บทที่ 965 เธอมีความสุขก็พอ

นรมนหลบอยู่ในรถ มองเห็นบุริศร์กลับไปแล้ว ถึงค่อยลงจากรถ

ตำรวจมาถึงแล้ว คุมตัวเนตราไป

บุริศร์ช่วยทำเรื่องที่นรมนอยากจะทำแต่แรก ในใจนรมนรู้สึกสับสนเหลือเกิน

ถ้าไม่มีเรื่องนั้น บางทีพวกเขายังเป็นสามีภรรยาที่รักกัน เธอยังเป็นเพชรล้ำค่าที่บุริศร์ประคองในมือ แต่ตอนนี้ไม่มีอะไรเหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว

เธอไม่อาจปล่อยวางความผูกพันได้ แต่ต้องบังคับตัวเองให้ทำเช่นนั้น

สภาพจิตใจนรมนย่ำแย่มาก แต่ก็รู้ดีตัวเองจะเป็นอย่างนี้ต่อไปไม่ได้

คมทิพย์กำลังรับการฝึกฝนพิเศษ เธอเองก็ต้องเริ่มต้นใหม่เช่นกัน

ตอนนี้เธอยังไม่คุ้นเคยกับที่นี่ ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นจากตรงไหนถึงจะดี

บอกว่าต้องการเปิดบริษัทผลิตภาพยนตร์ แต่ต้องเตรียมอะไรบ้าง และต้องหาใครช่วยล้วนเป็นปัญหา

นรมนให้นภดลไปหาข้อมูล ส่วนตัวเองใช้โอกาสนี้สอบเพิ่มระดับไวโอลินของตัวเอง

ขณะที่นภดลไปหาข้อมูลเรื่องบริษัทผลิตภาพยนตร์ ที่เมืองชลธีการแข่งขันออกแบบรถยนต์ก็เริ่มขึ้นแล้ว

แม้ว่านรมนจะไม่เข้าร่วมแข่งขันแล้ว แต่ก็ยังเปิดคอมพิวเตอร์ ดูถ่ายทอดสดการแข่งขัน

คนที่เข้าแข่งรอบแรกมีทั้งหมดสิบคน

แบบที่แต่ละคนออกแบบปรากฏบนจอ นรมนสายตาเป็นประกาย

ความคิดของแต่ละคนต่างกัน ผลงานที่สร้างสรรค์ออกมาก็ต่างกันไป

นรมนตั้งใจดูการแข่งขัน ทันใดนั้นก็เห็นภาพหนึ่งดึงดูดความสนใจ

เธอขมวดคิ้วนิดหนึ่ง ถ่ายรูปแปลนออกแบบนั้นไว้

ผู้แข่งขันคนนี้ชื่อหทยา เป็นหน้าใหม่ ไม่เคยมีผลงานออกแบบใดๆ

นรมนหรี่ตา

เธออดไม่ได้ที่จะหางานออกแบบของตัวเอง แล้วเปรียบเทียบกับงานออกแบบของหทยา แม้ว่าจะมีการเปลี่ยนลายเส้นบ้าง แต่โครงสร้างโดยรวมยังคงคล้ายคลึง

หทยาคนนี้ลอกงานออกแบบของเธอ!

นรมนเมื่อคิดได้เช่นนี้ ก็อดที่จะโกรธไม่ได้

นิสัยอย่างหนึ่งของคนออกแบบก็คือ งานที่ตนเองออกแบบก็เหมือนลูกของตัวเอง คนอื่นขโมย ก็เท่ากับขโมยลูกตัวเอง ความรู้สึกคือไม่พอใจและโกรธมาก

นรมนโทรไปที่งานแข่งขันนั้นทันที

“งานออกแบบของ หทยาลอกงานของฉัน ถึงฉันไม่ได้ลงแข่ง แต่จะเอางานของฉันให้คนอื่นเอาไปหลอกลวงไม่ได้ ฉันชื่อ แคทเธอรี ค่ะ”

นรมนบอกชื่อที่ตนใช้ในการออกแบบ

ผู้จัดงานแข่งขันได้รับสายแล้วตกตะลึง ให้หยุดการแข่งขันไว้ก่อนชั่วคราว และสืบสวนสอบสวนเรื่องคัดลอกผลงานทันที

