บทที่ 937 พฤกษ์ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์

"บุริศร์ คุณจะไปไหน?"

แพรวาเรียกบุริศร์ บุริศร์ไม่รู้ว่าเขาไม่ได้ยินหรือรีบร้อนเกินไปจนไม่ทันได้ตอบกลับ และออกไปแบบนั้น

เมื่อนรมนตื่นขึ้น บุริศร์ไม่อยู่ที่นั่นแล้ว

พอตั้งครรภ์ทำให้เธอขี้เกียจเล็กน้อย

หลังจากที่เธอลุกขึ้น เธอยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะลงไปข้างล่าง และเห็นแพรวากำลังทำความสะอาดกับแม่บ้าน

"คุณป้า คุณนั่งลงเถอะค่ะ พวกเขาได้รับเงินเดือน คุณทำอย่างนี้อาจจะทำให้พวกเขาตกงานได้นะคะ?"

นรมนอารมณ์ดี และอดไม่ได้ที่จะหยอกล้อกับแพรวา

แพรวารู้สึกทำตัวไม่ถูกเล็กน้อยที่เห็นเธอพูดแบบนี้

"ป้าว่างไม่ค่อยได้ คุณกับบุริศร์ดีกับป้าและธิดามาก ถ้าป้าไม่ทำอะไรเลย คงรู้สึกเหมือนมาอยู่ฟรีกินฟรีโดยไม่ทำประโยชน์อะไรเลย ป้า......"

"คุณป้า คุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไรกันคะ? คุณจะอยู่ฟรีกินฟรีโดยไม่ทำประโยชน์อะไรเลยได้อย่างไรคะ? คุณคือผู้อาวุโสของเรา และตอนนี้คุณสามารถใช้ชีวิตอย่างมีความสุขก็พอค่ะ ส่วนที่เหลือไม่ต้องสนใจ ตระกูลโตเล็กมีแม่บ้าน ดังนั้นอย่าเหนื่อยเลยค่ะ ธิดาจะเป็นห่วงได้ และพวกเราก็จะรู้สึกปวดใจ ว่าแต่ธิดาตื่นหรือยังคะ? วันนี้ฉันตื่นสาย"

เมื่อได้ยินสิ่งที่นรมนพูด แพรวาก็พูดอย่างรวดเร็ว "ธิดาชี้เซา ยังไม่ตื่นเลย อ่อใช่ บุริศร์ตื่นแต่เช้าและทำอาหารเช้าให้คุณด้วยตัวเองเลยนะ เดี๋ยวป้าไปอุ่นให้"

แพรวากำลังอยากลุกขึ้น แต่นรมนหยุดเธอไว้

"ป้าหวานคะ นำอาหารที่ประธานบุริศร์เตรียมไว้มาทีค่ะ"

"ค่ะ คุณนาย"

ป้าหวานพยักหน้า และไปอาหารเสิร์ฟ

นรมนถามขึ้นอีกว่า "บุริศร์ทานรึยังคะ?"

"ยังเลย หลังจากทำอาหารเช้าให้คุณก็มีโทรศัพท์เข้ามา เขาก็ออกไปเลย ท่าทางรีบร้อน เสื้อคลุมก็ไม่ได้สาม"

นรมนชะงักไปเล็กน้อย

"ได้พูดว่าเรื่องอะไรรึเปล่าคะ?"

"ไม่ได้พูด"

นรมนกังวลเล็กน้อย และกดโทรศัพท์หาบุริศร์อย่างรวดเร็ว

"เกิดเรื่องอะไรรึเปล่าคะ? ฉันได้ยินมาว่าคุณออกไปแต่เช้า?"

ทางบุริศร์เสียงดังเล็กน้อย และเมื่อเขาได้ยินโทรศัพท์ของนรมนเขาก็พูดว่า "รอครู่หนึ่งนะ" จากนั้นเขาก็หาสถานที่เงียบๆ ที่จะคุย

"ยังอยู่ไหม?"

"อืม!"

นรมนพูดขณะรับประทานอาหารเช้า

บุริศร์มองดูนาฬิกาของเขา เป็นเวลาเก้าโมงกว่าแล้ว

"เพิ่งตื่นเหรอครับ?"

"ค่ะ วันนี้ฉันขี้เกียจนิดหน่อย"

นรมนพูดตามตรง

บุริศร์ถอนหายใจและพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า "คุณกินก่อนดีกว่า แล้วผมจะบอกคุณหลังทานอาหารเสร็จ"

"ตกลงเกิดอะไรขึ้นคะ?"

