บทที่ 983 โหดร้ายเกินไปแล้ว

เมื่อจอชได้ยินบุริศร์ถามถึงนรมน ก็ขมวดคิ้วทันที

“แกเป็นอะไรกับเธอ?”

สิ้นสุดคำพูดจอช มือบุริศร์ก็เหวี่ยงออกไปทันที

ตบนี้ทำให้จอชรู้สึกมึนงงเล็กน้อย

ระหว่างที่บุริศร์ถามเกี่ยวกับนรมน ก็มีคนคนหนึ่งมายังสถานที่กักขังของนรมนอย่างเงียบๆ

เป็นเวลานานขนาดนี้แล้ว ในที่สุดนรมนก็ได้ยินเสียงมีคนเข้ามา

“พวกแกจะทำอะไรกันแน่? ต้องการฆ่าต้องการตัดเนื้อเพื่อเอาสนุกใช่ไหม?”

นรมนทั้งหิวทั้งกระหายน้ำ ในขณะนี้เสียงที่พูดออกมาก็แหบพร่าเล็กน้อย

คนที่มาถึงก็ไม่พูด หวดแส้บนร่างกายนรมนทันที

เมื่อแส้นี้หวดลงมา นรมนก็เปล่งเสียงครวญครางทันที

แม่งโคตรเจ็บ!

เสื้อผ้าบินขึ้นบินลง คราบเลือดกระเซ็นออกมา ในอากาศคลุ้งไปด้วยกลิ่นเลือด

นรมนกระตุกทั้งร่าง

เพราะเธอถูกปิดตา มองไม่เห็นว่าคนตรงหน้าคือใคร แต่อีกฝ่ายไม่พูดจา คงมีความเกลียดชังกับตนสินะ?

แต่คนที่เป็นศัตรูกับเธอจะเป็นใครได้?

“แกเป็นใคร?”

นรมนเกร็งร่างกายถามขึ้นหนึ่งประโยค สิ่งที่ทักทายเธอคือแส้ครั้งที่สอง

แส้ครั้งนี้รุนแรงกว่าครั้งแรกมาก

นรมนรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะร้องไห้ แต่เธอทำไม่ได้

สิ่งที่อีกฝ่ายอยากเห็นคือสภาพเธอร้องไห้อย่างเศร้าโศกใช่ไหม?

เธอก็จะไม่ทำให้พวกมันสมความปรารถนา

จมูกนรมนได้กลิ่นน้ำหอมนิดหน่อยอย่างว่องไว

กลิ่นน้ำหอมนี้ดูคุ้นเคย

หัวใจนรมนเต้นตึกตัก

“เนตรา?”

เมื่อเธอตะโกนชื่อนี้ออกมา แส้ที่สามก็ฟาดใส่ร่างนรมน

ครั้งนี้นรมนแทบเป็นลม

แส้นี้มันมีหนาม เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายเกลียดเธอเข้ากระดูก

ครั้งนี้นรมนแทบหายใจไม่ออก เลือดจำนวนมากติดอยู่ในลำคอ เจ็บแสบปวดร้อน

“เนตรา! แกคือเนตรา!”

นรมนคุ้นเคยกับกลิ่นน้ำหอมเนตรา ผู้ที่เกลียดตนได้มากขนาดนี้ อยากฆ่าตนให้ตายก็มีแค่เนตราเท่านั้น

เนตราเห็นนรมนเรียกชื่อตัวเองออกมา ขณะที่จะยกแส้เตรียมฟาดนรมนอีกครั้ง ด้านนอกจู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าดังเข้ามาระยะหนึ่ง

“คุณครับ มีคนมา เรารีบไปกันเถอะ”

เนตรามองนรมนตรงหน้าด้วยความขุ่นเคือง แล้วพูดอย่างเย็นชา “ฉันอยากฆ่ามัน!”

“คนที่มาคือบุริศร์! คุณครับ ถ้าเราไม่หนีก็จะหนีไม่ได้แล้ว!”

