บทที่ 934 บุริศร์เป็นคนดี

"ตื่นแล้วเหรอ? ทำไมคุณไม่นอนต่ออีกสักหน่อยล่ะ?"

บุริศร์เดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว

นรมนเหลือบมองไปที่แพรวา พยักหน้าเล็กน้อยและยิ้มขึ้น จากนั้นก็หันศีรษะไปที่บุริศร์ด้วยสายตาที่เขินอาย

"ฉันคิดถึงคุณ ฉันกลัวว่าถ้าฉันยังไม่ลืมตาขึ้นมาอีก คุณจะหายไป"

"ยัยทึ้ม?"

บุริศร์ก้าวไปข้างหน้าและกอดเธอทันที

นรมนโอบรอบคอของบุริศร์ และทั้งสองก็เข้าไปในห้องนอน

แพรวามองไปที่ท่าทางรักใคร่ของพวกเขา และถามด้วยเสียงต่ำ "บุริศร์ เป็นพี่ชายของลูกเหรอ?"

"ค่ะ"

ธิดาพยักหน้า

หลังจากที่นาวินจัดการที่พักเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทั้งสามคนก็เดินเข้าไปและพูดคุยกัน

หลังจากที่นรมนเข้ามาในห้อง เธอถูกบุริศร์กอดอยู่บนเตียง แต่เธอกลับไม่ยอมปล่อย ทำให้บุริศร์ตกใจเล็กน้อย

"เป็นอะไรรึเปล่า?"

"แม่ฉันตายแล้ว"

อารมณ์ของนรมนตกต่ำเป็นพิเศษ และมีน้ำตาไหลลงมาระหว่างดวงตา

"คุณรู้รึเปล่า? เธอจุดไฟเผาตัวเอง และเผาศพพ่อคุณด้วยที่กลางทะเลด้วย ฉันยังเอาขี้เถ้าของแม่กลับมาไม่ได้เลย ฉันจะพูดกับคุณตายังไง?"

"คุณตาไม่ตำหนิคุณหรอก!"

บุริศร์รู้เรื่องนี้อยู่ก่อนแล้ว และก็รู้ด้วยว่ามันสะเทือนจิตใจนรมน แต่เขาไม่รู้ว่าจะปลอบเธออย่างไร

นรมนเอาศีรษะของตัวเองซุกเข้าที่อ้อมแขนของเขา และพูดเสียงเบา "ฉันรู้สึกไร้ประโยชน์มาก ฉันคิดมาตลอดว่าจะดูแลแม่อย่างไร แต่สุดท้ายฉันกลับไม่รู้เลยว่าแม่ของฉันเข้าไปในห้องใต้ดินเมื่อไหร่ คุณคิดว่าลูกสาวที่ไร้ประโยชน์อย่างฉันจะไปทำอะไรได้?"

"อย่าพูดแบบนี้กับตัวเองสิ คุณทำได้ดีแล้ว เพียงแค่แม่คุณอาจจะเหนื่อยเกินไป นรมน คิดดูสิ สิ่งที่เธอต้องการที่สุดในชีวิตคือการได้อยู่กับพ่อของคุณ แต่ว่าหลายปีที่ผ่านมานี้เธอไม่เคยทำสำเร็จเลย ตอนนี้ไม่ว่าจะยังมีชีวิตหรือจากไปแล้ว ในที่สุดเธอก็บรรลุสิ่งที่ต้องการและถูกฝังไว้กับพ่อของคุณ นี้อาจเป็นการปลดปล่อย สำหรับแม่ของคุณ นี่คือจุดจบและปลายทางที่ดีที่สุด ลูกอย่างพวกเรา ควรดีใจไปกับพวกเขานะ"

"แต่ฉันไม่ดีใจ นั่นคือแม่ของฉัน พ่อของฉันจากไปหลายปีแล้ว ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเป็นคนยังไง แต่แม่ของฉันยังมีชีวิตอยู่ เธอเคยพูดคุยกับฉัน เธอเคยปลอบใจฉัน เธอทำหลายอย่างให้ฉันด้วย ซึ่งฉันจำได้ในความทรงจำของฉัน เธอมีอยู่จริง แต่ตอนนี้ เธอจากไปอย่างกะทันหันแบบนี้ บุริศร์ ฉันทนไม่ได้จริงๆ"

นรมนกำลังร้องไห้อยู่ในอ้อมแขนของบุริศร์เหมือนกับเด็กที่ทำอะไรไม่ถูก

บุริศร์รู้ว่าหัวใจของเธอเจ็บปวดมาก ดังนั้นเขาจึงไม่หยุดเธอ และปล่อยให้เธอร้องไห้ต่อไป

นรมนร้องไห้มาได้สักพัก เสื้อบริเวณหน้าอกของบุริศร์ก็เปียกโชก

เธออายเล็กน้อยและพูดว่า "เดี๋ยวฉันซักเสื้อให้คุณเอง"

"ก็แค่เสื้อตัวหนึ่ง อย่าไปสนใจเลย คุณรู้สึกดีขึ้นไหม?"

