บทที่ 920 ฉันเชื่อคุณกับผีสิ

“ฉันเดาถูกใช่ไหม ? คุณไม่ได้ต้องการแค่บันทึกในมือของคุณแม่เล่มนี้ ที่คุณต้องการยังมีของที่อยู่ในมือของบุริศร์อีกไม่ใช่เหรอ ?”

คำพูดของนรมนทำให้คิมชะงักไปเล็กน้อย แต่เชษฐ์กลับยิ้มแล้วพูดว่า “นรมน เธอนี่ฉลาดจริงๆ แต่ว่าบางทีถ้าฉลาดเกินไปมันก็ไม่ใช่เรื่องดีหรอกนะ”

“คุณพูดเรื่องไร้สาระให้มันน้อยๆหน่อย ถึงแม่ว่าพ่อของฉันจะค้นคว้าชุดข้อมูลออกมาได้ชุดหนึ่ง แต่ว่าก็เป็นข้อมูลที่ไปเสริมกับชุดข้อมูลของตระกูลโตเล็ก ดังนั้นคุณก็เคยพูดไว้ว่า ไม่ได้ใช้ฉันมาเป็นเหงื่อล่อบุริศร์แค่คนเดียว ก่อนหน้านี้ฉันยังไม่เข้าใจว่าเพราะอะไร แต่ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว เชษฐ์ ที่ฉันไม่เข้าใจก็คือ แม้ว่าคุณจะสร้างปาฏิหาริย์ทางพันธุกรรมได้ จนสร้างมนุษย์ก๊อบปี้ขึ้นมาได้จริงๆแล้วมันยังไง ? คุณจะไม่แก่ไม่ตายเหรอ ? หรือว่าสามารถสร้างลูกหลานได้จำนวนนับไม่ถ้วน ? ขนาดลูกสาวแท้ๆของตัวเองคุณยังไม่เหลียวแลเลย คุณสร้างร่างกายดัดแปลงพันธุกรรมออกมาได้มากมายแล้วมันยังไง ? คุณรับประกันได้เหรอว่าทุกคนจะเชื่อฟังคำสั่งของคุณได้ทุกอย่าง ?”

คำพูดของนรมนทำให้สีหน้าของเชษฐ์เริ่มย่ำแย่ขึ้นมาเล็กน้อย

“ฉันจะทำอะไรมันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ”

“ฉันจะไม่เกี่ยวด้วยก็ได้ แต่คุณอย่าลากคนที่ฉันใส่ใจที่สุดเข้าไปเกี่ยวข้องด้วยสิ ถึงคุณจะสร้างโลกทั้งใบขึ้นมาฉันก็ไม่อยากจะยุ่งด้วยหรอก แต่ฉันขอเตือนคุณไว้ก่อน ถ้าหากคุณกล้าทำร้ายคนในครอบครัวของฉันแม้แต่นิดเดียว ฉันรับประกันได้เลยว่าจะทำให้คุณกินไม่ได้นอนไม่หลับแน่”

“หึ ก็แค่เชลยคนหนึ่ง เธอคิดว่าเธอมีสิทธิ์มาพูดจาแบบนี้ใส่ฉันด้วยเหรอ ?”

เชษฐ์ทำเสียงเย็นในลำคอทีหนึ่งแล้วเดินจากไปทันที

คิมเอาแต่ครุ่นคิดถึงอะไรบางอย่างมาตลอด พอเห็นเชษฐ์ไปแล้ว ก็พูดเสียงต่ำออกมาว่า “เมื่อก่อนแม่ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าทำไมเขาถึงทำแบบนี้”

“คุณแม่คะ หนูรู้ค่ะว่าความหวังของคุณแม่ก็คือการได้เจอกับคุณพ่อ แต่ว่าแม่จะรู้ได้ยังไงคะว่าในมือเขามีร่างของคุณพ่ออยู่จริงๆ ? บางทีความรักก็ทำให้คนเราตาบอด แล้วตอนนี้แม่ก็เป็นแบบนั้นจริงๆ......”

