บทที่ 988 เห็นได้ชัดว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญ

ดวงตาราเชนหรี่ขึ้นมาทันที

เรื่องนี้เขาไม่เคยคิดมาก่อนจริงๆ

รู้สถานะของนรมนจากปากแม่นมโดยบังเอิญ เพื่อปกป้องนรมน และเพื่อปกป้องแม่นม เขาส่งคนไปส่งแม่นมออกไป และปกป้องความลับขึ้นมา

ก็จะไม่มีใครรู้ประวัติชีวิตนรมนอีกแล้วจริงๆ ใช่ไหม?

ทันใดนั้นราเชนก็ไม่สงบนิ่ง

ซินดี้เห็นเขาเป็นแบบนี้ ก็ไม่กล้ารบกวน แค่ลุกขึ้นไปรินน้ำแก้วหนึ่งให้เขา จากนั้นก็ถอยออกมาเงียบๆ

ควันของราเชนไหม้โดนนิ้ว เขาถึงได้ตอบสนอง แต่ในห้องเหลือแค่เขาเพียงคนเดียวเท่านั้น

เขาหรี่ตาเล็กน้อย หยิบโทรศัพท์ออกมาโดยไม่รู้ตัว หาเบอร์หนึ่งเจอแล้วก็กดโทรออก

“สืบให้ฉันหน่อยว่าช่วงนี้ประเทศFมีผู้หญิงที่ชื่อเข้าประเทศไปไหม ใช้คอนเน็กชั่นทั้งหมดฆ่าผู้หญิงคนนี้ซะ”

ดวงตาราเชนในตอนนี้มืดมนเย็นชาน่ากลัว ไม่ตรงกับบทบาทผู้ชายอบอุ่นของเขาบนหน้าจอเลย

บางที นี่อาจจะเป็นลักษณะที่แท้จริงของเขา

ราเชนรู้ว่าตัวเองต้องการอะไรตั้งแต่เล็กจนโต แค่มีชีวิตที่ตนปรารถนาก็เพียงพอแล้ว ถึงขนาดตำแหน่งผู้นำ ใครอยากทำก็ทำไป เพื่อรักษาชีวิตตัวเอง เขาเพิ่งเป็นผู้ใหญ่ก็เข้าสู่วงการบันเทิงเลย ตั้งแต่นั้นก็ทำให้พวกพี่ชายพี่สาวคลายความระแวง ไม่สนใจเขาอีกต่อไป

แต่อย่างไรแล้วราเชนก็เป็นเจ้าชายของประเทศหนึ่ง แน่นอนว่ามีกองกำลังลับๆ ของตัวเองอยู่เสมอ เขารอจังหวะบุกโจมตีอยู่เสมอ แต่เพื่อรักษาชีวิต ในขณะนี้เนตราผู้หญิงคนนั้นทำร้ายนรมนแบบนี้ เขาจะไม่ให้อภัย ถึงแม้ว่าจะเผยกองกำลังของตัวเองเขาก็ไม่ลังเล

เนตราไม่รู้เลยสักนิดว่าตัวเองถูกจับตามองแล้ว ยังคงมีความสุขเหมือนอะไรบางอย่าง

“กล้าณรงค์ นายไม่อยู่กับฉันจริงๆ เหรอ?”

เนตรากอดแขนกล้าณรงค์เอาไว้ ถามด้วยความน่าสงสาร

กล้าณรงค์ถอนหายใจก่อนพูดขึ้น “ธุรกิจฉันอยู่ในประเทศทั้งหมด ธุรกิจที่ต่างประเทศมีไม่มาก อีกอย่าง นรมนเป็นยังไงบ้างเราก็ยังไม่รู้ ฉันต้องกลับไปดู”

“นายยังมีเรื่องอื่นปิดบังฉันอยู่ใช่ไหม? ธุรกิจพ่อเลี้ยงพังแล้วจริงๆ เหรอ?”

พ่อเลี้ยงที่เนตราพูดถึงคือเชษฐ์

หลังจากเชษฐ์โดนกำจัดทิ้ง ปัจจุบันโดนกักขังในคุกรอคำตัดสินศาล และธุรกิจของเขาก็เช่นกัน

แต่เนตรามักคิดว่ากล้าณรงค์ในฐานะลูกชายบุญธรรมที่เชษฐ์ภูมิใจมากที่สุด เรื่องนี้คงไม่โดนเกี่ยวข้องต่อหน้าสาธารณชน เชษฐ์อาจจะเหลืออะไรบางอย่างให้กับเขา

ดวงตากล้าณรงค์หรี่เล็กน้อย พูดขึ้นเรียบๆ “ธุรกิจของพ่อเลี้ยงกับธุรกิจของฉันไม่เหมือนกัน ฉันก็หวังอยากให้พ่อเลี้ยงมีธุรกิจข้างนอก แต่เธอก็เห็นแล้ว ฉันยุ่งทั้งในและนอก ไม่สามารถคืนความสูญเสียบางอย่างให้พ่อเลี้ยงได้ ในบัตรนี้มีห้าล้าน เธอเอาไปใช้ก่อนได้ มีเรื่องอะไรก็โทรหาฉันได้ตลอด ฉันส่งคนมาให้เธอแล้วสองสามคน ตอนนี้เธอปักหลักที่นี่ก่อนสักพัก ถ้าสถานการณ์ในประเทศไม่เครียดแล้ว ฉันจะมารับเธอกลับไป”

“แต่ฉันเป็นห่วงทางด้านพ่อแม่ฉันมาก!”

