ตอนที่ 953
บทที่ 953 เธอมันหน้าด้านเกินไปแล้ว
October 31, 2026
“ไม่รู้สิ ไว้ฉันจะให้ชัยยศไปตรวจสอบดู”
บุริศร์เก็บสีหน้าแววตาของตนกลับมา พูดเสียงต่ำ
นรมนเองก็ไม่ได้อยากจะรู้มากนัก ถึงอย่างไรเรื่องแบบนี้บุริศร์ก็จะจัดการให้เรียบร้อยได้ เธอก็จะไม่ถามแล้ว
“ง่วงแล้ว นอนกัน”
“นอนเถอะ”
บุริศร์ตบบ่าของนรมน มองดูเธอหลับลึกไปแล้ว ถึงค่อยหลับตาลง
ในตอนที่พระอาทิตย์ออกมาในวันรุ่งขึ้น นรมนยังคงนอนอยู่ บุริศร์ก็ลุกขึ้นมา
เขาออกไปที่ช่องว่างด้านนอกอย่างมือเบาเท้าเบา โทรศัพท์หาชัยยศ
“ตรวจสอบดูหน่อยว่าพวกที่มาปิดล้อมรถฉันเมื่อวานมาจากไหน? ทะเบียนรถฉันจำได้ แต่น่าจะเป็นทะเบียนปลอม ตรวจสอบให้ละเอียด”
“โอเค ประธานบุริศร์”
หลังจากวางสายไปแล้ว บุริศร์ก็ไปที่ระเบียง จุดบุหรี่หนึ่งมวน
เป็นใครกันแน่นะ?
คนที่อยู่เบื้องหลังชัยยศคือใคร?
ทำไมถึงมุ่งเป้าไปที่ตระกูลเจริญไชย?
แล้วทำไมถึงลงมือกับตน?
คำถามหนึ่งชุดผ่านเข้ามาในสมองของบุริศร์ แต่กลับหาคำตอบที่ถูกต้องไม่ได้
ในตอนที่นรมนตื่นขึ้นมาก็มองเห็นบุริศร์ยืนสูบบุหรี่อยุ่ที่ระเบียง
เขาไม่ได้สูบบุหรี่มานานแล้ว วันนี้เห็นได้ว่าอารมณ์ไม่ค่อยดี
นรมนอยากที่จะไปปลอบโยนเสียหน่อย แต่โทรศัพท์ในกระเป๋าก็ดังขึ้น
เธอก้มศีรษะลงมอง เป็นรมิดา
นรมนรู้สึกแปลกใจ
รมิดาวันนี้มีผ่าตัดไม่ใช่หรอ? ต่อให้ดูขาให้ปัญญ์ก็ต้องรอถึงตอนเย็น โทรมาหาตนแต่เช้าแบบนี้หมายความว่ายังไง?
ไม่ว่ามีข้อสงสัยอะไร นรมนก็ยังกดปุ่มรับสายไป
“รมิดา?”
ทั้งสองต่างถูกชะตากัน เป็นธรรมดาที่จะกลายเป็นเพื่อนกันได้
“มีเวลาไหม? ไปกินข้าวเช้ากัน?”
รมิดาพูดอย่างตรงไปตรงมา
นรมนชะงักเล็กน้อย เหลือบมองบุริศร์ที่อยู่ด้านนอก พูดขึ้นอย่างลังเล “เธอไม่อยู่กับสามีลูกสาว?”
“ลูกสาวฉันถูกเขาพาไปแล้ว อีกเดี๋ยวฉันจะไปโรงพยาบาล แล้วแต่เธอ ถ้าเธอไม่มีเวลาก็ไม่เป็นไร”
ขณะที่พูดรมิดาก็จะวางสาย
นรมนรีบพูดขึ้น “กินที่ไหน?”
“ล่างตึกเธอ ร้านซาลาเปาตรงข้ามโรงแรม”
“อีกเดี๋ยวเจอกัน”
นรมนแม้จะไม่รู้ว่ารมิดามาหาตนทำไม แต่นี่เป็นครั้งแรกที่รมิดาชวนตน เธอยังอยากที่จะไปตามนัด
เพียงแต่สำหรับทางด้านบุริศร์แล้วนรมนรู้สึกขอโทษเล็กน้อย
บุริศร์เห็นว่านรมนตื่นแล้ว ถึงดับบุหรี่ลง จากนั้นก็หยุดอยู่ซักพัก แล้วถึงเข้าไปในห้องนอน
“ตื่นแล้ว?”