คิ้วยิ้มแล้วส่ายหัวก่อนพูดว่า “ไม่เป็นไรหรอก แม่ไม่มีความสุขเลยมาตลอดชีวิต ! สิ่งที่แม่อยากทำก็ไม่เคยทำได้สำเร็จ คนที่แม่อยากจะรักก็ไม่สามารถรักได้ คนที่ไม่อยากรักกลับต้องมาเจ็บช้ำเพราะแม่ ในชีวิตแม่มีลูกเพียงสองคน แต่กลับทำผิดต่อพวกเขา ตอนนี้ใกล้จะตายแล้ว แม่ไม่ได้อยากจะลบล้างความผิดของตัวเอง แม่แค่อยากจะทำในสิ่งที่แม่ปรารถนาที่สุด ลูกวางใจเถอะนะ บันทึกเล่มนั้นแม่ไม่มีทางให้เขาหรอก และมาก็จะพยายามปกป้องความปลอดภัยของลูกอย่างเต็มที่ นรมน เห็นแก่แม่เถอะ ที่จริงให้รอความตายอยู่ที่บ้าน แม่ว่าออกมาสักครั้งยังจะดีกว่า อย่างน้อยแม่ก็ยังได้มีความหวัง สวรรค์อาจจะเห็นว่าแม่น่าสงสาร เลยจะส่งเสริมแม่ด้วยก็เป็นได้นะ ?”

คำพูดเหล่านี้ของคิม ทำให้นรมนไม่รู้ตัวเองยังจะพูดอะไรได้อีก คิมที่เธอรู้จักเหมือนจะไม่ได้เป็นแบบนี้ แต่ว่ากลับไม่สามารถโต้แย้งได้ ภายในใจของทุกคนต่างก็มีจุดอ่อนไหวที่ไม่อยากให้ใครไปแตะต้องทั้งนั้นอยู่

และจุดอ่อนของเธอก็คือชินทร

นรมนไม่พูดอะไรอีก เธอพิงอยู่กับอกของคิม ฟังเสียงหัวใจเต้นของคิมเงียบๆ ครั้งแล้วครั้งเล่า มันแข็งแรงขนาดนั้น แต่กลับแฝงไปด้วยความเปลี่ยวเหงา

เธออดไม่ได้ที่จะคิดถึงบุริศร์ขึ้นมา

ตอนนี้ผ่านไปหลายชั่วโมงแล้วตั้งแต่ที่เธอหายตัวไป คิดว่าบุริศร์คงจะร้อนใจเป็นอย่างมาก

ผู้ชายคนนั้น เอาแต่ขึ้นๆลงๆเพราะตัวเธอเสมอ

นรมนลูบบนตัว แล้วพบว่าโทรศัพท์ยังอยู่ แต่กลับไม่มีสัญญาณเลย

ที่นี่เป็นเมืองชลธี ไม่มีทางที่จะไม่มีสัญญาณ สิ่งเดียวที่สามารถอธิบายได้ก็คือเชษฐ์ปิดกั้นสัญญาณเอาไว้ ดังนั้นเขาถึงได้วางใจให้เธอมีโทรศัพท์ติดตัวได้

นรมนเปิดอัลบัมรูป ในนั้นมีรูปของกานต์กับกมลอยู่มากมาย ต่อมาก็มีกิจจา แต่ว่าน้อยมากที่จะมีบุริศร์อยู่

เดิมทีเธอก็ไม่ใช่คนที่ชอบถ่ายรูปอยู่แล้ว ต่อหน้าลูกๆจำเป็นจะต้องเก็บบันทึกภาพความทรงจำดีๆเอาไว้ แต่ว่าเธอกลับลืมไปว่าในโลกของผู้ใหญ่เองก็จำเป็นต้องสามารถความทรงจำดีๆด้วยเช่นกัน

นรมนเลื่อนดูรูป แล้วในใจก็รู้สึกอิ่มเอมกับการเติบโตของพวกลูกๆ และดีใจกับสิ่งนั้น

คิมเห็นว่านรมนสามารถใจเย็นลงได้แล้ว ก็อดวางใจออกมาไม่ได้

ชีวิตที่อยู่ท่ามกลางท้องทะเลนั้นค่อนข้างน่าเบื่อ

เชษฐ์หลังจากที่เจอหน้ากันครั้งหนึ่งแล้วก็ไม่ได้เจอเขาอีกเลย อาจเพราะไม่อยากเจอพวกเขา หรืออาจเพราะที่นี่มีการควบคุมที่เข้มงวด ไม่มีทางปล่อยให้พวกเขาหนีรอดออกไปได้แน่ นรมนรู้ว่า คิมไม่มีทางหนีไปแน่ ถ้าคิมไม่ยอมหนีไป เธอเองก็ยิ่งหนีไปไม่ได้เช่นกัน

