บทที่ 941 เธอรู้อะไรใช่หรือไม่

“ฉันไม่ต้องการพวกแก? คุณแม่คะ คำพูดแบบนี้พูดแล้วคุณแม่ไม่รู้สึกอายบ้างหรือคะ”

นรมนมองไปที่แม่ของตัวเอง จู่ๆก็รู้สึกว่าไม่รู้เมื่อไรที่ผู้หญิงคนนี้เปลี่ยนเป็นเหินห่างและแปลกหน้าเช่นนี้ เธอจึงอดไม่ได้ที่จะคิดถึงคิม

หรือว่าความสัมพันธ์ทางสายเลือดจะสามารถเปลี่ยนแปลงทุกอย่างได้จริงๆ?

เพราะว่าสายเลือดของครอบครัว ดังนั้นถึงได้ทุ่มเทอย่างไม่ลังเล แต่เมื่อได้รับรู้ว่าไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขแท้ๆของตัวเอง ท่าทีก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วเช่นนี้หรือ

หรือว่านี่จะคือนิสัยของมนุษย์

นรมนไม่เข้าใจ แต่กลับรู้สึกได้ถึงความทุกข์ทรมานและเจ็บปวดอยู่ลึกๆ

แม่นรมนไม่สามารถสบตากับนรมนตรงๆได้ เธอจึงเงียบแทน

ภายในห้องเงียบไปครู่หนึ่ง เงียบจนสามารถได้ยินเสียงหัวใจเต้นของคนคนหนึ่ง

นรมนยิ้มเจื่อนๆ สุดท้ายแล้วก็เดินออกจากห้องพักผู้ป่วยไปโดยไม่พูดอะไร

พวกเขาไม่ต้องการเธอตั้งแต่ที่หาตัวเนตราพบแล้ว เธอจะยังเพ้อฝันอะไรอีก?

เมื่อเห็นนรมนจากไปแล้ว พ่อแม่ของนรมนถึงได้โล่งอก สายตาของเนตรามองตามเงาหลังนรมนไปอย่างครุ่นคิดโดยไม่พูดอะไร

นรมนเดินออกมาได้ไกลแล้ว ก็คิดขึ้นมาได้กะทันหันว่า ตอนนี้บ้านของพวกเขายังไม่ได้ขาย ถ้าหากว่าจากไปล่ะก็ ไม่รู้ว่าเงินจะพอหรือไม่

ไม่ว่าจะพูดอย่างไร สองคนนี้ก็เลี้ยงดูเธอมายี่สิบกว่าปี ถือเสียว่าเป็นการบอกลาครั้งสุดท้ายก็แล้วกัน

เธอหยิบบัตร ATM ออกมาจากกระเป๋าใบหนึ่ง และกลับไปยังห้องพักผู้ป่วย เพียงแต่ว่ายังไม่ได้เข้าไป ก็ได้ยินเสียงแม่ตัวเองลอยออกมาจากด้านใน

“พวกเราทำแบบนี้กับนรมนมันเกินไปหรือเปล่าคะ ไม่ว่าจะพูดอย่างไร เธอก็เป็นเด็กที่พวกเราเลี้ยงมาจนโต ถ้าหากว่าพวกเรามีท่าทีอ่อนลงเล็กน้อย บางทีนรมนอาจจะเห็นแก่เรื่องราวในอดีต ช่วยเหลือเนตราก็ได้”

“หากว่าเธอจะช่วยก็คงช่วยไปนานแล้ว ไม่รอจนถึงตอนนี้หรอกค่ะ คุณแม่อย่าไร้เดียงสาเกินไปหน่อยเลย เธอเป็นคนที่ไม่รู้จักบุญคุณคน คุณแม่คิดให้ละเอียดสิคะ หลังจากเธอรู้จักกับแม่แท้ๆของตัวเองแล้วได้ดูแลพวกคุณแม่หรือไม่ พวกคุณแม่ใช้ชีวิตอย่างยากจนข้นแค้น เธอเคยช่วยเหลือบ้างไหมคะ เธอไม่ได้ทำอะไรเลย ตัวเองก็ไปเป็นคุณนายในตระกูลผู้ร่ำรวย พวกคุณแม่ในสายตาพวกเขานับเป็นอะไรได้”

