บทที่ 939 ฉันรอคุณ

นรมนคิดหนักอยู่เป็นเวลานาน นานขนาดที่ไม่รู้ว่าตัวเองต้องพูดออกไปไหม ก็มาถึงโรงพยาบาลแล้ว

คมทิพย์ลงจากรถก่อน และมาพยุงคุณลุงนารธิป ส่วนนรมนก็ลงตามหลังมา

ทั้ง 3 คนเข้าไปที่ด้านใน และหลังจากอธิบายอาการรายละเอียดของคุณลุงนารธิปแล้ว นรมนก็ได้จัดเตรียมขั้นตอนการรักษาในโรงพยาบาลเลย

หลังจากทุกอย่างเสร็จสิ้น คมทิพย์เหลือบมองดูนาฬิกาและพูดด้วยเสียงต่ำ "ฉันมีเรื่องให้ที่ต้องจัดการนิดหน่อย คงต้องออกไปสักพัก ฉันได้จ้างพยาบาลมาดูแลแล้ว อีกครู่หนึ่งคงมา ฉันจะกลับไปเขียนสัญญากู้ยืมและนำมาให้เธอ เธอห้ามปฏิเสธนะ"

นรมนพยักหน้า

คมทิพย์เป็นคนดื้อรั้น เพราะเธอเป็นแบบนี้ เธอไม่ต้องทำตัวราวกับว่าเธอเก่งมาก

เมื่อเห็นนรมนพยักหน้า คมทิพย์ยิ้มอย่างขมขื่นและพูดว่า "เธอไม่ถามฉันเหรอว่าฉันจะไปที่ไหนทำอะไร?"

"ฉันเชื่อว่าการตัดสินใจต่างๆ ที่เธอทำนั้นคิดมาอย่างดีแล้ว เธอไม่ใช่ผู้หญิงหุนหันพลันแล่น เธอมีความคิดเป็นของตัวเอง เธอรู้ว่าสิ่งที่เธอทำคืออะไร และต้องการอะไร ในฐานะเพื่อน สิ่งเดียวที่ฉันทำได้คือเข้ามาช่วยเธอเมื่อเธอต้องการความช่วยเหลือ ฉันไม่ถามหรือพูดอะไรมากเกี่ยวกับเรื่องอื่น แต่เธอต้องดูแลตัวเอง จำไว้ว่า ฉันจะเป็นกำลังใจให้เธอทุกเมื่อที่เธอต้องการ"

นรมนพูดและจับมือคมทิพย์

ตาของคมทิพย์ชื้นขึ้นเล็กน้อย

"ขอบคุณนะ นรมน ฉันรู้ว่าวันที่เธอถูกเชษฐ์กักขังต้องยากลำบากแน่ๆ และฉันก็รู้สภาพร่างกายตอนนี้ของเธอเช่นกัน ไม่ต้องกังวล ฉันจะดูแลตัวเอง เธอก็เช่นกัน ดูแลตัวเองดีๆ นะ ช่วงนี้ฉันอาจจะไม่มีเวลามากพอที่จะช่วยเธอเกี่ยวกับเรื่องต่างๆ เท่าไหร่"

"ไม่เป็นไร เธอแค่ทำให้ส่วนของตัวเองก็พอ ระหว่างเราไม่จำเป็นสิ่งเหล่านี้หรอก"

คมทิพย์พยักหน้า และหลังจากพูดคุยกับคุณลุงนารธิปสองสามประโยคเธอก็ออกไป

นรมนไม่ได้บอกเธอเกี่ยวกับอุบัติเหตุทางรถยนต์ของพฤกษ์ จนกระทั่งเธอออกจากโรงพยาบาล

เมื่อมองไปที่แผ่นหลังที่อ่อนแอของคมทิพย์ นรมนก็อดถอนหายใจไม่ได้

หลังจากเตรียมการให้คุณลุงนารธิปเสร็จแล้ว เธอก็ไปที่ห้องผู้ป่วยของพฤกษ์

"เป็นอย่างไรบ้างคะ?"

บุริศร์เห็นนรมนเข้ามา มองข้างหลังเธอและพูดว่า "เข้ารับการรักษาในห้องไอซียูแล้ว ยังไม่ตื่น คุณไม่เจอคมทิพย์เหรอ?"