เวลาผ่านไปบนเรือวันแล้ววันเล่า ระหว่างนั้นก็มีเรือลาดตระเวนผ่านเข้ามาหลายลำ แต่ยังไม่ทันที่นรมนจะร้องขอความช่วยเหลือ ก็ถูกเชษฐ์รับมือเอาไว้ก่อนหมดแล้ว

ในบางครั้ง แรงปรารถนาของชีวิตก็สามารถที่จะค่อยๆหมดไป

นรมนเห็นคิมห้ามไม่ให้ตัวเองหนีไปครั้งแล้วครั้งเล่า จนสุดท้ายเธอก็ต้องยอมแพ้

ช่างเถอะ ในเมื่อคิมอยากจะเจอร่างของชินทรก่อนตายสักครั้ง เธอก็ถือว่าได้ทำหน้าที่ของลูกคนหนึ่งแล้ว ช่วยเธอสักหน่อยแล้วกัน

ในที่สุดเรื่องที่ลอยอยู่กลางทะเลมาห้าวันก็เข้าไปเทียบท่าที่ฝั่ง

พอนรมนกับคิมถึงท่าเรือแล้วก็เริ่มรู้สึกไม่ค่อยคุ้นชินขึ้นมา โดยเฉพาะนรมนไม่รู้ว่าเป็นเพราะเมาตอนอยู่ในเรือหรือเปล่า พอขึ้นฝั่งมาแล้วก็เริ่มอวก อวกจนกระจัดกระจาย จนเหมือนจะอ้วกเอาลำไส้ออกมาด้วยยังไงอย่างนั้น

คิมมองดูเธออย่างเป็นห่วง

เชษฐ์มอบยาให้เธอตัวหนึ่ง นรมนไม่ค่อยกล้ากิน แต่ก็ได้ยินเชษฐ์พูดว่า “วางใจเถอะ ยานี้ไม่เป็นอันตรายต่อร่างกายเธอ และไม่เป็นอันตรายต่อลูกในท้องของเธอด้วย

“นายจะใจดีขนาดนั้นเหรอ ?”

“ฉันก็แค่ไม่อยากให้เธอเป็นอะไรขึ้นมาก็เท่านั้นแหละ”

พอเชษฐ์พูดประโยคนี้ออกมามันช่างเป็นอะไรที่น่าขำมากจริงๆ

นรมนมองดูเขาแล้วยิ้มอย่างเย็นชา

เชษฐ์เองก็ไม่ได้อธิบาย เพียงก็พูดเรียบๆว่า “จะกินหรือไม่กิน ถ้าไม่กินแล้วพวกเธอตายกันก่อน ฉันก็ไม่ช่วยฝังให้หรอกนะ”

พูดจบเขาก็ยกเท้าเดินออกไปทันที

ตลอดทางที่มาเชษฐ์นั้นค่อนข้างเงียบสงบ ไม่โหวกเหวกเหมือนตอนอยู่ที่เมืองชลธี ยิ่งไม่เยือกเย็นเหมือนตอนอยู่ที่เมืองชลธี ตอนนี้เชษฐ์เหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ทั่วร่างดูเต็มไปด้วยความเปรมปรีดิ์ ถึงแม้ว่าจะซ่อนไว้ดีแค่ไหน แต่นรมนก็ยังสัมผัสได้

คิมขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วพูดเสียงต่ำว่า “ยังทนได้ไหม ?”

“น่าจะได้ค่ะ”

นรมนโยนยาทิ้งไป

เพื่อเด็กที่อยู่ในท้อง และเพื่อตัวเอง เธอไม่กล้าลองมันจริงๆ

คิมเองก็ไม่ได้ห้าม เพียงแต่พอเห็นท่าทางเจ็บปวดของนรมนแล้วก็รู้สึกทนไม่ค่อยได้

“เดี๋ยวแม่ไปดูก่อนนะว่ามียาอื่นๆที่ลูกกินได้อีกไหม”