ตอนที่ 954
บทที่ 954 สามีของฉันเป็นคนอันดับแรกของเมืองชลธีนะ
October 31, 2026
บูรณ์ดูเหมือนจะกลัวเขาคนนั้นที่อยู่ในปากของเนตรามาก แม้ว่ายังอารมณ์เสียอยู่มาก แต่ก็ลดเสียงลงตามคำพูดของเนตรา
นรมนสงสัยในตัวคนคนนี้มากขึ้น
เนตราเห็นบูรณ์พอจะเก็บอารมณ์โกรธได้แล้ว ถึงพูดเสียงต่ำขึ้น “รีบไปเถอะ เรื่องของนายเดี๋ยวฉันจะพูดกับเขาให้ ต่อให้คุณชายอรรณพตัดช่องทางหาเงินของนายแล้ว ฉันจะให้เขาจัดแจงช่องทางอื่นให้นาย วางใจก็พอ”
“งั้นก็ไหว้วานเธอด้วย”
บูรณ์ตอนมาโมโหฉุนเฉียว ตอนไปกลับนิ่งเงียบ
คิ้วของนรมนขมวดเข้าหากันแน่น
เนตราหาวหนึ่งทีแล้วกลับเข้าไปในห้อง
รมิดาลากนรมนออกมาจากลานว่างนี้อย่างเงียบๆ
หลังจากออกมา นรมนถึงถอนหายใจ เอ่ยถาม “เธอรู้ว่าคนที่นี่เป็นใคร?”
“รู้สิ ก็เป็นคนนั้นที่ขายบ้านให้ฉัน”
รมิดาหยิบกระดาษ A4ใบกี่แผ่นออกมาจากกระเป๋า พูดนิ่งๆ “นี่เป็นข้อมูลของของผู้ชายที่อยู่ในนั้น ตอนนี้น่าจะนับว่าเป็นแฟนของเนตราเมื่อคืนนี้ที่งานเลี้ยงฉันเห็นเธอมุงเป้าไปที่บูรณ์ ฉันเลยไปตรวจสอบดู พบว่าเรื่องนี้ค่อยข้างน่าสนใจ ก็เลยอาศัยที่ไม่ได้ไปทำงาน พาเธอมาดูเสียหน่อย”
นรมนรับกระดาษไม่กี่แผ่นมาจากมือของรมิดาอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก
“เรื่องนี้ต้องขอบคุณเธอมาก”
“ไม่ต้องขอบคุณ จัดการเรื่องวุ่นวายของเธอให้เรียบร้อยโดยเร็ว รีบเปิดบริษัทภาพยนตร์ทำเงิน”
รมิดายิ้ม จากนั้นก็ตบบ่าของนรมน พูดเสียงต่ำ “ต้องการให้ฉันส่งเธอกลับไหม?”
“ไม่ต้อง ฉันไปเอง”
นรมนตอนนี้ยังไม่อยากกลับไปเร็วขนาดนั้น จึงแยกกับรมิดาตรงนี้
ตอนนี้ในสมองเธอยุ่งเหยิงไปหมด
เนตรามีแฟน แล้วยังดูเหมือนว่าจะมีพลังไม่น้อย แต่ว่าทำไมเธอถึงไม่พูดกับพ่อแม่ตระกูลธนาศักดิ์ธน
ทำไมถึงยังแสดงท่าทางว่าตัวเองจน?
นรมนหาจุดนั่งลง หยิบกระดาษพวกนั้นออกมาจากอ้อมแขน
ผู้ชายคนนี้ของเนตราชื่อว่ากล้าณรงค์ กล่าวไว้ว่าเป็นเจ้านายของบริษัทใหญ่แห่งหนึ่ง ทำธุรกิจต่างประเทศเยอะมาก ไม่มีใครรู้ว่าเขาทำอะไรที่ต่างประเทศกันแน่ อายุใกล้จะสามสิบแล้ว ไม่ได้แต่งงาน ตอนนี้มีความสัมพันธ์เป็นแฟนกับเนตรา
แต่รมิดาโน้ตไว้ข้างหลังหนึ่งประโยค
ดูเหมือนว่ากล้าณรงค์เป็นคนที่เชษฐ์รับเลี้ยงมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า
ดวงตาของนรมนหรี่ลงทันที
เนตราเองก็อยู่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้ามาตั้งแต่เล็ก ดังนั้นเป็นไปได้มากว่ากล้าณรงค์คนนี้เป็นคนของเชษฐ์ แต่สิ่งที่ทำให้นรมนแปลกใจก็คือ เชษฐ์ถูกจับไปแล้ว พลังของเขาก็พังทลายลงเช่นกัน กล้าณรงค์คนนี้ทำไมถึงไม่โดนผลกระทบ?
