บทที่ 955 ฉันจะช่วยเธอ

นรมนตกใจ เหลือบมองดูเป็นบุริศร์ ถึงถอนหายใจ

“อยู่ไหน?”

ทางฝั่งบุริศร์เสียงดังนิดหน่อย

นรมนพูดเสียงเบา “กลับโรงแรมแล้ว พึ่งออกมาจากห้องปัญญ์”

พูดจบ นรมนครุ่นคิดแล้วก็พูด “มีเรื่องอยากจะให้นายช่วยพอดี”

“ว่ามา”

“หาเฮลิคอปเตอร์ลำนึงไปรับคมทิพย์มาหน่อย การผ่าตัดของปัญญ์เย็นวันนี้ฉันหวังว่าเธอจะอยู่ด้วยได้”

พึ่งจะสิ้นเสียงของนรมน ตอนที่ในใจกระวนกระวายว่าบุริศร์จะรู้สึกว่าลำบากไหม ก็ได้ยินบุริศร์พูดขึ้น “พอดีเลย ฉันก็มีเรื่องจะหาเธอ ณพบอกว่าคุณหมอรมิดาให้นามบัตรเธอมาอันนึง ให้เธอช่วยคมทิพย์ตามหานักทำเพลงนั่นใช่ไหม?”

“นักทำเพลง? ฉันไม่ได้ดูให้ละเอียด ฉันนึกว่าเป็นผู้กำกับ”

นรมนรู้สึกว่าตนเองก็สะเพร่าเกินไปแล้ว

บุริศร์พูดยิ้ม “นั่นเป็นนักทำเพลงระดับเทพ เพียงแค่เธอให้คนเขาทำเพลงกับเขาโดยพื้นฐานแล้วจะดังทั้งนั้น ดังนั้นความหมายของฉันก็คือให้คมทิพย์มาเสียหน่อย ในเมื่อเธอคุยกับหล่อนไว้แล้ว งั้นฉันก็จะติดต่อไปเดี๋ยวนี้ รับหล่อนมา”

“โอเค”

ในใจนรมนมีความสุขมาก

ถ้าสามารถทำให้คมทิพย์เดินบนเส้นทางนักร้องได้จริงๆ อาจจะเข้าวงการบันเทิงได้เร็วกว่าเป็นนักแสดงกลุ่ม อีกอย่างเสียงของคมทิพย์ก็ไม่เลวเลย

นรมนส่งข่าวดีนี้ไปให้คมทิพย์ทางวีแชท

เป็นธรรมดาที่คมทิพย์จะดีใจมาก

ถึงอย่างไรก็ว่างอยู่ไม่มีอะไรทำ นรมนไปที่สนามบินในทันทีเพื่อรอคมทิพย์

ประมาณไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง คมทิพย์ก็มาถึงเมืองB ในตอนที่ได้เจอนรมนก็กอดเธอไว้แน่น

“เธอเป็นคนที่สูงศักดิ์ของฉันจริงๆ! ถ้าประสบความสำเร็จได้ อะไรก็จะดีเอง ไม่! ฉันจะต้องประสบความสำเร็จแน่นอน!”

มองเห็นประการที่เข้มแข็งในดวงตาของคมทิพย์ นรมนก็ทั้งปวดใจและมีความสุข

“ไปกันเถอะ ไปดูปัญญ์ก่อน บอกเขาว่าเธอมาถึงแล้ว แบบนี้แล้วในใจเขาจะได้สงบมากขึ้น จากนั้นรอการผ่าตัดของปัญญ์เสร็จสิ้นแล้ว พรุ่งนี้พวกเราก็ไปเยี่ยมเยียนนักทำเพลงขั้นเทพคนนี้”

“โอเค”

นรมนกับคมทิพย์ขับรถกลับมาถึงโรงแรม

ในตอนที่ปัญญ์เห็นคมทิพย์ก็ดีใจมากเป็นธรรมดา กระทั่งรู้ว่าคมทิพย์มีศักยภาพที่จะได้เป็นนักร้อง ก็ยิ่งมีความสุขมากขึ้น

เวลาผ่านไปในระหว่างที่พวกเขาหัวเราะยิ้มแย้ม

ในตอนที่รมิดามา นรมนก็รีบยืนขึ้นมา

“เธอมาแล้ว? เธอมาดูขาของเขาเร็ว ทำการผ่าตัดฟื้นสภาพเดิมได้ไหม?”

รมิดาถูกนรมนดึงมาถึงข้างตัวปัญญ์

เมื่อปัญญ์เห็นว่าเป็นผู้หญิง ก็เขินอายเล็กน้อย แต่เพื่อจะยืนขึ้นมาได้ เขาได้เพียงทนไว้

ในสายตาของรมิดากลับไม่มีการแบ่งแยกชายหญิง หลังจากทำการตรวจให้ปัญญ์แล้ว นิ่งไปซักพักก็พูดขึ้น “ฉันทำการผ่าตัดให้เขาได้ และทำให้เขายืนขึ้นมาได้ แต่จะมีข้อบกพร่องนิดหน่อย”

“ข้อบกพร่องหมายความว่ายังไง?”