นรมนบอกที่อยู่ของตัวเอง อีกฝ่ายต้องการให้เธอส่งต้นฉบับและเอกสารประกอบงานออกแบบ

ปัญหานี้ทำให้นรมนอึ้งไป

ต้นฉบับงานออกแบบและโปรแกรมออกแบบทั้งหมดตอนนี้อยู่ในคอมพิวเตอร์ที่บ้านเก่าตระกูลโตเล็กที่เมืองชลธี เธอไม่ได้นำติดตัวมาด้วย

ขณะที่นรมนไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดี บุริศร์ก็ส่งสกรีนช็อทต้นฉบับงานออกแบบ ดราฟท์แรก ดราฟท์สุดท้าย และเวลาออกแบบทั้งหมดมาให้เธอ

นรมนซาบซึ้งใจ แต่ก็รู้สึกเจ็บแปลบ ร้าวราน

เธอชะงักนิดหนึ่ง แล้วส่งภาพทั้งหมดให้ผู้จัดงาน

ฝ่ายนั้นดูทุกอย่างก็เข้าใจแล้ว

หทยาถูกตัดชื่อออกเพราะลอกเลียนผลงาน และต่อไปจะไม่ได้รับการยอมรับในแวดวงออกแบบอีก

หทยาอับอายแทบแทรกแผ่นดินจะออกจากงาน แต่ถูกบุริศร์ขวางไว้

“ใครใช้ให้คุณทำอย่างนี้”

บุริศร์จับแขนเด็กสาวรุนแรง แรงโมโหและแรงกดดันทำให้ หทยาตกใจจนร้องไห้

“ฉัน ฉันไม่รู้ผลที่ตามมาจะร้ายแรงขนาดนี้ ฉันก็แค่อยากได้เงินสักก้อน หวังว่าได้รางวัลแล้วจะได้รักษาแม่ ฉันเองก็จะได้มีอนาคต ฉันไม่เคยคิดว่ามันจะร้ายแรงขนาดนี้ ขอโทษค่ะ”

“ตอนนี้ไม่ใช่เวลาขอโทษ อีกอย่างผมก็ไม่ใช่แคทเธอรี แต่บอกผมมาดีกว่า ใครใช้ให้คุณทำอย่างนี้ นี่คืองานออกแบบของภรรยาผม บ้านเก่าตระกูลโตเล็กไม่มีใครเข้าออกได้ คุณไปเอาแบบแปลนนี่มาจากไหน”

คำพูดของบุริศร์ตรงไปตรงมา และมีแรงกดดันมา

หทยาร้องไห้สะอึกสะอื้น “ผู้หญิงคนหนึ่งชื่อเนตราให้มาค่ะ เธอบอกว่าถ้าฉันได้รางวัล จะให้เงินอีกก้อนหนึ่ง แต่เธอเข้าไปในบ้านเก่าตระกูลโตเล็กได้ยังไง ฉันไม่รู้จริงๆ ค่ะ”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ แววตาของบุริศร์ก็เคร่งขรึม

เนตราคนนี้ ฝังระเบิดใส่นรมนทุกที่จริงๆ

“ปีนี้คุณอายุเท่าไหร่”

“ยี่สิบค่ะ”

หทยาตอบเสียงเบา

บุริศร์มองเธอ ไม่มีความสงสารสักนิด

“ยี่สิบไม่เด็กแล้ว รับผิดชอบได้แล้ว คุณบอกว่าไม่รู้การลอกเลียนผลงานร้ายแรงขนาดนี้ งั้นก็เห็นชัดคุณรู้ว่าการลอกผลงานไม่ถูกต้อง ในเมื่อรู้ว่าไม่ถูก ยังจะทำอีก อย่างนั้นก็ต้องรับผิดชอบสิ่งที่ทำลงไป ในสังคมนอกจากแม่ของคุณแล้ว ไม่มีใครตามใจคุณหรอก"

พูดจบแล้วก็ให้คนพาหทยา ออกไป

บุริศร์ส่งคำสารภาพให้ทางเมืองB

นรมนได้รับข่าว เมื่อรู้ว่าเป็นฝีมือของเนตรานรมนก็เดินทางไปเรือนจำทันที

วินาทีที่เห็นนรมนเนตราก็เหมือนคนบ้ากระโจนเข้าใส่นรมน

“นรมน ปล่อยฉันออกไปนะ! ยัยสารเลว!”

เธอยังเดินมาไม่ถึงตัวนรมน ก็ถูกนรมนขัดขาล้มลงพื้น

ตำรวจหญิงที่อยู่ข้างๆ รีบช่วยเธอ