บทที่ 981 มันคือบุริศร์

นรมนไม่รู้เลยว่าช่วงนี้ตัวเองโชคร้ายอะไร เมื่อเธอกับคมทิพย์เดินผ่านซอยเล็ก ก็รู้สึกไม่ค่อยสบายใจอย่างบอกไม่ถูก แต่เธอยังไม่ทันพูดอะไร ก็โดนตีจนสลบไปทันที

คมทิพย์เป็นอย่างไรบ้างแล้วเธอก็ไม่รู้

เมื่อนรมนตื่นขึ้นอีกครั้ง ทั้งร่างก็ค่อนข้างสับสน สองมือสองเท้าถูกมัดไว้กับเก้าอี้ ยิ่งไปกว่านั้นดวงตาถูกปิด มองไม่ชัด

ความมืดเช่นนี้ทำให้เธอค่อนข้างหวาดกลัว แต่นึกถึงคมทิพย์ เธอก็ทำให้จิตใจสงบ

“มีคนไหม?”

นรมนตะโกน ทุกหนทุกแห่งล้วนว่างเปล่า ยิ่งไปกว่านั้นเธอไม่ได้ยินเสียงของคมทิพย์

จิตใจเธอไม่สบายใจขึ้นมาทันที

ถ้าคมทิพย์ถูกขังไว้กับเธอ นรมนจะรู้สึกดีได้กว่านี้ ตอนนี้มีแต่ตัวเองคนเดียว เธอก็ไม่รู้ว่าคมทิพย์เกิดเรื่องหรือไม่ ถูกพวกมันทำอะไรหรือไม่ ใจคอไม่ดีชั่วขณะหนึ่ง

บุริศร์ก็ไม่รู้กลับมาหรือยัง รู้หรือไม่ว่าตัวเองโดนจับตัวมา

ในเวลานี้ ในหัวสมองนรมนมีไม่กี่คนปรากฏขึ้นมา แต่คิดอย่างละเอียดรอบคอบแล้วคงไม่เสี่ยงอันตรายเพราะเข้าตาจนเพียงเพราะความไม่พอใจเล็กน้อยหรอก

ใครกันแน่ที่อยากลักพาตัวตน?

นรมนรอคนมาดูแลตนอยู่ตลอด แต่รอมานานมากก็ไม่มา ในทางกลับกันตัวเองก็รอจนหลับไป

แน่นอนว่าทางด้านบุริศร์ก็ไม่ได้กลับมา

นรมนทำงานทั้งวันไม่ให้ข่าวคราวตน เขาก็ไม่รู้สึกอะไร อย่างไรแล้วทุกอย่างก็อยู่ในความควบคุมของเขา เมื่อลูกน้องบอกเขาว่านรมนและคมทิพย์ไปทานก๋วยเตี๋ยวเนื้อที่ริมถนน เขาก็ค่อนข้างหดหู่เล็กน้อย

ผู้หญิงคนนี้คงไม่ลืมตนจริงๆ ใช่ไหม?

เธอกับคมทิพย์ทานข้าวนอกบ้าน แล้วตนจะทำอย่างไร?

มองอาหารบนโต๊ะที่ตัวเองทำไว้ บุริศร์ก็ถอนหายใจเล็กน้อย

ถึงแม้จะเคยสัมผัสอย่างใกล้ชิดกับนรมนสองครั้งแล้ว แต่สัญชาตญาณเขารู้สึกว่าท่าทีของนรมนที่มีต่อเขาไม่เหมือนแต่ก่อน

แต่บางเรื่องเขาไม่สามารถพูดได้ ทำได้แค่ค่อยๆ บรรเทาความสัมพันธ์อย่างช้าๆ เช่นนี้ไปก่อน

เมื่อรอประมาณครึ่งชั่วโมงกว่าแล้ว นรมนยังไม่กลับมา บุริศร์ก็ค่อนข้างไม่สงบนิ่ง

บอกว่าเดินกลับมาไม่ใช่เหรอ?

ควรใช้เวลาไม่ถึงยี่สิบนาทีสิ

คิดถึงตรงนี้ บุริศร์ก็ไม่คิดมากอีกต่อไป หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหานรมนทันที แต่ทางด้านนั้นกลับมีเสียงว่าเปิดเครื่อง

หัวใจบุริศร์เต้นตึกตักอย่างอดไม่ได้

โทรศัพท์ไม่มีแบตเหรอ?

เขามักคิดเสมอว่านรมนไม่ทำพลาดเช่นนี้

บุริศร์รีบถามที่อยู่นรมนจากลูกน้อง น่าเสียดายซอยเล็กนั้นลูกน้องไม่ได้ติดตามไป คิดว่าระยะทางไม่กี่นาทีคงไม่เกิดเรื่อง

ได้ยินถึงตรงนี้ บุริศร์ก็โกรธทันที

“ระยะทางไม่กี่นาทีเหรอ? รีบสืบให้ฉันซะ!”

