บทที่ 961 นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

คิดแล้วก็ลงมือทำทันที

หลังนรมนกับคมทิพย์ออกจากบ้านตระกูลเชาวนภูติ หาเช่าห้องพักแห่งหนึ่งย่านชานเมือง

คมทิพย์อยากจะอยู่เป็นเพื่อนนรมน แต่นรมนใช้ให้เธอไปหาสปอนต์เซอร์ ส่วนตัวเองอยากจะออกไปเดินเล่นคนเดียว

คมทิพย์เป็นห่วง แต่เธอเปลี่ยนความคิดนรมนไม่ได้ จำต้องตอบตกลง

หลังนรมนออกจากห้องเช่า ก็โทรไปหาเนตราทันที

“เราเจอกันหน่อยเถอะ ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ”

เนตราในตอนแรกอึ้งนิดหนึ่ง เหมือนไม่เชื่อนรมนจะเป็นฝ่ายโทรหาเธอ เมื่อได้ยินนรมนพูดเช่นนั้น เธอยิ้มเย็น “เธอกล้าดียังไงบอกจะนัดเจอแล้วฉันจะต้องทำตาม นรมน เธอคิดว่าเธอเป็นใครกัน”

“ฉันไม่ใช่ใครทั้งนั้น เธอจะไม่เจอฉันก็ได้ แต่ไม่รู้กล้าณรงค์ คนนี้พ่อแม่เธอรู้จักมั้ย”

สิ้นเสียงนรมน เนตราก็ร้อนใจทันที

“นรมน ถ้าเธอกล้าพูดกับพ่อแม่ ฉันไม่ปล่อยเธอไว้แน่!”

“ร้านกาแฟถนนพิงพวยฉันจะรอเธอที่นั่น”

พูดจบนรมนก็ตัดสายทันที

ตอนที่เนตรามาถึง นรมนมารออยู่ก่อนแล้ว

บอกว่าจะมาดื่มกาแฟ แต่ตรงหน้านรมนมีเพียงน้ำเปล่าเท่านั้น แววตาของเธอที่เหม่อมองนอกหน้าต่าง ไม่รู้กำลังคิดอะไร อารมณ์ค่อนข้างเศร้า

เศร้าหรือ

เนตรารู้สึกว่าตัวเองต้องตาฝาดแน่

เบื้องหลังของเธอมีบุริศร์ดูแลเอาใจใส่ และยังมีตระกูลทวีทรัพย์ธาดากับตระกูลพรโสภณคุ้มครอง เธอจะต้องเศร้าอะไรอีก

เนตราคิดถึงเรื่องครอบครัวของตัวเอง แล้วนึกถึงเรื่องที่เธอเป็นคุณหนูตระกูลธนาศักดิ์ธนแทนตัวเองตั้งนานหลายปี ในใจเนตรารู้สึกไม่มีความสุขมาก

“นัดฉันมาดื่มกาแฟ แต่เธอดื่มแค่น้ำเปล่านี่นะ นรมน เธอไม่จริงใจเอาซะเลย”

เมื่อได้ยินเสียงของเนตรานรมนถึงค่อยรู้สึกตัว แต่ความอ่อนล้าในสายตาและดวงตาบวมแดงทำให้เนตราถึงกับอึ้ง

“เธอร้องไห้เหรอ”

“แค่ฝุ่นเข้าตา เธอคิดว่าฉันมีเรื่องอะไรน่าร้องไห้หรือไง”

นรมนพูดเรียบๆ แล้วดื่มน้ำเปล่าตรงหน้ารวดเดียวหมด

เนตราก็รู้สึกว่าตัวเองถามคำถามงี่เง่า

ผู้หญิงที่เป็นดาวล้อมเดือนจะร้องไห้ได้ยังไง

อีกอย่างตอนนี้เธอท้อง เป็นผู้หญิงที่ตระกูลโตเล็กดูแลประคบประหงม

เนตราทำหน้าไม่ถูก

“พูดมาเถอะ เธอนัดฉันมาทำไมกันแน่ ถึงฉันไม่รู้ว่าเธอรู้จักกล้าณรงค์ ได้ยังไง แต่ฉันขอเตือนเธอนะ เธออย่าไปยุ่งกับเขาจะดีที่สุด ไม่งั้นตายยังไงเธอก็ยังไม่รู้ อย่าคิดว่ามีบุริศร์คอยคุ้มครองเธอแล้วคิดจะทำอะไรก็ได้ นรมน ที่นี่คือเมืองBไม่ใช่เมืองชลธี”

คำพูดของเนตรามั่นอกมั่นใจมาก

ถ้าหากเป็นที่เมืองชลธีล่ะก็ นรมนจะต้องต่อว่าไปหลายคำแน่ แต่รู้ว่าเธอมี กล้าณรงค์หนุนหลัง จึงไม่คิดเล็กคิดน้อยกับเนตรา

“บ้านตระกูลธนาศักดิ์ธนที่เมืองชลธีเธอขายไปเท่าไหร่ เอาเงินให้ฉัน บ้านนั้นฉันไม่ขาย”

