ตอนที่ 914
บทที่ 914 อย่าเอาความมีเมตตาของเธอมาทำร้ายเธอ
October 31, 2026
นรมนนอนหลับอย่างเต็มอิ่ม เมื่อเธอลืมตาขึ้นมา คนที่นั่งอยู่ตรงหน้าไม่ใช่คิม แต่เป็นบุริศร์
“ตื่นแล้วเหรอ”
บุริศร์มองเธอแล้วยิ้มบางๆ
นรมนคิดว่าตัวเองกำลังฝันอยู่ จู่ๆ เธอก็ขยี้ตาตัวเองแล้วลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง แต่บุริศร์ก็ยังอยู่
เห็นท่าทางน่ารักของเธอ บุริศร์รู้สึกเอ็นดูขึ้นมา
“ผมเอง ผมกลับมาแล้วจริงๆ”
เขายังไม่ทันได้เปลี่ยนเสื้อผ้า
จู่ๆ นรมนก็ลุกขึ้นมานั่งแล้วโผเข้าไปในอ้อมกอดของเขา
ความอบอุ่นของร่างกายและความแข็งแกร่งของแผงอกทำให้เธอรู้ว่าเป็นความจริง
บุริศร์กลับพูดอย่างร้อนรนว่า “ผมยังไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้าเลย ตอนนี้ตัวผมเย็น”
“ฉันไม่สนหรอก ฉันอยากกอดคุณ”
เธอเหมือนเด็กที่กอดบุริศร์แน่นไม่ยอมปล่อย
บุริศร์หัวเราะเบาๆ และกอดเธอเอาไว้แน่น
“เป็นแม่ของลูกแล้วนะ ทำตัวเหมือนเด็กๆ ไปได้”
“ฉันพอใจที่จะทำแบบนี้”
นรมนพูดพลางอ้อนบุริศร์
บุริศร์รู้สึกไฟในตัวของเขากำลังลุกโชน แต่ก็ไม่สามารถผลักเธอออกไปได้
นี่คือความทุกข์ที่อยู่ในความหวานสินะ
นรมนรู้สึกว่าร่างกายของบุริศร์แปลกไป เธอพูดติดตลกกับเขา “คุณกำลังอึดอัดเหรอ”
“จะเป็นอะไรไปได้ล่ะ”
บุริศร์มองแววตาที่จงใจของนรมนและถอนหายใจออกมา
“คุณเนี่ยนะ นั่งดีๆ สิ ผมขอดูหน่อยว่าคุณผอมลงไหม”
บุริศร์จัดแจงให้นรมนนั่งดีๆ เขามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วรู้สึกโล่งอก
“คุณอยู่ทางนั้นเป็นยังไงบ้าง ได้รับบาดเจ็บหรือเปล่า”
นรมนรู้ว่าการที่จะทำลายฐานการวิจัยของเชษฐ์ไม่ใช่เรื่องง่าย ดังนั้นเธอจึงกังวลใจ
บุริศร์ส่ายหน้า “ไม่มีอะไรหรอก ผมจัดคนมีฝีมือไปที่นั่นด้วย กี่ปีมาแล้วล่ะ ครั้งนี้ที่ไปก็เป็นหน้าที่ของพวกเขา ผมแค่ค่อยกำกับอยู่ข้างหลัง ฐานการวิจัยของเชษฐ์ซับซ้อนมาก พวกเราใช้เวลาอยู่ระยะหนึ่ง ตอนนี้เขตทหารส่งคนไปรับช่วงต่อแล้ว ผมรับพ่อของนาวินกับพ่อของคมทิพย์กลับมาแล้ว พฤกษ์พาคุณลุงนารธิปกลับไปก่อนแล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะพาคุณแวะไปหาพวกเขา”
“โอเค”
นรมนได้ฟังก็รู้สึกโล่งอก
“เชษฐ์ เขา…”
“ผมรู้หมดแล้ว คุณไม่ต้องสนใจเรื่องนี้แล้ว ผมจะพาเนตรากลับมา แต่ว่าคุณห้ามออกไปก็พอแล้ว”
บุริศร์รู้เรื่องที่พ่อแม่ตระกูลธนาศักดิ์ธนทำเพราะคิมบอกเขา เขาอดโมโหไม่ได้
“อ้อ อืม”
นรมนก็ไม่ได้ต่อความยาว สาวความยืด เรื่องนี้ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกมีความสุขอะไร
ทั้งสองสวีทกันอยู่ครู่หนึ่ง มีเสียงกมลดังขึ้นมาจากข้างนอก
“แด๊ดดี้ หม่ามี้ออกมาทานข้าวค่ะ ทำอะไรกันอยู่ข้างในเหรอคะ หนูจะเข้าไปแล้วนะ”
นรมนผลักบุริศร์ออก
บุริศร์เกือบจะหงายหลัง เขามองนรมนอย่างเหนื่อยใจแล้วพูดว่า “คุณต้องทำขนาดนี้เลยเหรอ”
“อย่าให้ลูกเห็นสิ มันไม่ดี”
“ทำไมถึงไม่ดีล่ะ ให้ลูกเห็นสิว่าพ่อแม่รักกันขนาดไหน นี่คือการสอนลูกอย่างหนึ่งนะ”
บุริศร์พูดพลางรวบนรมนเข้ามากอด
นรมนยังไม่ทันได้ขัดขืน กมลก็ผลักประตูเข้ามา
“โอ้!”
เด็กน้อยอุทานออกมาแล้วรีบเอามือปิดตา แต่ร่องตรงนิ้วกว้างมากจนเห็นดวงตาออกมาครึ่งหนึ่ง
“ไม่เหมาะกับเด็ก! พ่อแม่ทำอะไรกันน่ะ”
บุริศร์ตลกกับคำพูดของลูกสาว
“เรายังไม่ได้ทำอะไรเลย พ่อแค่อยากกอดหม่ามี้ ทำไม หนูไม่อยากให้แด๊ดดี้กอดเหรอ”
“หนูทำได้เหรอ”
กมลมองนรมนเหมือนกำลังขอความเห็น จนทำให้นรมนรู้สึกทำตัวไม่ถูกขึ้นมา
“เขาเป็นพ่อของหนู แน่นอนว่าสามารถกอดได้”
“แด๊ดดี้หนูอยากกอด!”
กมลได้ยินนรมนพูด ก็อ้าแขนออกทั้งสองข้างแล้ววิ่งเข้ามา