“อื้ม”
คิ้วตาของนรมนยิ้มให้ ท่าทางที่อ่อนโยนนั้นมองบุริศร์อย่างเอาแน่เอานอนไม่ได้
“มีเรื่องจะขอร้องฉัน?”
บุริศร์ยิ้มบางๆ
นรมนกระแอมทีนึงแล้วพูด “ไม่เชิงขอร้อง เพียงแค่รมิดาชวนฉันลงไปกินข้าวเช้าข้างล่าง ฉันเลยกินข้าวเช้ากับนายไม่ได้แล้ว”
บุริศร์ซึมเศร้าเล็กน้อย
ทำไมมีแต่คนมาแย่งภรรยาของเขา?
“ฉันไปด้วยไม่ได้?”
นรมนเห็นท่าทางน้อยอกน้อยใจของบุริศร์ ก็รู้สึกขำขึ้นมาทันที
“ระหว่างพวกเราหญิงสาวมีความลับส่วนตัวนิดหน่อย นายอยู่ด้วยจะไม่เหมาะสม อีกอย่างนายดูสิคุณชายอรรณพก็ไม่ได้มาด้วย”
“ฉันเทียบกับเขาได้หรอ? อรรณพเป็นไอ้บื้อคนนึง ปล่อยภรรยาดีๆไปไม่รู้จักรักษาไว้ เธอคอยดูเถอะ จะมีตอนที่เขาร้องไห้”
การประเมินอรรณพของบุริศร์นรมนไม่ได้ออกความเห็น
“นายก็ ทำไมพูดถึงเพื่อนพ้องของตัวเองแบบนี้? เอาล่ะ รู้ว่านายน้อยใจ กลับมาฉันจะไปเดินเล่นที่เมืองBกับนาย ฉันจัดแจงตัวเองก่อนแล้วจะลงไป ข้าวเช้านายจัดการเอง นะ?”
นรมนลูบใบหน้าของบุริศร์ราวกับปฏิบัติต่อเด็กน้อย
เย็นนิดหน่อย
เห็นได้ว่าเขาอยู่ด้านนอกไม่ใช่เวลาสั้นๆ
“มีเรื่องอะไรรังควานใจถ้าจัดการได้ก็จัดการไป จัดการไม่ได้ก็ปล่อยไป ถึงยังไงไม่เร็วก็ช้าต้องแก้ไขได้ อย่ากังวลมากล่ะ”
นรมนทิ้งประโยคนี้ไว้ก็เข้าห้องน้ำไป
บุริศร์ชะงักเล็กน้อย
ผู้หญิงคนนี้ดูเหมือนเติบโตขึ้นมากแล้ว
เขายิ้ม จากนั้นก็ส่ายหัว
หลังจากนรมนจัดแจงตัวเองเสร็จแล้ว ก็ลงไปชั้นล่างอย่างรวดเร็ว มองเห็นรมิดาที่แต่งตัวกลางๆในร้านซาลาเปาตรงข้าม
“เธอตื่นเช้าขนาดนี้เลย?”
นรมนรีบนั่งลงอย่างรวดเร็ว สั่งเกี๊ยวหนึ่งชุด โจ๊กหนึ่งชาม
รมิดากินไปพูดไป “อีกเดี๋ยวมีธุระนิดหน่อย จำเป็นต้องตื่นเช้า เจ็ดโมงครึ่งฉันยังต้องทำการผ่าตัด ดังนั้นพวกเราต้องรีบแล้ว”
“พวกเรา?”
นรมนใบหน้าสงสัย
รมิดาพยักหน้า เร่งให้เธอรีบกินข้าว
นรมนก็ไม่กล้าล่าช้า ไม่รู้ว่ารมิดาจะทำอะไร แต่ก็ถูกเธอพูดเกินจริงจนรู้สึกประหม่า
กินข้าวเช้าหมดด้วยความรวดเร็ว รมิดาออกเงิน จากนั้นก็พานรมนออกมาบนถนน เรียกรถแท็กซี่คันหนึ่งทันที
“ฉันมีรถนะ”