บทที่ 966 คุณไม่จำเป็นต้องเจอเธอ

คนที่มาคือพ่อแม่ตระกูลธนาศักดิ์ธน!

พวกเขามาทำไม นรมนไม่ต้องเดาก็รู้

“นรมน สบายดีมั้ย”

สายตาแม่นรมนมีแววสงสาร

เธอเหมือนเมื่อก่อนไม่มีผิด มองนรมนเป็นห่วง ทำให้ใจนรมนรู้สึกอบอุ่น

“ก็ดีค่ะ”

เธอเดินเข้าไป รับของในมือแม่นรมน

“ของบำรุงพวกนี้แม่กับพ่อตั้งใจซื้อมาให้ลูก อย่าลืมกินนะ”

สายตาแม่นรมนใจดี นรมนคัดจมูกอยากจะร้องไห้

“ค่ะ”

“ตอนนี้ลูกอยู่ที่ไหน ทะเลาะกับบุริศร์หรือ ทำไมไม่เห็นเขามาด้วยล่ะ”

พ่อนรมนขมวดคิ้ว ถามคำถามที่นรมนไม่รู้จะตอบอย่างไร

“หนูยังมีธุระที่นี่ ช่วงนี้ยังไม่กลับเมืองชลธีค่ะ”

“เรื่องอะไรสำคัญกว่าสุขภาพ แท้งแล้ว เรื่องใหญ่ขนาดนี้ อยู่ที่นี่คนเดียวได้ยังไง บุริศร์ก็เหมือนกัน ปล่อยให้ลูกอยู่ที่นี่คนเดียวได้ยังไง ลูกบอกว่าไม่มีปัญหา พ่อไม่เชื่อหรอก”

พ่อนรมนถามตรงๆ

นรมนฟังออกว่าพ่อแม่เป็นห่วงเธอ พูดจาอ่อนลงมากทีเดียว

“เรื่องหนูกับเขาหนูจัดการเองได้ค่ะ พ่อแม่มาถึงนี่เพราะเรื่องเนตราใช่มั้ยคะ”

เมื่อนรมนพูดถึงเนตราพ่อแม่ตระกูลธนาศักดิ์ธนก็หน้าเปลี่ยนสีไปบ้าง

เมื่อเห็นท่าทางพวกเขา ความรู้สึกอบอุ่นที่นรมนรู้สึกเมื่อครู่เย็นลงไปทีเดียว

“พ่อแม่คะ ถ้าเพราะเนตราล่ะก็ กลับไปเถอะค่ะ หนูช่วยอะไรไม่ได้”

“ทำไมถึงช่วยไม่ได้ล่ะ นรมน ถ้าประชาชนไม่ฟ้องร้องเจ้าหน้าที่ก็ไม่เอาเรื่อง ขอแค่ลูกไม่คิดเล็กคิดน้อย พวกเขาก็ไม่ขังเนตราแม่กับพ่อของลูกชาตินี้มีลูกสาวคนเดียว ลูกเห็นแก่ที่พวกเราเลี้ยงดูมาหลายปีนี้ปล่อยเธอไปได้มั้ย”

แม่นรมนดึงชายเสื้อนรมน ท่าทางน่าสงสารในสายตานรมนช่างบาดตาเหลือเกิน

“เธอเป็นลูกสาวของพ่อแม่ หนูไม่ใช่หรือคะ หลายปีมานี้ หนูปฏิบัติกับพ่อแม่เหมือนพ่อแม่แท้ๆ ไม่ใช่หรือคะ แม่คะ แม่พูดด้วยใจเป็นธรรม หนูแย่ขนาดนั้นหรือ แต่ตอนนี้เธอขโมยงานออกแบบไปให้คนอื่น ขโมยแรงงานไม่ว่า ถึงกับจ้างคนมาขับรถชน ถ้าหนูถูกชนตาย พ่อแม่ก็รู้สึกว่าเนตราไม่ได้ทำผิดหรือคะ”

นรมนเจ็บปวดรวดร้าว

พ่อนรมนขมวดคิ้ว พูดเย็นชา “ตอนนี้ลูกก็ไม่เป็นอะไรแล้วไม่ใช่หรือ”

“หนูเสียลูกไป! เรียกว่าไม่เป็นไรหรือคะ”

นรมนมองพ่อนรมนเหมือนมองคนแปลกหน้า

พวกเขาเย็นชากับเธอขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

พ่อนรมนถูกนรมนมองจนไม่กล้ามองหน้าตรงๆ รีบหันหน้าไป กระซิบ “ลูกมีใหม่ได้ อีกอย่าง ใช่ว่าหนูไม่เคยมีลูก ก็ยังมีกานต์กับกมลไม่ใช่หรือ เสียเด็กไปคนหนึ่งก็ไม่เป็นไร แต่เนตราสิยังไม่ได้แต่งงานนะ”

ความอบอุ่นในใจนรมนเย็นชืดหมดแล้ว

เธอไม่ควรรอคอยอะไรแล้ว

ทีแรกคิดว่าพวกเขาเอาของบำรุงมาให้ อย่างน้อยในใจก็ยังมีเธอ นึกไม่ถึงว่าจะเย็นชาขนาดนี้จริงๆ