อีกฝ่ายแทบจะกึ่งลากกึ่งดึงเนตราออกไป

ทั้งร่างนรมนเจ็บปวดแสบปวดร้อน ร่างกระตุกอย่างควบคุมไม่ได้

เนตราคนนี้ แส้สามทีในวันนี้เธอจะต้องได้รับมันคืนไม่ช้าก็เร็ว

ในที่สุดด้านนอกก็มีเสียงฝีเท้าวุ่นวายดังขึ้น

“คุณนายน่าจะอยู่ที่นี่”

เมื่อได้ยินเสียงชัยยศ สุดท้ายนรมนก็เป็นลมอย่างทนไม่ไหว

บุริศร์เตะประตูเปิดออก

เมื่อเห็นนรมนเลือดท่วมร่าง ทั้งร่างเขาก็แทบบ้า

“นรมน!”

เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวแก้มือและเข้าให้นรมน

นรมนตกลงมาในอ้อมแขนเขาทันทีเหมือนตุ๊กตาผ้าขี้ริ้ว

กลิ่นเลือดรุนแรงทำให้บุริศร์โกรธจนเลือดพลุ่งพล่าน

เขาอุ้มนรมนขึ้นมาอย่างเร่งรีบแต่ระมัดระวัง ยกเท้าวิ่งออกไปข้างนอก

“รีบขับรถไปโรงพยาบาล!”

ชัยยศก็ตกตะลึงกับภาพตรงหน้าเช่นกัน

ราเชนที่ได้รับข่าวก็รีบมาเมื่อเห็นนรมนอยู่ในสภาพนี้ หัวใจก็เจ็บปวดอย่างรุนแรง

“นรมนเธอ……”

“ไสหัวออกไป!”

บุริศร์ตาสองข้างแดงก่ำ เหมือนสัตว์ป่าตัวหนึ่งที่โกรธแค้น

ซินดี้รู้สึกเสียใจเล็กน้อยแทนราเชน อยากพูดอะไรบางอย่าง แต่ราเชนห้ามเอาไว้

รถบุริศร์อยู่ด้านหน้า รถราเชนตามอยู่ด้านหลัง คนกลุ่มหนึ่งไปโรงพยาบาลอย่างเอิกเกริก

เมื่อนรมนถูกเข็นเข้าไปในห้องฉุกเฉิน บุริศร์อยากเข้าไป แพทย์ขัดขืนเขาไม่ได้ จึงให้ชุดปลอดเชื้อเขาสวมใส่

หลังจากบุริศร์เข้าไปแล้ว แพทย์กำลังตัดเสื้อผ้านรมน แต่เลือดมันติดอยู่กับเสื้อผ้า พอแตะลงไปนรมนก็กระตุกด้วยความเจ็บ ถึงจะหมดสติไปแล้ว ประสาทสัมผัสของร่างกายก็ยังว่องไวมาก

เห็นสิ่งเหล่านี้ บุริศร์ก็มีจิตใจอยากฆ่าคน

“เบาหน่อย!”

ท่าทางทรงเกียรติน่ากลัวของบุริศร์ แพทย์และพยาบาลรู้สึกว่าบรรยากาศรอบๆ ถึงจุดเยือกแข็ง แต่ละคนเหงื่อแตกพลั่ก แต่ไม่มีใครกล้าเริ่มลงมือ

รมิดาได้ยินว่านรมนจะผ่าตัด ก็รีบมาทันที เมื่อเห็นบุริศร์อยู่ในห้องผ่าตัดก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ยังเปลี่ยนตัวแพทย์

“ฉันเอง”

มีฝีมือผ่าตัดของรมิดา ท่าทีของบุริศร์ก็ผ่อนคลายลง แต่ก็ยังไม่ละสายตาไปจากนรมนตลอดเลย

สามแส้นี้เฆี่ยนตีจนเนื้อตัวแตกยับ แส้สุดท้ายเห็นถึงกระดูกเลย

บุริศร์กัดฟันดังกึกๆ