บทที่ 931 อย่าฟังเรื่องไร้สาระของเธอ

"แม่คะ!"

นรมนวิ่งไปที่ห้องใต้ดินอย่างบ้าคลั่ง และทุกคนรอบตัวที่มาควบคุมตัวเขาก็ล้มลงกับพื้นทีละคนๆ

โดมประหลาดใจเล็กน้อย แต่เขาก็ยังเดินตามไป

"แม่คะ!"

หลังจากที่นรมนวิ่งไป เธอก็ล้มลงอย่างกะทันหัน แต่เธอก็ไม่สนใจอะไรมาก ลุกขึ้นและวิ่งไปที่ห้องใต้ดินต่อไป

เชษฐ์มองทุกอย่างที่อยู่ข้างหน้าเขา และคว้านรมนไว้

"ปล่อยฉัน! เชษฐ์! ปล่อยฉัน!"

นรมนสะบัดมืออย่างบ้าคลั่ง

ร่างทั้งร่างของเชษฐ์ใกล้จะบ้าเต็มทีแล้ว

"เธออย่าเพิ่งยั่วโมโหผมตอนนี้ นรมน แม่ของคุณทำลายทุกอย่างของฉัน เธอทำลายชินทร!"

เมื่อได้ยินคำพูดของเชษฐ์ นรมนก็เข้าใจอะไรบางอย่าง

"พ่อของฉันอยู่ในห้องใต้ดิน? เมื่อวานซืนนี้ทำไมฉันไม่เห็นเขาตอนที่ฉันไปที่นั่น? เขาอยู่ใกล้ฉันมากขนาดนี้ ทำไมฉันหาพ่อไม่เจอ? ทำไมแม่ฉันถึงรู้? ทำไมล่ะ? ในเมื่อเจอพ่อแล้วทำไมไม่บอกฉัน? ทำไมแม่ไม่พาเขาออกมาล่ะ? ทำไมถึงต้องจากไปด้วยกันแบบนี้? พ่อและแม่จากไปแล้ว ฉันควรจะทำอย่างไร? แม่คะ!"

นรมนคุกเข่าลงบนพื้น

ไฟที่โหมกระหน่ำพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า ทำให้ท้องฟ้าสว่างไสวไปกว่าครึ่ง

นรมนรู้ว่าคิมกำลังจะไม่ไหวแล้ว และรู้ว่าทุกวันนี้คิมกำลังทุกข์ทรมานอย่างมาก แต่เธอก็ยังไม่สามารถทนต่อความจริงที่ว่าคิมจากตัวเองไปในลักษณะนี้ได้

เมื่อไม่นานมานี้พวกเรายังนอนด้วยกัน เพิ่งจะได้คุยกัน ทำไมอยู่ดีๆ ถึงเป็นอย่างนี้ไปได้ล่ะ?

ร่างกายของเชษฐ์สั่นเทาด้วยความโกรธ

"ให้ตายสิ! นี่มันน่ารังเกียจสิ้นดี!"

เชษฐ์จำสมุดบันทึกที่คิมยังพกไว้อยู่ และทันใดนั้นก็ถามนรมน

"สมุดของแม่เธออยู่ไหน?"

นรมนเสียใจมาก เมื่อได้ยินเขาถาม ก็พูดโดยไม่รู้ตัวว่า "แม่ของฉันพกมันไว้กับตัวเสมอ และตอนนี้สิ่งที่คุณต้องการก็ถูกฝังอยู่ในกองไฟกับแม่ฉันแล้ว เชษฐ์ คุณวางแผนมาตั้งนานมากแล้ว คิดไว้รึเปล่าว่าจะมีวันนี้?"

"น่ารังเกียจ!"

