้ง ก็ยังคงไม่สามารถติดต่อได้
ไม่สามารถติดต่อได้
อยู่บนเครื่องบินอย่างนั้นเหรอ
หรือว่าอยู่ระหว่างทางกลับมา
นรมนคิดไม่ถึงว่าการคิดถึงใครคนหนึ่งจะเป็นทุกข์ขนาดนี้
เธอไม่สามารถนอนหลับได้อีก
เธอเอนตัวพิงเตียงและขดตัวกอดมือถือ เหมือนลูกแมวที่ได้รับบาดเจ็บและไม่มีใครมองเห็น
เวลาผ่านไปเรื่อยๆ นรมนไม่รู้ว่าตัวเองนั่งอยู่นานแค่ไหน ในที่สุดเธอก็ตั้งสติได้
เธอไม่ชอบเนตรามาก แต่ผู้หญิงคนนั้นคือชีวิตและทุกสิ่งทุกอย่างของพ่อแม่บุญธรรม
ในเมื่อแม่นรมนขอร้องเธอ ถึงแม้เธอจะเจ็บปวดใจ แต่เธอทนดูพ่อแม่บุญธรรมทุกข์ใจไม่ได้ เธอกดโทรหาธรณี
“ลุงคะ เชษฐ์เอาตัวเนตราไป ลุงพอจะสืบได้ไหมคะ”
“เนตราเหรอ ได้ ฉันจะช่วยเธอสืบดู นรมนตอนนี้ร่างกายของเธอค่อนข้างบอบบาง อย่าผลีผลามออกมา เรื่องนี้ให้เป็นหน้าที่ของฉันเอง”
“ขอบคุณค่ะลุง”
เพราะคำพูดของธรณี ทำให้จิตใจที่เยือกเย็นของนรมนรู้สึกถึงความอบอุ่นขึ้นมาเล็กน้อย
นรมนเพิ่งวางสายได้ไม่นาน เสียงมือถือก็ดังขึ้นอีกครั้ง
เธอเหลือบดู เป็นเบอร์ของบุริศร์
นรมนรีบกดรับสายทันที
“บุริศร์คุณอยู่ไหน”
“เพิ่งถึงสนามบินเมืองชลธี ตอนที่คุณโทรมาผมอยู่บนเครื่องบิน ก่อนหน้านี้มือถืออาจจะแบตหมด นรมน ช่วงนี้คุณห้ามออกมาสักระยะ ผมจะไปเขตทหารกับสถานีตำรวจ”
บุริศร์บอกที่ที่จะไปกับนรมน
เมื่อได้ยินว่าเขาปลอดภัย เธอก็วางใจ เมื่อเห็นว่าเขามีเรื่องสำคัญที่ต้องทำจึงรีบพูดว่า “คุณไปจัดการเรื่องของคุณเถอะ ไม่ต้องสนใจฉัน”
“จะไม่สนใจคุณได้ยังไงกัน ตอนนี้คุณอยู่ที่ลานใหญ่เขตทหารไหม เชษฐ์หนีไปแล้ว ผมรู้เรื่องนี้แล้ว ฐานการวิจัยของเขาถูกผมทำลายไปแล้ว ตอนนี้เชษฐ์เป็นเพียงสุนัขที่กำลังคลั่ง ไม่ว่าเขาจะพูดอะไร คุณห้ามออกไปไหน เข้าใจไหม”
เสียงของบุริศร์หนักแน่นมาก ดูออกว่าเขากลัวว่านรมนจะออกไปแล้วโดนเชษฐ์บังคับให้ทำอะไร
นรมนไม่กล้าบอกเขาว่าเชษฐ์จับตัวเนตรา และคุณแม่ตระกูลธนาศักดิ์ธนจะให้เธอไปแลกตัวเนตรากลับมา เธอเพียงพูดอย่างอ่อนโยนว่า “โอเค ฉันจะทำตามที่คุณพูด”
“รอผมกลับไปนะ”