เนตราเอ่ยเสียงเย็น

“นรมนก็มีความลำบากของเธอ เธอไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างทรงเกียรติอยู่ในตระกูลโตเล็กเหมือนกับที่ลูกเห็นเช่นนั้น”

พ่อนรมนเอ่ย

“คุณพ่อ คุณพ่อหมายความว่าอะไรคะ ป่านนี้แล้ว คุณพ่อยังรู้สึกว่าเธอเป็นคนดีใช่หรือไม่ อย่างนั้นพวกคุณพ่อตามตัวหนูกลับมาทำไมกันคะ อย่างเรื่องการไปเรียนไวโอลินครั้งที่แล้ว หนูก็ไม่เชื่อว่านรมนจะไม่แอบทำอะไรบางอย่างอยู่เบื้องหลัง ไม่อย่างนั้นที่ ครูกวินทร์พูดว่าให้พวกเรากลับไปรอข่าวคราว คุณพ่อก็พูดว่าความหมายของครูกวินทร์คือให้หนูกลับไปเตรียมตัว แล้วเป็นอย่างไรล่ะคะ? แค่หันกลับไป กวินทร์ก็พูดว่าหนูเงื่อนไขไม่เหมาะสม ในตอนนั้นก็มีเพียงแค่นรมนคนเดียวที่พบกับพวกเราในอาคาร พวกคุณพ่อว่า หากเธอไม่ได้ไปหากวินทร์แล้วจะไปหาใครได้คะ? เบื้องหน้าเธอมีท่าทีจะช่วยเหลือหนูเต็มที่ แต่เบื้องหลังกลับใช้แผนการเล่นลูกไม้ต่างๆ ผู้หญิงแบบนี้ ทำไมพวกคุณพ่อถึงยังมองไม่ออกกันคะ? เธอไม่หวังให้หนูได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ไม่หวังให้พวกคุณพ่อมีหน้ามีตาเพราะหนู เธออยากจะให้พวกคุณพ่อพึ่งพาอาศัยเธอตลอด ให้เธอได้กลายเป็นผู้ควบคุมพวกคุณพ่อ”

คำพูดของเนตราทำให้นรมนชะงักไป

กวินทร์ไม่ต้องการเนตราแล้ว?

แต่ว่ามันเกี่ยวข้องอะไรกับเธอด้วยกัน?

เธอไปที่นั่นก็แค่ไปพูดคุยกับเชษฐ์เล็กน้อย เพราะอะไรเรื่องแบบนี้ก็ยังจะกล่าวหาเธอได้อีก?

เป็นการให้ร้ายผู้อื่นโดยปราศจากหลักฐานจริงๆก็ยังสามารถสร้างขึ้นมาได้อีก

นรมนจึงตัดสินใจไม่รีบร้อนที่จะเข้าไป แต่กลับพิงตัวเข้ากับกำแพง แอบฟังอย่างเปิดเผย

พ่อนรมนได้ยินเนตราพูดแบบนี้แล้วก็ไม่พูดอะไรอีก

แม่นรมนเอ่ยอย่างตกตะลึงว่า “นี่เป็นเรื่องจริงหรือ เป็นเรื่องจริงใช่หรือไม่”

นรมนรู้สึกขบขันเล็กน้อย

เรื่องนี้พวกเขาควรจะถามตัวเองไม่ใช่หรือ เธอที่เป็นคู่กรณียังไม่รู้เลยว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น พวกเขาก็สามารถสรุปเองได้แล้วหรือ

พ่อนรมนครุ่นคิดครู่หนึ่ง พลางเอ่ยขึ้นว่า “น่าจะเป็นความจริง ที่เมืองชลธี นอกจากนรมนกับบุริศร์แล้ว ใครก็ไม่มีความสามารถทำให้กวินทร์ไม่รับศิษย์ ผมว่าไม่ใช่ก็ใกล้เคียง บอกไปตั้งแต่แรกแล้วว่า นรมนดูถูกเนตรามาโดยตลอด ในจุดนี้พวกเราล้วนรู้ดี เฮ้อ ทำไมตอนนี้เด็กคนนี้ถึงได้กลายเป็นคนแบบนี้ได้นะ? พวกเราอบรมสั่งสอนมาหลายปี กลับเลี้ยงคนอกตัญญูออกมาได้คนหนึ่งอย่างนั้นหรือ”