คมทิพย์กังวลมากเป็นพิเศษ

รมิดามองไปที่คมทิพย์ พูดเสียงต่ำ “กระดูกของเขาหักโดยสมบูรณ์ แหลกละเอียด ฉันใช้การผ่าตัดของฉันทำให้เขายืนขึ้นมาได้ แต่ไม่สามารถยืนเป็นเวลานานได้ อีกอย่างหลังจากนี้ขาทั้งสองข้างใช้แรงมากไม่ได้ เข้าใจความหมายของฉันไหม?”

คมทิพย์รีบส่ายหน้า

นรมนกลับฟังเข้าใจแล้ว

“เธอกำลังจะบอกว่าปัญญ์สามารถยืนเดินเหมือนคนปกติทั่วไปได้ แต่เวลานานมากไม่ได้?”

“ใช่! ถึงอย่างไรกระดูกก็แหลกละเอียด ฉันเป็นคน ไม่ใช่เทพ ฉันทำการผ่าตัดที่ดีที่สุดให้กับเขาได้ แต่มีข้อบกพร่องนิดหน่อยต้องพูดกับพวกเธอให้ชัดเจน เวลาปกติให้เขาเดินน้อยหน่อย นั่งให้เยอะๆจะดีกว่า”

คมทิพย์คิดไม่ถึงว่าจะมีผลลัพธ์แบบนี้ อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเศร้าใจ

แต่ปัญญ์กลับยิ้มแล้วพูดขึ้น “ค่อนข้างดีเลย นับว่าได้ยืนซักสิบนาที ผมก็รู้สึกว่าใช้ได้แล้ว ถึงอย่างไรก่อนหน้านี้ก็ไม่มีหมอคนไหนพูดกับผมว่าผมสามารถลุกยืนเหมือนคนปกติได้”

รมิดามองดูปัญญ์ เห็นแววตาของเด็กผู้ชายคนนี้แวววาวมาก อดไม่ได้ที่จะพูดยิ้ม “ที่ฉันพูดเป็นไปได้แค่80% ตัวนายเองมีความหวังก็ดีแล้ว อันที่จริงฉันรู้สึกว่าคนคนหนึ่งจะประสบความสำเร็จหรือไม่ ไม่เกี่ยวเลยว่าเขาจะยืนอยู่หรือนั่งอยู่ นายรู้สึกไหม?”

“ผมก็รู้สึกอย่างนั้น”

ปัญญ์ยิ้มอย่างใจกว้าง

เหมือนว่าจู่ๆเขาก็ตระหนักอะไรขึ้นมาได้ ตัวเองแต่ก่อนล้วนแต่คิดแก้ปัญหาที่ไม่มีทางแก้ไข อันที่จริงเพียงแค่ตัวเองคิดที่จะเริ่มธุรกิจ อาศัยสมองของตัวเองและความช่วยเหลือของบุริศร์ ตัวเองก็สามารถทำคะแนนออกมาได้เหมือนกัน ยิ่งไปกว่านั้นยังมีการผ่าตัดของรมิดา

นรมนเห็นทัศนคติแบบนี้ของปัญญ์ ก็อดไม่ได้ที่จะโล่งใจ

“คมทิพย์ ทุกอย่างล้วนพัฒนาไปในทางที่ดีที่สุด เธออย่ากังวลเลย”

“อืม”

คมทิพย์พยักหน้า

ในตอนที่รมิดาได้ยินชื่อของคมทิพย์ ก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมอง แววตาของผู้หญิงคนนี้ใสสะอาดเกินไป ชัดเจนเกินไป ทำให้คนรู้สึกสบายเป็นพิเศษ

“พวกเธอออกไปก่อนเถอะ ตอนที่ฉันทำการผ่าตัดไม่หวังใครมีคนนอกมาอยู่ข้างๆ”

เสียงของรมิดาไม่ดัง แต่นรมนก็รู้แล้ว

เธอพาคมทิพย์ออกไปจากห้อง

“จะผ่าตัดที่นี่เลย?”

“เธอวางใจได้เลย เทคนิคของคุณหมอรมิดาไม่ต้องพูดถึง แน่นอนว่าได้จัดเตรียมสิ่งของที่จำเป็นต่อการผ่าตัดไว้เรียบร้อยแล้ว”

นรมนพาคมทิพย์ที่กังวลออกมาจากห้องของปัญญ์

ระหว่างกระบวนการการรอคอยทั้งสองคนต่างรู้สึกทรมาน

จู่ๆนรมนก็พูดขึ้นมา “ตอนนี้ฉันสงสัยเนตรามาก”

“สงสัย?”

คมทิพย์รู้สึกว่านรมนใช้คำนี้ได้อย่างน่าสนใจ

นรมนพยักหน้า ดูข้อมูลของกล้าณรงค์อีกครั้ง ก็ไม่ได้เห็นอะไรเป็นพิเศษ แต่ในใจก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

“บางทีกลับไปที่เมืองชลธีแล้วฉันต้องไปเจอเชษฐ์หน่อย”

คำพูดของนรมนทำให้คมทิพย์ส่ายหน้า