บทที่ 940 เราไม่ต้องการลูกแล้ว

นรมนพบกับเนตราที่นี่!

หลังจากเรื่องของเชษฐ์ เธอแทบจะลืมเนตราไปเลย และเธอไม่ได้คิดเลยว่าที่เนตราถูกเชษฐ์นำตัวไปที่ไหน และเป็นอย่างไรบ้าง ตอนนี้กลับเจอกันในโรงพยาบาล เธอก็เลยสงสัยขึ้นมา

"ทำไมเธอถึงอยู่ที่นี่?"

นรมนไม่ได้หลบเลี่ยง แต่เดินตรงไป

เมื่อเนตราเห็นนรมน ดวงตาของเธอก็เต็มไปด้วยความโกรธ

"เธอจัดการคุณอาเชษฐ์ใช่ไหม?"

น้ำเสียงนี้เหมือนกับว่านรมนไปทำอะไรร้ายแรงกับบรรพบุรุษเธอ เต็มไปด้วยความขุ่นเคือง

นรมนเห็นเธอปกป้องเชษฐ์ ราวกับว่าเธอเป็นลูกสาวแท้ๆ ของเชษฐ์ และรู้สึกไม่พอใจขึ้นมา

"เขารับผิดเอง เขาไม่ทำร้ายผู้คนก็ดีแค่ไหนแล้ว จะมีฉันหรือไม่มีฉันเขาก็ต้องมีวันนี้"

"นรมน เธออย่าได้อวดดีไปหน่อยเลย! ถ้าเธอไปอาศัยบุริศร์ให้ปกป้องเธอ ตระกูลทวีทรัพย์ธาดาจะทำอะไรเธอได้ไหม? ถ้าไม่มีพวกเขา เธอจะไปสู้อะไรได้?"

เนตราพูดอย่างโกรธเคืองว่า "ถ้าเธอเติบโตในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าอย่างฉัน กินอาหารที่เหลือจากคนอื่นและนอนอยู่ใต้สะพานลอย ฉันก็ไม่เชื่อว่าเธอจะสามารถแสดงศักดิ์ศรีเหมือนอย่างตอนนี้ได้"

หลังจากพูดจบ เนตราก็ตบนรมนอย่างแรง แล้วเดินจากไป

นรมนถูกตบและเกือบจะล้มลง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร แค่เดินตามรอยเท้าของเนตราเข้าไปในโรงพยาบาล

เนตรามาถึงห้องผู้ป่วย ก็เดินเข้าไป

หัวใจของนรมนกระตุกไปนิดหนึ่ง ก่อนจะเดินตามเข้าไป

เธอเห็นแม่นรมนนอนอยู่บนเตียงมีสายน้ำเกลืออยู่บนตัว เธอไอสองสามที ขณะที่พ่อนรมนนั่งอยู่ข้างๆ เขามีผมสีขาวจำนวนมากบน และดูมีอายุขึ้นไปมาก

"พ่อคะแม่คะ ฉันกลับมาแล้ว"

เนตราเดินเข้ามา หยิบมะม่วงสองลูกจากกระเป๋าแล้วยื่นไปให้

"อยู่ในโรงพยาบาล ซื้อมากไปมันจะเสียง่าย ฉันเลยซื้อให้แม่สองอัน เพื่อกำจัดความอยากสักหน่อย"

เนตราพูดและส่งมะม่วงทั้งสองลูกในมือให้แม่นรมน

แม่นรมนพอใจมาก เธอยิ้มแล้วพูดว่า "ขอบใจนะลูก ซื้อมะม่วงอะไรมาล่ะ ตอนนี้แม่กินอะไรไม่ค่อยลง ลูกกินเถอะ แม่รู้ว่าลูกชอบกิน"

เธอพูดและนำมะม่วงส่งให้เนตราอีกครั้ง

เนตราส่ายหัวแล้วพูดว่า "ฉันมีเวลากิน และฉันยังเด็กอยู่ดังนั้น แม่กินเถอะค่ะ รอแม่ให้น้ำเกลือหมดแล้ว พ่อและฉันจะพาไปเดินข้างนอก บ้านของเราประกาศขายบนอินเตอร์เน็ตแล้ว ถ้ามีคนสนใจ คนกลางจะโทรมาหาเราเอง เราไปอยู่เมืองเล็กๆ ก็คงใช้ชีวิตไม่ลำบากเท่าไหร่ ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ พวกคุณเป็นพ่อแม่แท้ๆ ของฉัน แม้ว่าจะทิ้งฉันไปตั้งแต่เด็ก แต่ฉันก็จะดูแลพวกคุณเอง"

เมื่อนรมนได้ยินคำพูดเหล่านี้จากข้างนอก ก็ตกตะลึงในทันที

พ่อกับแม่นรมนจะไปจากเมืองชลธี?

ทำไมเธอไม่รู้เรื่องนี้?

และอีกอย่างในช่วงที่เธอถูกเชษฐ์กักขัง พวกเขารู้สถานการณ์ของไหม?

นรมนขมวดคิ้วเล็กน้อยหลังจากคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ก่อนจะเคาะประตูแล้วเดินเข้าไป

"พ่อคะแม่คะ เป็นอย่างไรบ้าง? แม่เข้าโรงพยาบาลทำไมไม่บอกฉัน?"

การปรากฏตัวอย่างกะทันหันของนรมนทำให้พ่อนรมนและแม่นรมนประหลาดใจ

"นรมน? ทำไมถึงมาที่นี่ได้?"

สีหน้าของพ่อนรมนค่อนข้างจะหลีกเลี่ยง และแม่นรมนก็หันหน้าหนี ไม่กล้าสู้หน้านรมน

"แม่คะ แม่ไม่สบายเหรอคะ?"

นรมนอยากก้าวไปข้างหน้า แต่ถูกเนตราหยุดไว้

"เธอมาทำอะไรที่นี่? อย่าคิดว่าเธอมาที่นี่และจะแสร้งทำว่าทุกอย่างไม่เกี่ยวข้องกับเธอไม่ได้นะ ถ้ามันไม่ใช่ความตั้งใจของเธอเอง บุริศร์จะทำแบบนี้เหรอ?"

"หมายความว่ายังไง? เกี่ยวอะไรกับบุริศร์?"

ใบหน้าของนรมนมึนงง

พ่อนรมนรีบพูด "ไม่เป็นไร พ่อกำลังคุยกับเนตราว่าอยากไปเที่ยวที่เมืองเล็กๆ ชีวิตที่นั่นไม่ต้องรีบร้อน และเหมาะสำหรับผู้สูงอายุ ตอนนี้ลูกมีบุริศร์ปกป้องแล้ว และมีตระกูลทวีทรัพย์ธาดาอีก เราก็ถือว่าโล่งใจ ที่นี่อาจจะทำให้ลูกรู้สึกอึดอัดใจ มันจะดีกว่าถ้าเราจากไป"

"พ่อคะ พ่อหมายความว่ายังไง? ฉันทอดทิ้งพวกคุณเมื่อไหร่กัน? หรือบุริศร์พูดอะไร?"

นรมนได้ยินเสียงผงะของพ่อนรมน