ตอนที่ 916
บทที่ 916 เธอยังกล้าดุฉันอีกเหรอ
October 31, 2026
เชษฐ์ท่าทางเหมือนคนเสเพล ทำให้คนเห็นแล้วมันเขี้ยวมาก
“ถ้าหากเลือกได้ ผมก็ไม่หวังว่าในร่างกายจะมีเลือดของคนอย่างคุณไหลเวียนอยู่หรอก ผมขยะแขยง”
บุริศร์ลงมืออีกครั้ง แต่จู่ๆกลับถูกเชษฐ์ปาแป้งมาใส่เขา
เขาถอยหลังออกมาก้าวหนึ่งทันที เชษฐ์เลยฉวยโอกาสนั้นวิ่งหนีไป
“ไอ้สารเลว !”
บุริศร์โกรธมาก ตอนที่กำลังคิดจะวิ่งตามไปนั้นก็พบว่าเนตราไม่อยู่แล้ว
เขาชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็รีบโทรไปหาคนของตัวเองทันที
“ปิดล้อมทุกเส้นทางให้ฉันเดี๋ยวนี้ เชษฐ์หนีไปแล้ว เกรงว่าเนตราเองก็อยู่ในมือเขาด้วย”
ลูกน้องเลยรีบทำตามคำสั่งทันที
บุริศร์ไม่ได้พาตัวเนตรากลับมา เลยรู้สึกอารมณ์เสียเล็กน้อย
เขาล้างหน้า แล้วก็พบว่าสิ่งนั้นเป็นแค่แป้ง เพียงแค่ทำให้สายตาพร่ามัวได้ชั่วคราวเท่านั้น
เห็นได้ชัดว่าเขาประเมินความหน้าไม่อายของเชษฐ์ต่ำเกินไป
ตอนนี้บุริศร์นั้นไร้ทิศทาง ตอนที่กำลังคิดจะกลับไปนั้น กานต์ก็โทรเข้ามา
“คุณบุริศร์ เชษฐ์ยังมีรังอยู่อีกที่หนึ่ง อีกอย่างฐานการวิจัยไม่ใช่น้ำพักน้ำแรงของเขาทั้งหมด นั่นเป็นเพียงเคล็ดลับที่จะทำให้คนสับสนเท่านั้น”
“อะไรนะ ?”
บุริศร์ชะงักไปทันที
“เขาจะทำอะไรกันแน่ ?”
“ไม่รู้เหมือนกัน แต่ว่าเนตราถูกเขาจับตัวไปงั้นเหรอ ?”
“เกรงว่าไม่น่าใช่ ผู้หญิงคนนั้นท่าทางจะเคารพเขามาก”
บุริศร์ไม่เข้าใจว่าเชษฐ์ต้องการอะไรกันแน่
ตอนนี้เชษฐ์วิ่งออกมานอกบ้านแล้ว และเนตราเองก็ตามออกมาด้วย
“คุณอาเชษฐ์ ทางนี้ค่ะ เดี๋ยวฉันพาคุณไปเอง”
เนตรานั้นเตรียมอุปกรณ์การหนีไว้ล่วงหน้าแล้ว แต่ว่าเชษฐ์กลับส่ายหัวแล้วพูดว่า “ฉันมีวิธีหนี เธอช่วยอะไรฉันสักอย่างสิ”
“ค่ะ”
ท่าทางที่เนตราปฏิบัติต่อเชษฐ์นั้นช่างเคารพนอบน้อมจริงๆ
เชษฐ์พูดข้างๆหูเธอไม่กี่คำจากนั้นก็เดินจากไป
เนตราเลยเรียกรถไปที่หน้าประตูใหญ่ของเขตทหารทันที
เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วโทรไปหานรมน
“นรมน เธอช่วยฉันหน่อยสิ”
“เนตรา ?”
นรมนรู้ว่าบุริศร์ไปช่วยเนตราแล้ว แต่ว่าทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ ?
“ฉันเอง ตอนนี้ฉันอยู่ที่หน้าประตูใหญ่ของเขตทหาร ฉันเข้าไปไม่ได้ เชษฐ์ไล่ตามฉันอยู่ข้างหลัง เธอรีบช่วยฉันเร็วเข้า”
เนตราร้องไห้สะอึกสะอื้น
นรมนชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วถามว่า “เธอไม่ได้เจอกับบุริศร์เหรอ ?”