นรมนยิ้มเย็น ยัดของในมือแม่นรมนแล้วจะเดินหนีไป

“นรมน ลูกจะไม่สนใจเนตราไม่ได้นะ หลายปีมานี้ถ้าไม่ใช่แม่แท้ๆ ของเธอวางแผนหลอกพวกเรา ตอนนี้เนตราของเราก็คงไม่เป็นแบบนี้ ถือว่าเธอชดใช้แทนแม่ของเธอได้มั้ย ขอแค่ลูกปล่อยเนตราไป พวกเราจะพาเนตราไปไกลๆ บ้านนั้นพวกเราก็ไม่เอา รับรองต่อจากนี้เนตราจะไม่มารบกวนลูกอีกดีมั้ย ถือว่าแม่ขอร้องล่ะ!”

แม่นรมนพูดถึงตรงนี้ก็คุกเข่าต่อหน้านรมน

คนบนท้องถนนมากมาย วินาทีที่แม่นรมนคุกเข่าลง นรมนก็รู้แล้ว พวกเขาจะใช้คุณธรรมผูกมัดเธอ ในที่สุดก็พูดความในใจออกมาแล้วใช่มั้ย

ที่แท้พวกเขายังตำหนิแผนของคิมตอนนั้น

นรมนหันมามองคนแก่สองคนที่เลี้ยงดูเธอมา เธออยากจะเก็บความทรงจำที่สวยงามในอดีตไว้ น่าเสียดายพวกเขาไม่ให้โอกาสเธอ

“ฉันจำได้ความรักความผูกพันระหว่างเรา ถูกเงินสิบล้านซื้อขาดแล้วไม่ใช่หรือคะ”

คำพูดของนรมนทำให้สีหน้าแม่นรมนซีดเผือด

“ถ้าชอบคุกเข่า ก็คุกเข่าเถอะ ฉันไม่มีทางปล่อยเนตราเธอไม่ใช่แค่อยากชนฉันตาย เธอยังอาจจะมีเรื่องอื่นอีก”

นรมนพูดจบ ก็เดินไปขึ้นรถทันที

พ่อแม่ตระกูลธนาศักดิ์ธนนึกไม่ถึงนรมนจะทำอย่างนี้ อดไม่ได้ที่จะด่าลับหลังทำนองว่าเธอเห็นแก่ตัว

ถูกคนที่ตัวเองเคารพรักมากที่สุดด่า นรมนไม่สบายใจ แต่นึกถึงเรื่องที่เดี๋ยวจะต้องไปทำ เธอก็กระตือรือร้นขึ้นมา

นรมนนำเอกสารไปสำนักงานอนุมัติ หาคนรับผิดชอบเจอตามเบอร์ที่รมิดาให้มา

เขาเป็นชายวัยกลางคนอายุห้าสิบกว่า ดูก็รู้ว่าเป็นคนที่นั่งทำงานมาทั้งชีวิต กุลีกุจอต้อนรับนรมน

“คุณนรมน”

“หัวหน้าส่วนวิธาน รบกวนด้วยค่ะ”

นรมนรีบยิ้มให้

หัวหน้าส่วนวิธาน ให้นรมนเข้าไปในห้องทำงาน ไม่ได้พูดอย่างอื่นก็เข้าเรื่องเลย ให้เธอหยิบเอกสารที่เตรียมมา หลังจากอ่านแล้ว “เรื่องนี้ไม่มีปัญหาใหญ่อะไร โดยพื้นฐานก็อนุมัติได้ทันที แต่ทุนจดทะเบียนของคุณทางที่ดีควรจะเพิ่มมากกว่านี้อีกหน่อย ในเมื่อเป็นวงการบันเทิง ต้องใช้เงินเยอะ เพิ่มทุนจดทะเบียนอีกหน่อยถึงจะจดทะเบียนได้ครับ”

นรมนอึ้งไปนิดหนึ่ง แต่ยังคงยิ้มขณะพูด “หัวหน้าส่วนวิธานคุณคิดว่าทุนจดทะเบียนของเราตอนนี้ควรจะเท่าไรดีคะ”

“ยี่สิบล้านละกัน ตัวเลขประมาณนี้ก็น่าจะได้ ขอแค่เงินทุนถึง ทางเราก็จะอนุมัติให้ทันทีครับ”

คำพูดของ หัวหน้าส่วนวิธานทำให้นรมนอึ้งไป แต่ยังยิ้มตอบตกลง

ตอนที่เธอออกจากสำนักงานรู้สึกลำบากใจมากทีเดียว

ทุนจดทะเบียนยี่สิบล้าน เธอไม่มีเงินมากถึงขนาดนั้น

จะทำอย่างไรดี

นรมนดูรายการสินทรัพย์ของตัวเอง แล้วโทรไปหานภดล

“ฉันจำได้มีรถจดทะเบียนชื่อฉันอยู่คันหนึ่งใช่มั้ย”