ตอนที่ 958
บทที่ 958 ฉันจะหย่ากับนาย
October 31, 2026
เป็นบุริศร์!
นรมนราวกับว่าเดาอะไรได้ ก็คาดไม่ถึงว่าจะได้เห็นฉากที่บุริศร์พาผู้หญิงคนอื่นเข้าบาร์มาด้วยตาตัวเองเร็วขนาดนี้
ในใจเธอเจ็บปวดราวกับน้ำตาแตก
นรมนถอยออกไปจากเวทีเงียบๆ ไปที่ห้องน้ำด้วยความรวดเร็ว
เธอตบหน้าตัวเองด้วยน้ำเย็น เย็นเยือก เหมือนกับความรู้สึกของเธอในตอนนี้
มองเงาตัวเองในกระจก นรมนยิ้มหึหึขึ้นมา แต่ขอบตามีน้ำตาเอ่อออกมา
ความรักและการแต่งงานที่คิดไปเองว่าแข็งแกร่งไม่พังทลาย แต่กลับบอบบางเหลือทนในระหว่างที่ตั้งครรภ์
นรมนราวกับล้มลงในชั่วข้ามคืน แล้วยังเติบโตในชั่วข้ามคืน
เธอไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ในห้องน้ำมานานแค่ไหนแล้ว จนกระทั่งคมทิพย์โทรศัพท์เข้ามา เธอถึงตื่นจากความฝัน
เหมือนกับตกอยู่ในความฝันที่ลวงตา ตอนนี้ตื่นจากฝันแล้ว ตัวเองก็ควรจะเผชิญหน้าความเป็นจริงแล้ว
นรมนสูดหายใจลึก ตบหน้านิดหน่อย จากนั้นก็กดรับสายของคมทิพย์
“มีอะไรหรอ?”
“เธอไปไหนแล้ว? ทำไมบนเวทีมีฉันคนเดียว? เธอไม่รู้เลยว่าเมื่อกี้ตอนฉันลงมาประหม่าแค่ไหน นรมน อย่าเป็นแบบนี้สิ”
คมทิพย์พูดบ่นอย่างเอาแต่ใจ แต่ฟังออกว่าอารมณ์ของเธอไม่เลวเลย
น่าจะได้รับมูลเหตุมาเต็มบ้าน
ในใจนรมนดำดิ่ง แต่ก็ไม่หวังให้อารมณ์ของตัวเองมีผลกระทบต่อคมทิพย์ ยิ้มขึ้นอย่างเข้มแข็งทันที “เมื่อกี้ฉันไม่ค่อยสบายนิดหน่อย มาถึงห้องน้ำแล้ว เธอมาพยุงฉันไปโรงพยาบาลหน่อย”
เธอรู้ว่าเมื่อกี้คมทิพย์ลงทุนกับการร้องเพลงมาก ดูไม่น่าจะสังเกตเห็นบุริศร์ แต่ถ้ายังปล่อยให้เธออยู่ต่อ เก็บไว้ไม่ได้ก็จะเจอกัน
ด้วยอารมณ์ที่ระเบิดของคมทิพย์ นรมนไม่รู้ว่าเธอจะทำเรื่องอะไรออกมา ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจพาคมทิพย์ออกมา
เธอไม่เด็กแล้ว
เรื่องบางเรื่องก็จัดการได้ด้วยตัวเอง
คมทิพย์ได้ยินว่านรมนไม่สบาย ก็มีความสุขอย่างเมื่อกี้ไม่ได้ รีบวิ่งไปที่ห้องน้ำทันที
“นรมน เธอไม่เป็นไรใช่ไหม? เพราะฉันมีก๊าซในครรภ์หรือเปล่า? เธอดูฉันสิ ประมาทเกินไปแล้ว มักจะทำให้เธอเป็นห่วงฉันตลอด”
ใบหน้าคมทิพย์รู้สึกผิด
ใจที่เยือกเย็นของนรมนอบอุ่นขึ้นไม่น้อย
“ไม่เกี่ยวกับเธอ อย่าตกอกตกใจไปสิ”
นรมนตบบ่าของคมทิพย์ พูดอย่างเหนื่อยล้า “ฉันอยากกลับโรงแรมแล้ว คมทิพย์ วันนี้พอแค่นี้ก่อน ได้ไหม?”
“ได้ได้ได้ เธอเป็นแบบนี้แล้ว ฉันกล้ากดดันเธอซะที่ไหนล่ะ? นี่ถ้าถูกบุริศร์รู้เข้า จะไม่ฉีกฉันหรอ?”