เนตรามักรู้สึกว่ากล้าณรงค์ปิดบังตนอะไรบางอย่าง แต่หาหลักฐานไม่เจอ โดยเฉพาะหลังจากที่พาตนออกมาจากในคุกแล้ว ท่าทีของกล้าณรงค์ที่มีต่อตนนั้นไม่เหมือนเดิมอย่างเห็นได้ชัด

ถึงแม้ยังเป็นห่วงเธอ และยังเชื่อฟังคำขอร้องของเธอ แต่เธอก็รู้สึกว่ากล้าณรงค์มีบางอย่างไม่เหมือนเดิม

นี่คือสัญชาตญาณของผู้หญิง!

ดวงตาตรวจสอบของเนตราทำให้กล้าณรงค์ไม่ค่อยชอบนัก แต่ก็ยังพูดด้วยความอารมณ์ดี “ไม่ต้องเป็นห่วง ฉันกลับไปจะเตรียมให้พวกเขาออกประเทศมาหาเธอ จะไม่ปล่อยให้พวกเขาเป็นอะไร อีกอย่าง นรมนยังไม่ได้ทดแทนบุญคุณที่พ่อแม่เธอเลี้ยงมาเลย คงไม่ทำอะไรพวกเขาจริงๆ หรอก”

“ก็หวังว่าจะเป็นแบบนี้นะ”

เนตราพยักหน้า

อยู่ประเทศที่ไม่คุ้นเคยนี้ เธอหวังจริงๆ ว่ากล้าณรงค์จะอยู่เป็นเพื่อนตนได้ อย่างไรแล้วที่นี่ก็แปลกตาไปทุกที่ เธอก็ไม่รู้การกระจายกองกำลังและสถานการณ์ตลาดของที่นี่ แต่เห็นได้ชัดว่ากล้าณรงค์ค่อนข้างใจร้อน

“มีเรื่องอะไรก็โทรหาฉัน ฉันไปก่อนนะ พยายามอย่างสร้างปัญหาที่นี่นะ รู้ไหม?”

“นายจัดการไม่ได้เหรอ?”

เนตราถามหนึ่งประโยค

กล้าณรงค์รีบพยักหน้าพูดขึ้น “ใช่ ที่นี่คือประเทศF ทุกประเทศต่างแข่งขันเป็นพันธมิตรกับมัน เธอคิดว่าฉันพัฒนากองกำลังอะไรที่นี่ได้? ถ้าไม่ใช่เพราะติดต่อเรื่องธุรกิจ ฉันอาจจะไม่มีโอกาสส่งเธอมาที่นี่ได้ แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน อยู่ที่นี่ คาดว่าบุริศร์มันคงยื่นมือออกมาไม่ยาวขนาดนี้ เธอถือว่าปลอดภัย”

ได้ยินกล้าณรงค์พูดแบบนี้ เนตราก็ถือว่าโล่งใจขึ้น

“นายห้ามกลับไปแล้วลืมฉันนะ”

“ไม่หรอก”

กล้าณรงค์พูดจบก็หันตัวเดินไป

เนตรามองสองห้องนอนตรงหน้า รู้สึกค่อนข้างไม่ค่อยสบายใจ

แต่ท่าทางของกล้าณรงค์เด็ดขาดมาก เธอก็ไม่กล้าขัดแย้งกับกล้าณรงค์ ถ้ากล้าณรงค์ไม่สนใจตนจริงๆ เธอไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรที่ประเทศไม่คุ้นเคยนี้

ยังดีที่กล้าณรงค์ให้บัตรหนึ่งใบกับตน

เนตราทำให้ตัวเองเป็นระเบียบเรียบร้อย แล้วออกไปถอนเงินนิดหน่อย หลังจากไปแลกเงินที่ธนาคาร ซื้อของใช้ในชีวิตประจำวันบางส่วน แล้วกลับอพาร์ตเมนต์

เมื่อตกกลางคืน เนตราทานอาหารแล้วหลับไป

ในฝัน มีคนดึงผมเธอแล้วเตะต่อย และมีคนเอาปัสสาวะเข้าปากเธอ บังคับให้เธอดื่มมันลงไป

เธอดิ้นรน ขัดขืน แต่สองหมัดยากที่จะสู้สี่มือ ไม่นานก็ถูกกระทืบใต้ฝ่าเท้า

“ไอ้ชั้นต่ำ ยังกล้าสู้กับฉัน ใครใช้ให้แกยั่วโมโหคนที่ไม่ควรล่ะ เนตรา แกขาดใจตายแบบนี้ไปเถอะ”

“ไม่! ฉันไม่ต้องการ!”

เนตราลุกขึ้นนั่งขึ้นมา เหงื่อแตกพลั่ก

ลมจากนอกหน้าต่างพัดเข้ามา มันหนาวเย็น

เนตรารีบเปิดโคมไฟที่หัวเตียง ไม่สามารถปรับตัวเข้ากับห้องไม่คุ้นตาห้องนี้ชั่วขณะหนึ่ง

นานสักพักเธอกว่าจะนึกได้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน ความเกลียดชังในก้นบึ้งหัวใจเติบโตขึ้นมาเหมือนวัชพืช

นรมน บุริศร์!

เพราะพวกแกทั้งหมด!

ถ้าไม่ใช่พวกแก คนพวกนั้นจะมุ่งเป้ามาที่ตนได้อย่างไร?