นรมนกังวล

"ทานให้เสร็จก่อน เดี๋ยวผมเล่าให้ฟัง อีกครู่เดียว"

เมื่อเห็นว่าบุริศร์เน้นย้ำแบบนั้น นรมนก็ไม่ยืนกรานอีกต่อไป เพียงแค่วางโทรศัพท์ไว้ข้างๆ แล้วจดจ่อกับการกิน

แพรวามองดูวิธีการที่เข้ากันระหว่างพวกเขา ดวงตาของเธอก็สั่นไหวเล็กน้อย

นรมนไม่ได้สนใจแพรวา หลังจากทานอาหารเสร็จแล้ว ก็กินซุปตามไปอีกหนึ่งชาม และเรอออกมา

บุริศร์ได้ยินเสียงเรอของเธอและพูดด้วยรอยยิ้มว่า "คุณทานอิ่มแล้ว?"

"ค่ะ อิ่มมากๆ ตอนนี้คุยได้รึยังคะ?"

นรมนรู้สึกว่าบุริศร์ในตอนนี้นี่จริงๆ เลย แค่เรื่องๆ เดียว ยังต้องให้เธอทานข้าวเสร็จถึงค่อยบอก

อารมณ์ดีของบุริศร์เมื่อก่อนหน้านี้หายไปทันที

"ไม่ใช่เรื่องร้ายแรงอะไร พฤกษ์ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ และได้รับการช่วยเหลือแล้ว ผมกำลังรออยู่"

"อุบัติเหตุทางรถยนต์? เป็นอะไรมากรึเปล่าคะ? ทำไมถึงประสบอุบัติเหตุได้? เขาไม่ได้ดื่มในห้องเก็บไวน์ของเราเหรอคะ? คุณก็เตรียมห้องรับแขกให้ด้วย เขาออกไปเมื่อไหร่กัน?"

คำถามเป็นชุดของนรมนทำให้บุริศร์ถอนหายใจอีกครั้ง

"ผมไม่รู้ว่าเขาออกไปเมื่อไรเหมือนกัน ผมได้รับโทรศัพท์จากโรงพยาบาลหลังจากทำอาหารให้คุณ เขาถูกรถพยาบาลพาตัวไป ผมโทรหาคมทิพย์และส่งข้อความให้เธอแล้ว แต่เธอไม่รับและไม่ได้มา นี่ก็สองชั่วโมงแล้ว อุบัติเหตุของพฤกษ์ครั้งนี้ก็ไม่เบาเลย"

บุริศร์พูดด้วยเสียงเบา นรมนรู้สึกราวกับว่ามีบางอย่างมาปิดกั้นอยู่ในหัวใจของเธอ ทันใดนั้นเธอก็เข้าใจว่าทำไมบุริศร์ถึงต้องให้เธอทานเสร็จก่อนที่จะพูดถึงเรื่องนี้

"บางทีโทรศัพท์ของคมทิพย์อาจแบตหมด หรือไม่เห็นมัน? ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับพฤกษ์ดีขนาดนั้น เธอจะไม่ไปได้อย่างไร?"

ตามที่นรมนพูด บุริศร์ไม่ได้แย้งอะไร แต่นรมนฟังออกว่าบุริศร์ไม่เชื่อว่านี่จะเป็นเรื่องบังเอิญเช่นนี้

เป็นเธอ เธอก็ไม่เชื่อ

"ฉันเข้าใจแล้ว คุณอยู่กับพฤกษ์ที่นั่นเถอะค่ะ ฉันจะไปหาคมทิพย์"

"ให้ชัยยศไปกับคุณ"

"เข้าใจแล้วค่ะ"

นรมนรู้สึกปวดหัวเล็กน้อยหลังจากวางสาย

คมทิพย์คงไม่เลิกกับพฤกษ์ในเวลานี้หรอกใช่ไหม?

เมื่อคิดถึงความเป็นไปได้นี้ นรมนก็รู้สึกกังวล

เธอดันเก้าอี้ออกและยืนขึ้นทันที

"คุณจะออกไปข้างนอกเหรอ?"

แพรวาได้ยินเนื้อหาการพูดคุย เธออดไม่ได้ที่จะถามนรมนแบบนี้

นรมนพยักหน้า

"ค่ะ ฉันจะออกไป คุณป้า ถ้าคุณไม่มีอะไรทำแล้วไปพักที่ห้องก็ได้นะคะ หรือให้ธิดานัดพบแพทย์เพื่อดูว่ามีปัญหาอะไรกับสุขภาพของคุณรึเปล่า ช่วงนี้บุริศร์กับฉันค่อนข้างยุ่ง เกรงว่าจะไม่ค่อยมีเวลา"

นรมนพูดอย่างรวดเร็วโดยกลัวว่าแพรวาจะกักตัวเธอไว้

แพรวาส่ายหัวแล้วพูดว่า "ป้าอายุเท่านี้แล้ว จะผ่านไปไม่ได้ได้อย่างไร ป้าจะไม่สร้างความลำบากให้พวกคุณหรอก"