ลูกน้องถึงพบว่านี่มันคือเรื่องใหญ่

แต่ละคนวิ่งเข้าไปในซอยเล็กทั้งหมด แต่ในนั้นมีเพียงคมทิพย์นอนหมดสติอยู่ที่พื้นเพียงคนเดียวเท่านั้น

หลังจากพวกเขาส่งคมทิพย์ไปโรงพยาบาล บุริศร์ก็รีบมาทันที

หลังจากคมทิพย์ถูกช่วยเหลือจนฟื้นก็รู้สึกใจลอยเล็กน้อย

“ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”

“นรมนล่ะ? พวกเธอเจออะไรกันมา?”

บุริศร์คว้าข้อมือคมทิพย์ไว้

คมทิพย์รู้สึกเจ็บนิดหน่อย แต่ความสนใจอยู่ที่คำถามบุริศร์

“คุณพูดอะไร? เกิดอะไรขึ้นกับนรมน?”

“ฉันถามเธอว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้น?”

เมื่อบุริศร์เห็นแววตาว่างเปล่าของคมทิพย์ก็รู้ว่าตนถามไปก็ไม่ได้อะไร แต่เขาก็ยังค่อนข้างเพ้อฝัน

บางทีคมทิพย์อาจจะนึกอะไรบางอย่างออก?

ศีรษะคมทิพย์เกิดเสียงหึ่งๆ พยายามนึกย้อน ความทรงจำสุดท้ายคือทั้งสองคนกำลังเดินอยู่ และถูกทำร้ายจนสลบไปอย่างอธิบายไม่ได้

ส่วนใครเป็นคนทำร้ายเธอ นรมนเป็นอย่างไรบ้าง เธอไม่มีความทรงจำสักนิด

สีหน้าบุริศร์ย่ำแย่อย่างยิ่ง

“ไล่ทุกคนที่ตามคุณนายวันนี้ออกให้หมด ถ้านรมนไม่เป็นอะไรก็ดี แต่ถ้าเกิดอุบัติเหตุล่ะก็……”

คำพูดสุดท้ายบุริศร์ไม่ได้พูด แต่ชัยยศรู้แล้ว

คมทิพย์ก็ฟังความหมายอะไรบางอย่างออกจากคำพูดบุริศร์

“นรมนหายตัวไปเหรอ?”

“อืม ฉันไปให้คนสืบว่านรมนไปที่ไหนก่อนนะ”

บุริศร์พูดจบก็ออกไป

คมทิพย์อยากตามไป แต่เมื่อลงจากเตียงก็รู้สึกโลกหมุน

แม่งเอ๊ย!

ไอ้เวรนั่นมันลงมือเหรอ?

เจ็บมากเหลือเกิน!

ข้างกายคมทิพย์ยังมีพยาบาลพิเศษ ไม่ว่าอย่างไร เธอก็เป็นเพื่อนสนิทที่สุดของนรมน ตอนนี้นรมนไม่อยู่ บุริศร์ก็ไม่สามารถปล่อยให้คมทิพย์เป็นอะไรได้ แค่เขามีใจเหลือแต่แรงไม่พอจริงๆ

หลังจากบุริศร์ออกไปจากห้องผู้ป่วย ก็พูดกับชัยยศทันที “สืบให้ฉันหน่อยว่าราเชนอยู่ที่ไหนทำอะไร?”

“ราเชนยังอยู่โรงพยาบาลครับ คนของเราเฝ้าดูมันตลอดเวลา ไม่ได้ทำอะไร แต่ซินดี้ผู้ช่วยของมันเคยไปหาคุณนาย ก่อนที่คุณนายหายตัวไปไม่นาน”

ชัยยศพูดขึ้นด้วยความตั้งใจทำหน้าที่ให้ดีที่สุด

ดวงตาบุริศร์เย็นชาเล็กน้อย

“ไป!”

เขาพาชัยยศไปที่ห้องผู้ป่วยของราเชนทันที

ซินดี้กำลังพูดพล่ามถึงความใส่ใจที่ราเชนมีต่อนรมน ก็เห็นบุริศร์เข้ามาแล้ว

เขาแค่รู้สึกว่าชายคนนี้ค่อนข้างคุ้นตา เมื่อยังคิดไม่ออก ก็เห็นบุริศร์ก้าวมาข้างหน้าหนึ่งก้าว แล้วดึงราเชนขึ้นมา

“นรมนล่ะ? แกพาเธอไปไว้ที่ไหน?”