นรมนพูดเป้าหมายการเดินทางครั้งนี้ของตัวเองตรงๆ

รมิดามีบุญคุณกับเธอ นรมนย่อมไม่ปล่อยให้รมิดาถูกเนตราหลอกแน่

เมื่อรู้ว่านรมนต้องการเงินจากเธอเนตราก็โมโหทันที

“มันเป็นของเธอตอนไหน บ้านของพ่อแม่ฉันต่างหาก! นรมน เธอมีสำนึกหน่อยสิ พ่อแม่เลี้ยงดูเธอจนโต ให้การศึกษาอาหารการกินดีที่สุดกับเธอ ให้เธอได้แต่งงานกับผู้ชายที่มีอำนาจที่สุดในเมืองชลธี เธอไม่รู้จักบุญคุณยังพอว่า ตอนนี้เธอยังจะแย่งบ้านกับพ่อแม่อีกหรือ นรมน เธอยากจนขนาดนั้นเชียวหรือ”

“ใช่ เอาเงินให้ฉัน”

นรมนขี้เกียจจะเถียงกับเธอ ท่าทีแข็งกร้าวยื่นมือให้เนตรา

เนตราถอยหลังก้าวหนึ่ง พูดอย่างระวังตัวและเย่อหยิ่ง “ไม่ให้! ฉันใช้เงินไปแล้ว ฉันไม่มีให้หรอก ถ้าต้องการชีวิต เธอก็หาทางเอาละกัน”

“เธอ!”

นรมนเคยคิดว่า จะเล่นวิธีไร้เหตุผล แต่นึกไม่ถึงจะไร้เหตุผลขนาดนี้

“ เธอยังไม่ได้รับอนุญาตจากฉันให้ขายบ้าน คนซื้อยังไม่ได้โฉนดกับหนังสือยินยอม เธอหลอกเขาหรือไง”

“งั้นเธอก็ไปยินยอมกับคนนั้น ทำเรื่องเปลี่ยนเจ้าของเองสิ”

เนตราพูดเหมือนเป็นเรื่องปกติธรรมดา

นรมนรู้ดี ตัวเองพูดกับเธอต่อไปก็ไม่มีประโยชน์แล้ว

“เนตราฉันให้เวลาเธอสามวันเอาเงินให้ฉัน หรือไม่ก็คืนคนซื้อบ้านไป ไม่อย่างนั้นเราเจอกันที่ศาล”

“ก็เอาสิ เธอไปฟ้องฉันเลย เดี๋ยวฉันจะไปบอกพ่อแม่ ลูกสาวคนดีที่พวกเขาเลี้ยงมาจะฟ้องฉันที่เป็นลูกแท้ๆ เธอคิดว่าพวกเขาจะทำยังไง”

เนตรามั่นใจ

นรมนมองหน้าเธอตอนนี้ ยิ้มเย็น “ความรู้สึกของฉันกับพวกเขาถูกเงินสิบล้านของบุริศร์ซื้อขาดแล้วไม่ใช่หรือ เธอคิดว่าพวกเขายังมีจุดยืนอะไรมาขอร้องฉันให้ทำอะไรอีกเนตราเป็นคนอย่าโลภมาก”

ได้ยินนรมนพูดอย่างนี้ สีหน้าเนตราบอกบุญไม่รับ

“ฉันไม่ให้ซะอย่าง เธอจะทำอะไรฉันได้ นรมน เธอมีเงินเยอะแยะ ทำไมต้องมาเอากับฉันให้ได้ เงินนั้นถือว่าชดเชยให้ฉันไม่ได้หรือไง”

“ไม่ได้! ไม่ถามก่อนเอาไปเองถือว่าขโมย เธอไม่เคยหารือกับฉัน ฉันไว้หน้าเธอ ถึงพูดกับเธอก่อน แต่ฉันให้เวลาแค่สามวัน ถ้าเธอมีคดีความจริงๆ ฉันคิดว่าการแข่งขันไวโอลินระหว่างเราก็คงไม่ต้องแข่งแล้ว ในเมื่อเธอคือคนที่ไม่ได้ร่วมแข่งใช่มั้ย”

“ฉันแค่เอาของที่เป็นของฉันคืน”

ได้ยินนรมนพูดเช่นนี้ สายตาของเนตราเคร่งขรึม

“เธออย่ารังแกคนอื่นมากไป”

นรมนพูดจบก็ลุกขึ้นเดินออกมา

เนตรามองตามหลังเธอ สายตาลึกๆ มีแววที่มีความหมายไม่ชัดเจน

เดินออกมาจากร้านกาแฟ นรมนไม่รู้ว่าคมทิพย์เป็นยังไงบ้าง จึงโทรไปหาเธอ

คมทิพย์เล่าว่าเธอได้รับเชิญจากนักประพันธ์ อยากฟังเธอร้องเพลง นรมนดีใจมาก

เธอมารู้อีกที คลิปที่คมทิพย์ร้องเพลงที่บาร์ดังในอินเทอร์เน็ตแล้ว

“ส่งที่อยู่มา ฉันจะไปหาเธอ”

นรมนรู้สึกดีใจมาก

แม้ว่าเรื่องบุริศร์จะทำให้เธอเสียใจ แต่คมทิพย์ได้เริ่มต้นใหม่ก็เป็นเรื่องที่ควรจะดีใจ