บทที่ 963 อย่าให้ฉันเห็นว่ามีครั้งหน้า

“ปล่อยมือเถอะค่ะ”

นรมนไม่หันหน้ามา

เธอไม่กล้าหันกลับมา และหันกลับมาไม่ได้ กลัวว่าเมื่อตัวเองหันมาแล้วจะจากไปไม่ได้

รักคนคนหนึ่งบางทีต้องการเวลาแค่หนึ่งวินาที แต่ลืมคนคนหนึ่งอาจจะต้องใช้เวลาทั้งชีวิต

เธอรักบุริศร์ แต่ไม่มีทางยอมรับผู้ชายที่เธอรักมีอะไรกับผู้หญิงคนอื่น

รอยลิปสติกนั่นเหมือนเหล็กร้อน ประทับแน่นในใจของเธอ รอยแผลบอบช้ำ เลือดไหลหยด ในใจเจ็บปวดรวดร้าว ยากที่จะลบเลือนได้

แต่บุริศร์ไม่อธิบายอะไรทั้งนั้น

ถ้าหากไม่มีอะไร ทำไมไม่อธิบายอะไรสักคำ

เขาไม่เคยโกหกเธอ ไม่อธิบายแปลว่ายอมรับกลายๆ อย่างนั้นหรือ

นรมนอยากจะสลัดให้หลุด แต่ทำอย่างไรก็ไม่ได้

“บุริศร์ คุณอยากจะรั้งอะไรไว้อีก ตอนที่คุณทำเรื่องนั้น คุณคิดถึงความรู้สึกของฉันมั้ย”

“ผมไม่เคยทำอะไรที่ผิดต่อคุณ”

บุริศร์พูดแล้ว

นรมนฝืนยิ้ม น้ำตากลิ้งที่ขอบตา

“ทำไมคุณไม่อธิบายล่ะคะ รอยลิปสติกนั้นได้มาตอนนอนด้วยกันหรือไง คุณเป็นอะไรกับเธอ”

“ไม่ได้เป็นอะไรกัน ผมไม่ได้เป็นอะไรกับเธอทั้งนั้น”

รอยยิ้มที่มุมปากนรมนขมขื่น

“ที่แท้ก็ชั่วครั้งชั่วคราว ไม่ได้แค่ช่วงท้องสามเดือนแรก ถึงกับทนไม่ได้หรือไง หรือคุณจะบอกว่าฉันเป็นคนที่ยอมรับให้คุณมีอะไรกับผู้หญิงคนอื่นตอนฉันท้องหรือไง”

นรมนหันกลับมาแล้ว ดวงตาคู่นั้นมีคราบน้ำตา

“ฉันอยากจะไว้หน้าเราทั้งคู่ แต่ทำไมคุณต้องทำอย่างนี้ ในเมื่อทำแล้ว ก็อย่าคิดรั้งไว้อีก ฉันนรมนเป็นคนยังไงคุณไม่รู้หรือ ผิดพลาดบางอย่างให้อภัยได้ แต่เรื่องหลักการบางอย่าง ขอโทษด้วยฉันให้อภัยไม่ได้”

นรมนสะบัดมือบุริศร์ออก

ไม่ใช่เพราะเธอมีแรงมาก แต่เป็นเพราะบุริศร์ไม่อยากทำร้ายเธอ

“ถึงยังไงผมก็ไม่หย่า!”

บุริศร์สุดท้ายแล้วก็ทำได้แต่ยืนยันคำนี้

“ตามใจคุณเถอะ”

นรมนก็ไม่ขอร้องอีก เธอออกไปโดยมีคมทิพย์ประคอง

ข้างนอกมีฝนตกปรอยๆ ไม่หนักนัก แต่เมื่อโดนฝนก็รู้สึกหนาวได้

บุริศร์ส่งเสื้อคลุมให้นรมน พูดเสียงแผ่วเบา “ต่อให้คุณไม่ชอบของที่เป็นของผม แต่อย่าทรมานตัวเอง”

ครั้งนี้ นรมนไม่ปฏิเสธ

เธอกับคมทิพย์เรียกรถแท็กซี่คันหนึ่ง ออกจากโรงพยาบาล

มองจากกระจกมองหลังในรถก็มองเห็น บุริศร์ยืนท่ามกลางหมอกฝนสายตาส่งเธอจากไป

สายตาของเขาเคร่งขรึม มองไม่ออกว่ารู้สึกอย่างไร แต่ทำให้รู้สึกสงสาร

เขาต่างหากที่เป็นคนนอกใจ ทำไมเธอรู้สึกว่าตัวเองเสียใจและอาลัยอาวรณ์ล่ะ

นรมนรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้เรื่อง

เธอบังคับให้ตัวเองหลับตา นั่งพิงพนักงีบหลับ

คมทิพย์เห็นเธอเป็นอย่างนี้ อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเศร้าเสียใจ

“บางทีเขาอาจจะมีความลำบากใจบางอย่างนะ”

“ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว คมทิพย์ ฉันเหนื่อยเหลือเกิน”

นรมนไม่พูดอะไร

คมทิพย์ไม่รู้จะพูดอะไรดี พานรมนกลับไปบ้านเช่า

นรมนนอนลง หลับไปหนึ่งวันหนึ่งคืน ทำให้คมทิพย์ตกใจ ถ้าไม่เป็นเพราะค่าต่างๆ ปกติ คมทิพย์คิดจะพาเธอไปโรงพยาบาลอีกรอบแล้ว

เห็นท่าทางคมทิพย์เป็นห่วง นรมนพูดแผ่วเบา “ฉันไม่เป็นอะไร แค่รู้สึกโหวงๆ ฉันจำได้เธอบอกว่ามีนักประพันธ์ติดต่อมา เป็นยังไงบ้าง”

เมื่อได้ยินนรมนถามถึงเรื่องของตัวเอง คมทิพย์ก็กลัดกลุ้มใจ “เวลาอะไรแล้ว เธอยังมัวแต่ถามเรื่องฉันอีก ตอนนี้สำคัญที่สุดคือดูแลตัวเองรู้มั้ย”

“ฉันถามเธอว่าไง”

นรมนยืนกรานที่จะรู้เรื่องของเธอ

คมทิพย์จึงเล่าให้ฟัง “นักประพันธ์คนนั้นก็คือสุดยอดนักประพันธ์ริชาร์ดที่พวกเราไปหา เขาได้ฟังเพลงของฉันแล้ว วางแผนจะฝึกฉันเข้มข้นหนึ่งเดือน หลังจากนั้นจะให้ฉันออกอัลบั้ม”

“ข่าวดีสุดๆ เธอรีบไปเก็บข้าวของเถอะ”

“งั้นเธอจะทำยังไง ร่างกายเธอยังไม่ค่อยหายดีนะ”

ไม่ว่าพูดอย่างไรคมทิพย์ก็ไม่เห็นด้วย

นรมนพูดเสียงเบา “เป้าหมายของพวกเราคืออะไร คมทิพย์ นึกถึงพ่อแม่ น้องชายของเธอ แล้วยังมีพฤกษ์อีก เงินเยอะขนาดนั้นรอเธออยู่นะ เธอชักช้าได้หรือ ฉันไม่ได้ป่วยหนักอะไร ก็แค่แท้งเท่านั้น พักฟื้นอีกหน่อยก็หายแล้ว เธออยู่กับฉันก็ไม่มีประโยชน์ ฉันยังพอมีเงิน เธอหาพยาบาลพิเศษมาดูแลฉันก็พอ เธอไปทำงานของเธอเถอะ ช่วงนี้ยังเปิดบริษัทผลิตภาพยนตร์ไม่ได้ เธอต้องพึ่ง ริชาร์ด แนะนำเธอเซ็นสัญญากับบริษัทผลิตภาพยนตร์ก้าวหน้าในอาชีพของเธอ”

“ฉันจะทิ้งเธอไปตอนนี้ไม่ได้ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ฉันจะมีโอกาสอย่างนี้ได้ยังไง นรมน ต่อให้ฉันไป ก็ต้องรอให้เธอหายดีก่อน”

ไม่ว่าพูดอย่างไรคมทิพย์ก็ไม่ยอมทิ้งนรมนไว้คนเดียว

นรมนยิ้ม “ฉันไม่เป็นอะไรจริงๆ ถ้าเธอไม่วางใจจริงๆ ล่ะก็ งั้นเธอช่วยไปตามคนหนึ่งมาหน่อย”

“เธอหมายถึงใคร”

“ปาณี ตั้งหลายวันแล้ว อาการบาดเจ็บของเธอน่าจะหายแล้ว ตอนนี้ฉันคิดจะหย่ากับบุริศร์ รอบตัวฉันมีแต่คนของเขา มีแต่ปาณีกับนภดลที่เป็นคนของฉัน ตอนนี้คนที่ฉันไว้ใจก็มีแต่พวกเขา”

คำพูดของนรมนทำให้คมทิพย์นึกถึงปาณีพยาบาลพิเศษคนนั้น

“ได้ ถ้าเธอมาฉันจะไป ก่อนเธอมาจะไล่ฉันไปไม่ได้”

คมทิพย์ยืนยันหนักแน่น

นรมนก็ไม่เถียงกับเธออีก พยักหน้าแล้วนอนต่อ

คมทิพย์เห็นเธอเป็นอย่างนี้ ก็สงสารมาก แต่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไร

เรื่องความรู้สึกนอกจากคนสองคนแล้ว คนอื่นไม่อาจทำอะไรได้

ครั้งนี้นรมนหลับสบาย

กระทั่งเธอตื่นอีกครั้ง ก็เห็นว่าปาณีมาอยู่ต่อหน้าเธอแล้ว

“เธอมาเร็วขนาดนี้เลยหรือ”