"เจอแล้วค่ะ แต่ไม่ได้บอกเธอ"

นรมนถอนหายใจและพูดว่า "ตอนนี้คมทิพย์ค่อนข้างลำบาก ปัญญ์ดูแลตัวเองไม่ได้ คุณลุงนารธิปก็มาเป็นแบบนั้นอีก ถ้าบอกเธอว่าพฤกษ์เป็นอย่างนี้ตอนนี้ คุณจะให้เธอทำอย่างไร? ตอนนี้เครียดมากจนแทบจะลุกไม่ไหวแล้ว ถ้าบอกเธอเกี่ยวกับพฤกษ์ ฉันกลัวว่ามันจะเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่จะบดขยี้เธอ"

บุริศร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย และหยุดพูด

"ทำไมเหรอคะ? หรือคุณคิดว่าที่ฉันทำแบบนี้มันไม่ดีรึเปล่า?"

"เปล่าครับ"

บุริศร์หายใจเข้าลึกๆ และพูดด้วยเสียงเบาว่า "พฤกษ์อาจไม่ตื่นขึ้นมา กลายเป็นเจ้าชายนิทรา"

"อะไรนะคะ?"

นรมนตกตะลึง

"ร้ายแรงขนาดนี้ได้อย่างไร? เขาประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ได้อย่างไรกัน? คนอื่นมาชนหรือว่าเขาชนเอง?"

"คนขับที่ก่อเหตุหลบหนีไปแล้ว ที่นั่นไม่มีกล้องวงจรปิด หาไม่เจอ ตอนแรกผมนึกว่าพฤกษ์เมาและยังไม่ตื่น แต่ตำรวจมาตรวจเลือดแล้วไม่พบ ระดับแอลกอฮอล์ ซึ่งหมายความว่าพฤกษ์ขับรถในสภาวะปกติ ตอนนี้เลยเขียนสรุปว่าอุบัติเหตุทางรถยนต์เกิดขึ้นได้อย่างไรไม่ได้เลย"

เมื่อได้ยินคำพูดของบุริศร์ นรมนก็ตกตะลึงอย่างสมบูรณ์

"เป็นอย่างนั้นได้อย่างไร?"

"ผมไม่แน่ใจ ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พฤกษ์ไม่มีญาติที่ไหน ผมเป็นญาติคนเดียวของเขา ผมได้จ้างพยาบาลมาดูแลแล้ว ค่ารักษาพยาบาลของเขาพวกเราก็จ่ายไปก่อน แม้ว่าพฤกษ์จะมีบริษัทของเขาเอง แต่ในสถานการณ์นี้ เขาทำได้แค่ระงับธุรกิจและระงับเงินทุน เขาไม่มีพินัยกรรมใดๆ ตอนนี้เขายังไม่ได้สติ เงินของเขาเลยไม่สามารถนำมาใช้ได้"

เมื่อได้ยินคำพูดของบุริศร์ นรมนก็พยักหน้า

"เอาตามที่คุณว่าเลยค่ะ แต่ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ ฉันคิดว่าฉันต้องคุยกับคมทิพย์ และดูว่าคมทิพย์จะจัดการอย่างไร"

นรมนรู้สึกเป็นห่วงคมทิพย์ แต่เธอก็ต้องบอกข่าวกับคมทิพย์

เธอเดินออกจากห้องผู้ป่วย คิดไม่ตก และในที่สุดก็โทรหาคมทิพย์

ทางด้านคมทิพย์ดูเหมือนจะมีเสียงดังออกมา อาจจะอยู่บนรถบัส

"นรมน มีอะไรรึเปล่า? พ่อฉันเป็นอะไรรึเปล่า?"

คมทิพย์กังวลมาก

ในลำคอของนรมนเหมือนมีอะไรมาอุดไว้อยู่ แต่เธอก็ต้องพูด

"เปล่าๆ เกี่ยวกับพฤกษ์น่ะ คมทิพย์ ฟังฉันนะ พฤกษ์ประสบอุบัติเหตุ"

นรมนบอกคมทิพย์เกี่ยวกับสถานการณ์ของพฤกษ์

ไม่มีเสียงจากคมทิพย์

"คมทิพย์ เธอยังอยู่ไหม?"

นรมนกังวลเล็กน้อย จากนั้นโทรศัพท์ก็ถูกตัดการเชื่อมต่อ

บุริศร์เห็นท่าทางของนรมน และถามด้วยความสงสัยว่า "เกิดอะไรขึ้น?"

"ไม่มีอะไรค่ะ"

นรมนยิ้มแล้ววางโทรศัพท์ไว้