ตอนที่ 917
บทที่ 917 ยังไงก็ไม่มีทางหนีไปจากเมืองชลธีได้เหรอ
October 31, 2026
เนตราเกาะขอบหน้าต่างแล้วมองออกไปข้างนอก ก็พบกับเจ้าของรถสีเงินคันหนึ่ง จากทะเบียนรถแล้วดูจะไม่ใช่คนในท้องถิ่น
เธอรีบลากตัวนรมนออกมา จากนั้นก็ลากเธอเข้าไปในห้องใต้ดิน แล้วปิดผนึกทางลงมาห้องใต้ดินด้วย
พอผู้มาเยือนเข้ามาแล้วก็รีบตรวจสอบรอบๆทันที แต่ก็ไม่พบตัวของนรมน
“คุณนาย ! นรมน !”
นภดลตะโกนเรียก แต่กลับไม่เห็นเงาของนรมนเลย
เป็นไปไม่ได้นี่นา !
ถ้ามาตามตำแหน่งที่กานต์ให้มา จะตามหาตัวไม่เจอได้ยังไง
ในระหว่างนั้นเอง นภดลก็เจอกับกรงเหล็ก อุณหภูมิและความร้อนที่ยังหลงเหลืออยู่บนนั้นทำให้เขาก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ แล้วหรี่ตาลงเล็กน้อย
เมื่อครู่นรมนอยู่ในนี้อย่างนั้นเหรอ ?
ถ้าอย่างนั้นในช่วงเวลาสั้นๆแบบนี้จะไปที่ไหนได้ ?
เนตราเฝ้ามองทุกการเคลื่อนไหวของนภดลจากทางด้านล่าง พอมองดูท่าทางขมวดคิ้วแน่นของเขา ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นตระหนก
เธอรีบส่งข้อความทางวีแชทไปให้เชษฐ์ทันที
“คุณอาเชษฐ์ มีคนมาแล้ว จะทำยังไงดี ?”
ทางฝั่งเชษฐ์พอได้รับข้อความก็อยากจะกระทืบเนตราขึ้นมาทันที
ถ้าหากเธอซ่อนตัวอยู่เงียบๆ นภดลก็อาจจะมาแป๊บเดียวแล้วก็ไป แต่ว่าเธอกลับส่งข้อความมาให้ตัวเอง ข้อความนี้ถือว่าเป็นการเปิดเผยตำแหน่งของพวกเขาแล้ว
ทางฝั่งของกานต์มีสัญญาณสีแดงสว่างขึ้นทันที
“คุณอานภดล หม่ามี้ของผมอยู่ในบ้านหลังนั้นที่คุณอยู่ คุณลองหาดู ว่ามีห้องใต้ดินอื่นๆอยู่ไหม”
คำพูดของกานต์ทำให้นภดลเริ่มกวาดสายตาค้นหาอย่างรวดเร็ว
เนตราร้อนรนแทบตาย จะทำอย่างไรดี ?
ในระหว่างที่ร้อนรนเธอก็รีบยัดตัวนรมนเข้าไปในกล่องเหล็กใบหนึ่ง จากนั้นก็โยนเข้าไปในกองของกล่องทั้งหมด ชั่วขณะหนึ่งขนาดเธอเองก็ยังแยกไม่ออกว่ากล่องใบไหนมีตัวนรมนอยู่
พอทำทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว เนตราก็ปาดฝุ่นบนใบหน้าของตัวเอง จากนั้นก็ส่งข้อความไปให้เชษฐ์อีกครั้ง
“คุณอาเชษฐ์ ฉันผิดไปแล้ว โปรดไว้ชีวิตฉันเถอะ คุณปล่อยฉันออกไปเถอะนะ ฉันทนแทบไม่ไหวแล้ว”
พอเชษฐ์เห็นข้อความนี้เข้าก็ชะงักไปเล็กน้อย
กานต์ตามหาที่ซ่อนตัวของเนตราเจอจากข้อความนี้
“คุณอานภดล ตรงใต้เท้าคุณคือจุดที่มีสัญญาณจากข้อความส่งออกมา คุณลองหาดูนะ จะต้องเป็นตำแหน่งที่อยู่ตรงใต้เท้าคุณแน่นอน”
นภดลรีบค้นหาทันที แล้วจู่ๆก็เจอปุ่มควบคุมอันหนึ่งเข้า เขากดลงไปทันที ทันใดนั้นเนตราก็ปรากฏสู่สายตาของเขา
“ช่วยด้วย ! ช่วยด้วยค่ะ !”
เนตราร้องห่มร้องไห้แล้ววิ่งออกมา
นภดลจับข้อมือของเธอไว้ทันที
“คุณนายของบ้านฉันล่ะ ?”