“เจอแล้ว พวกเขาสองคนทะเลาะกัน ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น เชษฐ์ลากตัวฉันออกมาทันที ฉันพยายามหนีออกมาด้วยความยากลำบาก เธอรีบช่วยฉันเร็วเข้า”
น้ำเสียงของเนตรานั้นร้อนรนมาก
นรมนชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วคิดถึงคำเตือนของแม่นรมนขึ้นมา เธอถอนหายใจออกมาคำหนึ่งแล้วพูดว่า “ฉันจะออกไปเดี๋ยวนี้”
ที่จริงเธอสามารถบอกให้ยามเฝ้าประตูปล่อยตัวเนตราเข้ามาได้ แต่ว่าเธอไม่อยากให้หล่อนเข้ามา
นรมนเปลี่ยนชุดแล้วเดินลงมาชั้นล่าง
คิมเห็นท่าทางแบบนี้ของเธอ ก็ยิ้มแล้วถามว่า “จะออกไปเหรอ ?”
“อืม ออกไปหน้าประตูน่ะ”
นรมนไม่พูดอะไร คิมเองก็ไม่ได้ถาม นี่คือความเข้าใจโดยปริยายของทั้งสองคน
พอออกมาจากตระกูลพรโสภณแล้ว นรมนก็เห็นเนตราที่ยืนหันซ้ายแลขวาอยู่หน้าประตูด้วยท่าทางร้อนรน แต่ก็ดูเหมือนว่าจะกลัวยามเฝ้าประตูของที่นี่ ดังนั้นก็เลยไม่กล้ามองเข้ามาข้างใน
พอเห็นท่าทางลับๆล่อๆแบบนี้ของเธอแล้ว นรมนก็ส่ายหน้าออกมา
ถึงแม้ว่าผู้หญิงคนนี้จะเป็นลูกสาวของพ่อเลี้ยงแม่เลี้ยง แต่ต้องบอกเลยว่าเธอไม่ได้มีบรรยากาศของพ่อเลี้ยงแม่เลี้ยงอยู่บนตัวเลยแม้แต่น้อย
นรมนเดินออกมา แล้วพูดเสียงต่ำว่า “เธอจะกลับบ้านหรือไปที่ไหน ? ที่บริเวณเขตทหารนี่เธออย่าคิดที่จะเข้ามาเลย คนนอกห้ามเข้า”
“ฉันจะกลับบ้าน !”
เนตราเองก็ไม่ได้มีความคิดที่จะเข้าไป
นรมนพอเห็นแบบนั้นก็ลดความระมัดระวังตัวลงเล็กน้อย
“แล้วเชษฐ์ล่ะ ?”
“น่าจะถูกสามีของเธอดักเอาไว้อยู่ พวกเรารีบกลับบ้านกันเถอะ คุณแม่ของฉันอาจจะกำลังร้อนใจมากก็ได้”
ประโยคนี้เป็นความจริงมาก
พอคิดได้ว่าแม่นรมนพูดประโยคพวกนั้นกับตัวเองเพื่อเนตราแล้ว นรมนก็รู้สึกเสียใจมาก
“ไปกันเถอะ”
เธอหยิบกุญแจรถไปเปิดรถที่จอดอยู่ข้างถนน
เนตราเข้าไปนั่งในรถ แล้วพูดเสียงต่ำว่า “ขอฉันขับได้ไหม ?”
“อารมณ์ของเธอเหมาะที่จะขับรถด้วยเหรอ ?”
“ฉันไม่เคยขับรถที่ดีขนาดนี้มาก่อน ขอฉันขับสักครั้งจะเป็นไรไป ? อย่าขี้งกไปหน่อยเลย อีกอย่าง ฉันก็มีใบขับขี่นะ เธอดูสิ”
เนตราหยิบใบขับขี่ของตัวเองออกมาให้นรมนดู
“ฉันก็แค่ไม่มีรถ ไม่อย่างนั้นฉันที่ได้ใบขับขี่มาหกปีแล้ว แต่ก็ยังไม่เคยได้ขับรถเลยสักครั้งหรอก”
พอเห็นเนตราพูดด้วยท่าทางหดหู่ นรมนก็กลัวว่ากลับไปเธอจะไปขอรถกับแม่นรมนอีก เธอเลยโยนกุญแจรถไปให้เนตรา
“ขอบใจ”
ในที่สุดเนตราก็พูดประโยคดีๆได้สักที
นรมนขึ้นไปนั่งบนที่นั่งข้างคนขับ
พอเนตราได้กุญแจรถแล้วก็ดีอกดีใจเป็นอย่างมาก พอทดลองขับสักพักแล้วก็เริ่มขับคล่องขึ้น
นรมนเองก็ขี้เกียจจะคุยกับเธอ ถ้าหากไม่ใช่เพราะพ่อแม่ตระกูลธนาศักดิ์ธน เธอก็คงไม่มีทางไปเกี่ยวข้องกับคนอย่างเนตรา และยิ่งไม่มีทางคบค้าสมาคมด้วยเด็ดขาด