ตอนที่ 959
บทที่ 959 หล่อนจะไม่ปรากฏตัวออกมาอีกแล้ว
October 31, 2026
ตอนที่อยู่หน้าประตูบุริศร์ก็เจอเข้ากับคมทิพย์
“นรมนเป็นอะไรหรอ?”
บุริศร์พูดอย่างเย็นชา “เป็นไข้แล้ว”
“เป็นไข้แล้ว? ตายแล้ว ต้องโทษฉัน เมื่อวานฉันไม่ควรลากเธอออกไปข้างนอก แล้วก็ไม่ควรไปร้องเพลงที่บาร์อะไรนั่น”
คำพูดของคมทิพย์ทำให้การก้าวเดินของบุริศร์หยุดลงทันที
“เธอพูดอะไรท ตอนที่เธอไปบาร์เมื่อวานนี้นรมนก็อยู่ด้วย?”
สีหน้าของบุริศร์ทำให้คนกลัวมาก ทำให้คมทิพย์ตกใจทันที พูดอย่างไม่รู้ตัว “ใช่แล้ว ตอนแรกพวกเราร้องเพลงด้วยกัน แต่หลังจากนั้นนรมนก็บอกว่าไม่ค่อยสบาย ไปห้องน้ำคนเดียว”
“เป็นเรื่องตอนกี่โมง?”
จู่ๆบุริศร์ถามละเอียดขนาดนี้ ทำให้คมทิพย์รู้สึกรับมือไม่ได้
“ฉันรู้ซะที่ไหนล่ะ? แต่ว่าตอนที่พวกเราขึ้นเวทีฉันเหลือบมองมือถือ เหมือนจะบ่ายสองกว่าๆ? บ่ายสองห้านาที”
ได้ยินคมทิพย์พูดแบบนี้ สีหน้าของบุริศร์ก็ยิ่งดูไม่ได้
บ่ายสองห้านาที?
เขากับโซฟีเข้าบาร์ไปตอนบ่ายสองสิบนาที ดังนั้นก็คือเธอเห็นหมดแล้ว?
ดังนั้นถึงได้เกิดเหตุการณ์อย่างตอนนี้ขึ้น?
สมควรตาย!
ตอนนี้เขาแทบทนไม่ไหวที่จะเอาโซฟีออกมาจากทะเลเพื่อฟาดฟัน
ทันใดนั้นก็สังเกตเห็นว่าบุริศร์กำลังโมโห คมทิพย์นึกว่าเป็นเพราะตัวเองทำให้นรมนป่วย จึงรีบกล่าวขอโทษ “ขอโทษนะ ฉันรับประกันว่าจะไม่มีครั้งต่อไป”
“ไม่เกี่ยวกับเธอ ไปโรงพยาบาลด้วยกันเถอะ ดูแลหล่อนให้ดี”
“เอ๋?”
คมทิพย์นึกว่าตัวเองฟังผิด
ทำไมถึงให้เธอดูแลนรมน?
ถ้าเป็นเมื่อก่อน ควรจะเป็นบุริศร์ดูแลเองไม่ใช่หรอ?
สมองของเธอมีเรื่องที่นรมนบอกว่าบุริศร์มีชู้ผ่านเข้ามา
ดวงตาของคมทิพย์หรี่ลงทันที
“บุริศร์ นายคงไม่ได้ไปมีใครนอกบ้านจริงๆหรอกนะ?”
“ไม่มี”
บุริศร์พูดด้วยความเด็ดขาดอย่างมาก จากนั้นก็ก้าวขาเดินไปโดยไม่สนใจคมทิพย์อีก
คมทิพย์ชะงักเล็กน้อย
บุริศร์ไม่ใช่คนพูดโกหก อีกอย่างเห็นเขาเป็นห่วงนรมนแบบนี้ น่าจะไม่ได้มีชู้อย่างที่นรมนพูดหรอกนะ?
คมทิพย์ไม่เข้าใจ แต่ก็เดินตามไปด้วยความเป็นห่วง
บุริศร์อุ้มนรมนเข้าไปในบ้านของอรรณพโดยตรง
“รมิดาล่ะ?”
บุริศร์เข้าประตูมาก็ถามหาภรรยาของตน ทำให้อรรณพไร้คำจะพูด
“ไม่ใช่ นายเข้าประตูมาก็ถามหาเมียฉัน นายทำเหมือนฉันตายแล้ว?”