เขาตบไปบนใบหน้านรมน

นรมนโซเซและล้มลงกับพื้น

หัวใจของเธอเจ็บ

แม่จากไปโดยไม่มีคำพูดอะไรทิ้งไว้ และจากไปพร้อมกับพ่อของเธอ สำหรับแม่แล้ว นี่อาจเป็นตอนจบที่ดีที่สุด แต่สำหรับเธอ มันทำให้เธอทนไม่ไหวจริงๆ

เชษฐ์ไม่คำนึงถึงอารมณ์ตอนนี้ของนรมน และพูดอย่างโกรธเคืองว่า "รีบดับไฟให้ฉัน! เร็วเข้า!"

แต่ไม่ว่าโดมและคนอื่นๆ จะพยายามแค่ไหน เปลวไฟที่พุ่งสูงขึ้นก็ยังคงดำเนินต่อไป

บุริศร์ค้นหาไปรอบๆ อยู่เป็นเวลานาน แต่ก็ไม่พบนรมน ทันใดนั้นเขาก็ได้รับโทรศัพท์จากกานต์

"คุณบุริศร์ มีเกาะเล็กๆ เกิดไฟไหม้ แม่จะอยู่ที่นั่นรึเปล่าครับ?"

"บอกที่อยู่มา"

บุริศร์มองไปที่ที่อยู่ที่กานต์ส่งมา และรีบให้คนไปขับเฮลิคอปเตอร์

เมื่อเห็นว่าไม่สามารถควบคุมไฟได้ เชษฐ์จึงรีบคว้านรมนและกล่าวว่า "รีบจัดเฮลิคอปเตอร์เพื่อไปจากที่นี่ อชิระล่ะ? พาอชิระไปด้วย!"

ในขณะนั้น โดมก็พูดขึ้นทันทีว่า "หัวหน้าครับ แพรวาหนีไปอีกแล้วครับ"

"ผู้หญิงบ้าคนนี้! ปล่อยเธอไปเถอะ พาอชิระและนรมนไปกับพวกด้วย"

เขารู้ดีกว่าใครๆ ว่าไฟจะทำให้เกิดอันตรายได้มากเพียงใด

บุริศร์ไม่ใช่คนโง่ ไฟไหม้ใหญ่ขนาดนี้ถ้าเขาไม่มาก็ถือว่าเป็นเรื่องแปลกแล้ว

นรมนดูเหมือนจะคิดเรื่องนี้ได้เช่นกัน

คิมสามารถจุดไฟเผาตัวเองโดยไม่คำนึงถึงความปลอดภัยของตัวเอง บางทีเพียงเพื่อล่อให้บุริศร์เข้ามา

แม่จากไปอย่างน่าสลดใจ นรมนจะปล่อยให้เชษฐ์ทำในสิ่งที่เขาต้องการได้อย่างไร?

ทันใดนั้นเธอก็หลุดจากการควบคุมของเชษฐ์ หันหลังและวิ่งไปที่ห้องโถงใหญ่

อชิระเป็นจุดอ่อนของเชษฐ์ ตราบใดที่อชิระถูกควบคุม ทุกอย่างก็ง่ายที่จะพูด

นรมนรีบวิ่งไปที่ห้องโถงใหญ่ตามความคิดดังกล่าว แต่ไม่คิดว่าจะมีเสียงปืนดังขึ้นตามหลังเธอ

เชษฐ์มีปืน!

นรมนรอดจากการยิงนัดแรก แต่ไม่ใช่นัดที่สอง

ความเจ็บปวดที่รุนแรงทำให้เธอเกือบจะเป็นลม แต่เธอกลิ้งไปจากจุดนั้น หาที่หลบภัย แล้วรีบเดินไปที่ห้องโถงใหญ่

เลือดซึมไปที่ขากางเกง ทำให้เธอเคลื่อนไหวไม่สะดวกเล็กน้อย

นรมนเฝ้าดูอชิระวิ่งออกจากห้องโถงใหญ่อย่างกังวลใจ

"เชษฐ์เป็นอะไร? เกิดอะไรขึ้น?"

"ปกป้องอชิระ!"