คมทิพย์พูดพึมพำ นี่ก็ทำให้นรมนเข้าใจ เธอยังไม่เห็นบุริศร์กับผู้หญิงคนนั้นเข้ามา
แบบนี้ดีที่สุด
นรมนคิด ปล่อยให้คมทิพย์พาตนออกไปจากบาร์
ตอนที่บุริศร์เข้ามาไม่ได้สังเกตคมทิพย์บนเวที จนกระทั่งเพลงหนึ่งร้องจบ ในตอนที่ทุกคนต่างไชโย เขาถึงเหลือบมองไปบนเวทีโดยไม่รู้ตัว ในตอนที่มองเห็นคมทิพย์ก็ชะงักเล็กน้อย
ทำไมเธอมาอยู่ที่นี่?
แทบจะไม่รู้ตัว บุริศร์มองหาซ้ายขวา แต่ก็มองไม่เห็นเงาของนรมน ถึงตรงนี้เขาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
ผู้หญิงที่อยู่ด้านข้างเฝ้ามองการเคลื่อนไหวของเขา ยิ้มอย่างมีเสน่ห์แล้วพูดขึ้น “ทำไม? เจอภรรยาของคุณหรอ?”
ระหว่างที่พูด มือของเธอก็ไปแตะที่บ่าของเขาเบาๆ ลมหายใจอุ่นๆเป่าผ่านหูของบุริศร์
ผู้ชายทั่วไปไม่มีทางต้านทานการหยอกล้อแบบนี้ของเธอได้เด็ดขาด!
หญิงสาวมีความมั่นใจมาก แต่ในวินาทีต่อมานิ้วมือของเธอก็แทบจะถูกหักทิ้ง
“โอ้ย ประธานบุริศร์ เจ็บ!”
แม้ว่าหญิงสาวจะไม่ได้กรีดร้อง แต่ก็หน้าซีดไปหมดแล้ว
บุริศร์มองเธอแล้วพูดอย่างเย็นชา “อย่าได้คืบจะเอาศอก โซฟี เรื่องเมื่อคืนฉันยังไม่ได้คิดบัญชีกับเธอนะ”
“คิดบัญชีอะไร? คนเขาไม่รู้เรื่อง”
โซฟีแม้ว่าจะเจ็บแทบตาย แต่ก็ยังดัดเสียงหยอกล้อต่อ
เธอไม่เชื่อหรอก ว่าในโลกนี้จะมีผู้ชายที่เธอโซฟีพิชิตไม่ได้
บุริศร์ดวงตาเย็นชาเล็กน้อย แรงในมือก็หนักขึ้น
“อ้ะ!”
โซฟีเหงื่อเย็นๆไหลทันที
นิ้วมือเล็กๆของเธอ หักแล้ว!
โซฟีสั่นขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้อีกแล้ว กระทั่งรุนแรงเล็กน้อย
“บุริศร์ นายกล้าทำร้ายฉัน? แบบนี้เรื่องที่นายอยากรู้เกรงว่าชาตินี้คงไม่ได้รู้แล้ว”
“งั้นก็ไม่ต้องรู้แล้ว”
เสียงของบุริศร์เย็นราวกับน้ำแข็ง
โซฟีในที่สุดก็ตระหนักได้ว่าตนเจอกับใครเข้า อดไม่ได้ที่จะถาม “หมายความว่าไง? นายไม่อยากรู้แล้ว?”
“ตอนนี้คนที่รู้เรื่องนั้นมีเธอแค่คนเดียว ในเมื่อฉันไม่รู้ งั้นก็ไม่ให้คนอื่นรู้ วิธีเดียวที่จะทำให้ทุกคนไม่รู้ ก็คือการให้เธอหุบปาก เธอคิดว่าใครจะเก็บความลับได้?”
บุริศร์ยิ้มเย็นชา แต่ราวกับรอยยิ้มของซาตาน ทำให้โซฟีกลัวจนหันตัววิ่ง
แต่เธอยังไม่ทันวิ่งออกจากบาร์ ก็ถูกผู้ชายสองคนยืนบังทางเดินไว้
“พวกนายถอยไป!”
โซฟีอยากที่จะดิ้นรนออกไป กลับถูกผู้ชายสองคนปิดปากพาออกไป
บุริศร์ออกมาจากบาร์ มาถึงหลังร้าน
โซฟีมองไปที่บุริศร์ด้วยความหวาดกลัวส่งเสียงร้องอู้อี้
บุริศร์โบกมือ