“อะไร ? ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดอะไร คุณไม่ใช่คนที่พี่สาวของฉันส่งมาเพื่อช่วยฉันเหรอ ?”
เนตราร้องไห้น้ำตาอาบแก้ม
นภดลได้ยินจากบุริศร์มาก่อนแล้วว่าเนตรากับเชษฐ์เป็นพวกเดียวกัน ตอนนี้ถึงแม้ว่าเนตราจะร้องไห้อย่างน่าสงสารขนาดไหน นภดลก็ไม่ได้เอาไปใส่ใจเลยแม้แต่น้อย
“ไม่ต้องแสดงแล้ว คุณนายของพวกเราล่ะ ? ฉันจะพูดอีกรอบนะ ถ้าเธอยังไม่บอกอีก ก็อย่ามาโทษฉัน......”
“โอ๊ย ฉันปวดหัว !”
นภดลมองดูเนตราที่ล้มลงบนพื้นเหมือนสุนัขตัวหนึ่ง ก็โกรธจนแทบตาย
เขามัดตัวเนตราไว้กับเก้าอี้ จากนั้นตัวเองก็ลงไปหาดูรอบหนึ่งแต่ก็ไม่เจอเงาของนรมน
“คุณชายกานต์ คุณนายไม่อยู่ครับ ด้านล่างนี่มีแค่เนตราคนเดียว ดูท่าทางเหมือนจะถูกเชษฐ์ขังเอาไว้”
“จะเป็นไปได้ยังไง ? เนตราเป็นคนพาตัวหม่ามี้ของผมไป เธอจะต้องรู้แน่ๆว่าหม่ามี้ของผมอยู่ไหน คุณบุริศร์กำลังจะไปเดี๋ยวนี้ คุณคอยดูเธอเอาไว้แล้วกัน”
“ได้”
พอนภดลได้ยินว่าบุริศร์กำลังมา ก็โล่งอกขึ้นมาทันที แต่ว่าแววตากลับกังวลอยู่เล็กน้อย
นรมนกำลังตั้งครรภ์อยู่ ตอนนี้ถูกเนตรากับเชษฐ์เอาตัวไปซ่อนไว้ที่ไหนกันแน่ ?
เนตราที่อยู่ด้านนอกได้ยินบทสนทนาทั้งหมดแล้ว เธอก็ตกใจมากจนรีบโทรไปหาแม่นรมนทันที
“คุณแม่คะ ช่วยด้วย พี่เขยกำลังจะฆ่าหนู !”
คำพูดของเนตราทำให้นภดลวิ่งออกมาจากห้องใต้ดินทันที
“เธอนี่เก่งจริงๆเลยนะ ? มัดเธอเอาไว้เธอก็ยังโทรศัพท์ได้อีก ?”
“ก็มีหูฟังบลูทูธไงล่ะ !”
เนตราหลงคิดว่าตัวเองฉลาด แต่กลับถูกนภดลต่อยจนสลบไปในหมัดเดียว
ตอนที่บุริศร์มาถึง ก็เห็นฉากนี้เข้าพอดี
“เกิดอะไรขึ้น ?”
“เมื่อกี้เธอโทรศัพท์ออกไปสายหนึ่ง คิดว่าน่าจะโทรหาคุณนายธนาศักดิ์ธน”
คำพูดของนภดลทำให้บุริศร์ขมวดคิ้วแน่นขึ้นมาทันที
แม่นรมนมีความหมายแบบไหนต่อนรมนนั้นเขารู้ดีกว่าใคร ถึงแม้พวกเขาจะคุยเรื่องข้อตกลงกันเรียบร้อยแล้ว แต่ว่าบุริศร์ก็ยังไม่อยากจะให้นรมนรู้เรื่องทั้งหมดนี้อยู่ดี แต่ถ้าหากนรมนยังอยู่ที่นี่ล่ะก็ เกรงว่าเรื่องบางเรื่องถึงแม้เขาอยากจะหลีกเลี่ยงนรมนแต่ก็คงเลี่ยงไม่ได้อยู่ดี
“พาตัวเธอไป ! หานรมนเจอหรือยัง ?”
“ยัง ฉันหาจนทั่วแล้ว แต่ไม่มีเงาของคุณนายอยู่เลยสักที่ อีกอย่างก็ไม่มีเสียงตอบกลับจากคุณนายเลย”
นภดลรู้สึกโมโหมาก
สีหน้าของบุริศร์มืดมนจนน่ากลัว
เขามองดูรอบๆทีหนึ่ง จากนั้นก็พูดอย่างเย็นชาว่า “พาตัวเนตราออกไป ฉันจะไปตามหาตัวเชษฐ์”