"ถ้ายัง คุณจะทำให้ฉันร้องไห้ต่อไปไหม?"

นรมนกระพริบตาคู่โตและมองไปที่บุริศร์ บุริศร์ที่เห็นอย่างนั้น หัวใจแทบจะแตกสลาย

"ทำให้คุณรู้สึกไม่ดีอีกแล้ว บางครั้งฉันก็รู้สึกว่าตัวเองไร้ความสามารถจริงๆ"

"คุณจะพูดอย่างนั้นไม่ได้ เชษฐ์ก็เป็นคนที่ใจลุ่มหลง แต่เขาแค่ใช้ผิดทาง"

นรมนถอนหายใจเบาๆ และพูดเบาๆ ว่า "อชิระอยู่ที่ไหนคะ?"

"ไม่รู้ครับ อาจจะยังรออยู่นอกสถานควบคุมตัวผู้ต้องสงสัย"

นรมนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยกับคำพูดของบุริศร์

"หน้าสถานควบคุมตัวผู้ต้องสงสัย?"

"อืม มีคนบอกว่าเธออยู่ที่หน้าสถานควบคุมตัวผู้ต้องสงสัยตั้งแต่เชษฐ์เข้าไป ใครไปพูดโน้มน้าวเท่าไหร่ก็ไม่ไปไหนเลย ก็ไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร ตอนนี้เลยไม่มีใครสนใจเธอแล้ว เชษฐ์อธิบายทุกอย่างอยู่ข้างใน บอกด้วยว่าทำไมถึงพาคุณกับแม่คุณไปที่นั่น คุณรู้ไหม ผมฟังแล้วสั่นไปทั้งตัว นึกภาพไม่ออกเลย ถ้าผมไปช้ากว่านี้ คุณจะทำอย่างไร? ในตอนนั้นต้องขอบคุณแม่ของคุณ ผมรู้ว่าคุณเป็นห่วงการตายของแม่คุณ แต่ผมเชื่อว่าแม่คุณอยากส่งสารให้ผมก่อนเธอตาย ไฟไหม้ใหญ่ขนาดนั้นในทะเล ลมก็แรงมาก อีกไม่นานคนต้องเห็นแน่ๆ แม่คุณเป็นฮีโร่ เธอบอกตำแหน่งของคุณด้วยการตายของเธอ เธอรักคุณนะ เมื่อรู้ว่าเธอรักคุณแล้ว คุณก็ไม่ต้องเศร้าจนเกินไป เพราะเธอจะอยู่เคียงข้างคุณตลอดไป"

เมื่อได้ยินคำพูดของบุริศร์ นรมนรู้สึกว่าทำให้บุริศร์ลำบากใจจริงๆ

เขาไม่เคยปลอบโยนใครมาก่อน

"ฉันรู้ค่ะ แต่ในใจฉันก็ยังเจ็บปวดอยู่ดี อยู่ครู่หนึ่งคุณฉันไปที่บ้านคุณตาได้ไหมคะ คุณตาอายุมากแล้ว แต่กลับต้องให้คนผมขาวส่งคนผมดำ ไม่รู้ว่าจะเสียใจขนาดไหน"

บุริศร์พยักหน้า

"ครับ ผมจะไปกับคุณ แต่คุณควรพักผ่อนให้เพียงพอ โพนี่บอกว่าร่างกายคุณอ่อนล้าเกินไป หากคุณยังทำเช่นนี้ เธอไม่แนะนำให้คุณเก็บเด็กคนนี้ไว้"

เมื่อได้ยินคำพูดของบุริศร์ นรมนก็รู้สึกประหม่า

"ฉันรู้แล้วค่ะ คุณไม่ต้องห่วง ฉันจะดูแลตัวเอง เมื่อครู่นี้ฉันหลับไปสักพักแล้ว คุณก็เห็นแล้วใช่ไหมล่ะ? ตอนนี้พวกเราไปบ้านคุณตากันเถอะค่ะ ไม่รู้ว่าคุณตารู้ข่าวแล้วหรือยัง ตอนนี้จะเป็นยังไงบ้าง ฉันเป็นห่วงจังเลยค่ะ"

นรมนพูดอย่างกังวล

บุริศร์ไม่อยากเห็นนรมนเป็นแบบนี้มากที่สุด เขาถอนหายใจและพูดว่า "โอเคครับ ถ้าคุณอยากไป ผมจะพาคุณไปที่นั่น แต่เจ้าต้องควบคุมอารมณ์ตัวเองด้วย"