นรมนยังคงยิ้มอยู่เช่นเดิม แต่ก้นบึ้งนัยน์ตาไม่มีความอบอุ่นอีกแล้ว

แม่นรมนได้ยินเช่นนี้ก็ร้องไห้ออกมา

“นรมนจะเป็นคนแบบนี้ได้อย่างไรกัน เธอมีทุกอย่างหมดแล้ว ทั้งยังได้รับการสนับสนุนจากตระกูลโตเล็กและตระกูลทวีทรัพย์ธาดา ชั่วชีวิตนี้แม้ว่าจะไม่ทำอะไรก็ยังสามารถใช้ชีวิตอย่างมีความสุขได้ เนตราของพวกเรามีอะไร? ในปีนั้นหากไม่ใช่เพราะว่าคิมที่น่าชิงชังคนนั้นสับเปลี่ยนลูกของพวกเราทิ้ง ตอนนี้พวกเราจะต้องแบกรับสิ่งเหล่านี้ด้วยหรือ พูดประโยคหนึ่งที่ไม่น่าฟัง นี่ล้วนเป็นเรื่องชั่วร้ายที่คิมทำเอาไว้ เป็นสิ่งที่ตระกูลพรโสภณและตระกูลทวีทรัพย์ธาดาติดค้างพวกเราตระกูลธนาศักดิ์ธน ในตอนนี้เธอจดจำบุญคุณของพวกเราตระกูลธนาศักดิ์ธนที่มีต่อเธอไม่ได้ก็แล้วไป แต่กลับมากดขี่เนตรา ไม่ได้การ ฉันจะต้องไปโต้เถียงกับเธอ แม้ว่าจะต้องไปจากเมืองชลธี ฉันก็ไม่สามารถกล้ำกลืนความทุกข์นี้ไปได้”

พูดแล้ว แม่นรมนก็ดึงผ้าห่มออก แต่กลับถูกเนตราหยุดยั้งเอาไว้

“คุณแม่จะไปหาเธอทำไมคะ คุณแม่นึกว่าเธอจะทำเรื่องอย่างการเนรคุณออกมาต่อหน้าหรือคะ คุณแม่ไปหาเธอ กลับเป็นการป่าวประกาศชื่อเสียงดีงามให้เธอ ให้คนอื่นคิดว่าเธอไม่ลืมกำพืดเท่านั้นเอง เรื่องนี้ไม่ต้องพูดแล้วค่ะ หนูถูกเชษฐ์จับตัวไป เธอก็ไม่ได้คิดหาวิธีไปช่วยหนูกลับมาใช่ไหมคะ แค่เรื่องนี้พวกคุณแม่ยังเห็นไม่ชัดเจนอีกหรือคะ ตอนนี้ก็กวินทร์ไม่ต้องการหนูแล้ว บุริศร์ยิ่งต้องการให้พวกเราไปจากเมืองชลธี พวกเราจะทำอะไรได้คะ เงินที่ครอบครัวเรามีก็ถูกคุณพ่อนำออกมาจัดการเส้นทางให้หนูแล้ว แต่ว่าในเมืองชลธีไม่มีใครเห็นแก่หน้าคุณพ่อ ว่ากันตามที่หนูพูด บุริศร์จะต้องเล่นเล่ห์อะไรอยู่เบื้องหลัง ถ้าหากไม่ใช่เขาพูด คนเหล่านั้นจะกล้าทำกับหนูและคุณพ่อแบบนี้ได้อย่างไรกัน คุณแม่คะ คุณแม่ก็อย่าเพ้อฝันอีกเลย นรมนไม่ใช่ลูกสาวของคุณแม่นานแล้ว คุณแม่ตัดใจเสียเถอะค่ะ”