“อย่าพูดไร้สาระ เมียฉันไข้ขึ้น ให้เธอมาดูหน่อย”
บุริศร์วางนรมนลงบนโซฟาโดยตรง
นรมนในตอนนี้ตัวร้อนจนหลับไปอีกรอบ
อรรณพพูดอย่างไร้คำจะพูด “เมียฉันเป็นศัลยแพทย์มือหนึ่งระดับโลก แต่ทักษะของเธอคือการผ่าตัด อีกอย่างเธอพึ่งกลับมาจากทำการผ่าตัดไม่นาน พึ่งจะหลับไป แค่ไข้ขึ้นเอง นายส่งไปโรงพยาบาลไม่ได้หรอ?”
“โรงพยาบาลเชื้อโรคเยอะเกินไป เมียฉันท้องอยู่ ต้องหวงแหนไว้”
“โอ้ หวงแหนเมียนาย แล้วเมียฉันควรทำงานถวายชีวิตหรอ?”
อรรณพรู้สึกไม่ชอบฟัง
บุริศร์ไม่รู้ว่าเขาต่อปากต่อคำ พูดโดยตรง “สรุปได้ไม่ได้?”
“ไม่ได้ เมื่อเย็นวานนี้เมียฉันทำการผ่าตัดให้น้องชายเมียนาย ตอนที่กลับมาก็ใกล้เที่ยงคืนแล้ว วันนี้ตอนตี5ก็ถูกเรียกไปผ่าตัดด่วนอีก วันนึงทำไปสามเคส ตอนนี้พึ่งกลับมานอนลง นายจะให้ฉันเรียกเธอมา? บุริศร์ นายมีมนุษยธรรมหน่อยได้ไหม? ไข้ขึ้นเป็นหวัด ใช้เธอไม่ได้จริงๆ นายไปโรงพยาบาลดีกว่า หรือจะให้ฉันเรียกหมอประจำบ้านมาให้นาย?”
อรรณพที่พูดอยู่กำลังจะโทรศัพท์ กลับได้ยินเสียงจากห้องชั้นบน จากนั้นรมิดาลูบผมเดินออกมา
“ทำไมเสียงดังขนาดนี้?”
“ไม่มีอะไร เธอนอนไปเถอะ”
อรรณพพูดกลับไปทันที
สายตาของรมิดาถูกเงาของนรมนดึงดูดไว้
“นรมนเป็นอะไรไป?”
ระหว่างที่พูดเธอก็เดินลงมา
“เธอกลับไปนอนเถอะ โลกใบนี้ห่างเอไปก็หมุนไม่ได้แล้ว? ฉันโทรหาหมอประจำบ้าน อีกเดี๋ยวก็มาถึง”
“จะเสียเวลากับเรื่องนั้นทำไม? รอเขามาถึง นรมนคาดว่าไข้คงรุนแรงแล้ว ทารกในครรภ์ก็อาจได้รับผลกระทบ ไปหยิบกล่องยาของฉันที่ห้องรับแขกมา”
รมิดาเดินมาถึงข้างตัวนรมนทันที มือทั้งสองลูบหน้าผากของเธอ อุณหภูมิที่ร้อนผ่าวทำให้เธอขมวดคิ้วขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
“ทำไมไข้ขึ้นหนักขนาดนี้?”
บุริศร์เม้มปากไม่พูดอะไร แต่สายตาโทษตัวเองทำให้รมิดาจับได้
“นายกลั่นแกล้งเธอ?”
“เป็นวามเข้าใจผิด แต่ฉันไม่สามารถอธิบายได้”
คำพูดของบุริศร์ทำให้อรรณพหดหู่อีกครั้ง
“เราสองคนสามีภรรยาทะเลาะก็ทะเลาะ ทะเลาะจนเป็นแบบนี้ฉันพึ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก”
“เราไม่ได้ทะเลาะกัน กระทั่งไม่ได้ซักถามและวิวาท”
สีหน้าของบุริศร์ดูไม่ดียิ่งขึ้น
รมิดาถอนหายใจแล้วพูดขึ้น “นรมนเป็นคนมีอะไรก็เก็บไว้ในใจไม่พูดออกมา ผู้หญิงแบบนี้จะขมขื่นง่ายที่สุด หลังจากนี้นายรู้นิสัยเธอ ซ่อนเรื่องต่างๆไว้หน่อย”
“อืม”
แต่ไหนแต่ไรบุริศร์ไม่ฟังใครสอน แต่ตอนนี้คำพูดของรมิดาเขาฟังแล้ว แล้วยังมีความหมายที่จะปฏิบัติตาม
อรรณพดูเหมือนในใจจะมีความหงุดหงิด
“ไม่ใช่ พวกเธอ......”