อีกอย่างความหมายการมีอยู่ของเขาคืออะไรกันแน่?
หรือว่าคนที่อยู่เบื้องหลังชยนต์ก็เป็นเขา?
คนที่ปองร้ายตระกูลเจริญไชยก็เป็นเขา?
นรมนเอาทั้งสองเรื่องมาเชื่อมต่อกัน แต่หาหลักฐานไม่ได้
เธออยู่ข้างนอกนานมาก จนกระทั่งบุริศร์โทรศัพท์หาเธอ เธอถึงตื่นจากความฝัน
“เป็นไงบ้าง? กินข้าวแล้วกินเธอเข้าไปด้วยหรอ?”
บุริศร์เห็นนรมนยังไม่กลับมา ก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะรู้สึกเป็นห่วง
นรมนเก็บกระดาษเหล่านั้นไว้ พูดเสียงต่ำ “ไม่มีอะไร ฉันเดินเล่นนิดหน่อย บุริศร์ ชยนต์ยังอยู่ไหม?”
“อยู่นะ เธอยังมีเรื่องจะถาม?”
“อืม ฉันจะไปเอง นายให้ชัยยศมารับฉันหน่อย”
นรมนรู้สึกเหนื่อยนิดหน่อย เลยหาร้านกาแฟนั่งพัก
หลังจากบุริศร์วางสายไปแล้วก็ส่งชัยยศมา
ในตอนที่ชัยยศมาถึง นรมนก็ดื่มกาแฟหนึ่งแก้วหมดพอดี
“คุณนาย ผมมาแล้วครับ”
“ไปกันเถอะ ไปหาชยนต์”
นรมนเช็คบิล มาถึงตรงหน้าชยนต์พร้อมกับชัยยศอีกครั้ง
ผ่านการทรมานมาหนึ่งคืน ชยนต์ดูแห้งเหี่ยวกว่าเมื่อก่อนอย่างเห็นได้ชัด ในตอนที่เห็นนรมนอีกครั้ง ก็พูดอย่างขอร้องเล็กน้อย “เธอฆ่าฉันเถอะ มีชีวิตอยู่ต่อไปแบบนี้ฉันรับไม่ได้ซะยิ่งกว่าตายไป”
มาดูขาที่ถูกหักทั้งสองข้างของชยนต์ นรมนไม่สงสารเขาเลยแม้แต่น้อย
“นายนึกถึงปัญญ์ เขาผ่านมาได้ยังไง? ชยนต์ เรื่องบางเรื่องทำแล้วก็ต้องชดใช้”
“นรมน เมื่อก่อนเธอไม่ใช่แบบนี้ เธอ......”
นายคิดว่านายรู้จักฉันดีหรอ? ฉันเป็นคนใจดีได้ แต่ขออย่าเหยียบย่ำความใจดีของฉันแล้วมาทำกับคนสำคัญข้างกายฉัน เรื่องนี้โดยปกติแล้วฉันไม่ยอมรับ”
นรมนพูดจบ มองไปที่ชยนต์ เอ่ยถามโดยตรง “นายรู้จักกล้าณรงค์ไหม?”
“ใคร?”
“กล้าณรงค์”
นรมนพูดอีกครั้ง
แต่เมื่อเห็นสีหน้างุนงงของชยนต์ นรมนก็รู้ว่าตนถามไปเปล่าๆ
ชยนต์ก็เคยพูดไว้ ทั้งหมดที่เขาทำล้วนแต่ผ่านผู้หญิงคนหนึ่ง ดังนั้นอยากจะรู้ว่าเรื่องของปัญญ์กับกล้าณรงค์มีความเกี่ยวข้องกันหรือไม่ นรมนรู้สึกว่าจะต้องไปถามผู้หญิงคนนั้น
“จริงสิ ผู้หญิงคนนั้นล่ะ?”
ชัยยศรีบพูดขึ้น “ตอนที่จับตัวได้ค่อนข้างซื่อตรง แต่ต่อมาเธอหนีไปได้ครับ”
“หนีไปหมายความว่าไง?”
คิ้วของนรมนขมวดขึ้นมาทันที
ชัยยศส่ายหน้า
“ไม่แน่ชัดครับ ผมไม่ได้เป็นคนดู กลายเป็นว่าผู้หญิงคนนั้นลื่นไหลมาก”
“ส่งคนไปดูสถานที่นี้ไว้ ดูว่าเธอจะไปหาคนคนนี้ไหม”