บทที่ 989 ยอมรับการตรวจสอบทุกเมื่อ

“เกิดอะไรขึ้น? ไม่ใช่ว่าเอาออกไปแล้วเหรอ? ทำไมมันยิ่งร้อนแรงกว่าเดิมล่ะ?”

พ่อนรมนหายใจไม่ออก หลังจากโกรธจนสลบไป แม่นรมนก็โทรหานักเรียนของเขา

ทางนั้นหลังจากได้ยินก็สืบเล็กน้อย ก็รู้ว่าเป็นฝีมือของบุริศร์

บุริศร์เป็นใคร?

ทั้งเมืองชลธี ไม่มีใครไม่ให้เกียรติเขา

เมื่อนักเรียนบอกแม่นรมนเกี่ยวกับผลการสืบนี้ แม่นรมนก็รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น

“นรมน! นรมนจริงๆ ด้วย! เจ้าเด็กนั่นมันแทงข้างหลังเรา! ทำไมเธอกลายเป็นแบบนี้ได้?”

แม่นรมนรับไม่ค่อยได้เกี่ยวกับความจริงเช่นนี้

ดวงตาพ่อนรมนค่อนข้างมืดลง พูดเสียงทุ้ม “ฉันจำได้ตอนที่ฉันวาดรูปนั้น เธออายุเจ็ดขวบ เด็กขนาดนั้นไม่คิดว่าความจำจะดีมาก จำได้มาตลอดตั้งหลายปี ดูเหมือนเราจะประเมินกลอุบายนรมนต่ำไปซะแล้ว”

“เธอมีกลอุบายอะไร? เธอก็แค่……”

คำพูดแม่นรมนยังพูดไม่จบ ก็ถูกแววตาพ่อนรมนปราบเอาไว้

“ฉันได้ยินว่าตอนนี้เธอเปิดบริษัทภาพยนตร์และโทรทัศน์แห่งหนึ่งในเมืองB ปัจจุบันยังไม่มีชื่อเสียงอะไร ในเมื่อเธอไร้ความปรานี ก็อย่าโทษที่ฉันไม่ยุติธรรมก็แล้วกัน โทรไปที่หนังสือพิมพ์ บอกว่าฉันต้องการเผยข้อมูล”

“คุณคิดจะทำอะไร?”

แม่นรมนค่อนข้างกังวล

พ่อนรมนพูดอย่างเย็นชา “อย่างเลวร้ายที่สุดก็สู้กันตายไปทั้งสองฝ่ายนั่นแหละ ยังไงฉันก็ต้องเตรียมอะไรบางอย่างให้ลูกสาวแท้ๆ ของฉัน นรมนมันก่อเรื่องแบบนี้ ความสัมพันธ์คอนเน็กชั่นของฉันต้องได้รับผลกระทบแน่ และเรื่องการลอกเลียนแบบนี้ต้องมีคนอยู่เบื้องหลัง ในเมื่อเธอกระโดดออกมาแล้ว ถ้าอย่างนั้นฉันก็ไม่ปล่อยไปแน่นอน”

ไม่นานนัก ข่าวบนอินเทอร์เน็ตก็เผยออกมาอีกครั้ง

บอกว่าภาพวาดที่ลอกเลียนแบบในตอนนั้นของพ่อนรมนคือภาพวาดของนรมน

ตอนนั้นเธอเป็นแค่เด็กเจ็ดขวบ อยากลองฝีมือวาดภาพของตัวเอง จึงวาดภาพนี้ขึ้นมา ต่อมาให้พ่อนรมนแก้ไขเพิ่มเติม เพราะกลัวว่าลายเซ็นของลูกยังเด็กเกินไปจะถูกคนวิจารณ์ พ่อนรมนจึงเขียนชื่อตัวเองลงไป

เมื่อข้อมูลนี้เผยออกมา ทั้งWeiboก็เป็นอัมพาตอีกครั้ง

พ่อนรมนพูดด้วยความเศร้าว่าตอนนั้นตัวเองมองไม่ออกจริงๆ ว่าเป็นภาพวาดของปนัสนา ตัวเองแค่รักลูกด้วยใจจริง ถ้าทุกคนเต็มใจที่ไม่ให้อภัย เขาก็ยอมแบกรับข้อกล่าวหาทั้งหมดนี้เพื่อลูกสาว

เมื่อนรมนเห็นทุกอย่างนี้ ก็ยิ้มเยาะเล็กน้อยอย่างอดไม่ได้

ทำไมเธอไม่เคยรู้เลยว่าพ่อนรมนจะไร้ยางอายเช่นนี้?

โยนความผิดทั้งหมดให้เด็กอายุเจ็ดขวบคนหนึ่ง และเมื่อก่อนเธอดันเป็นนักออกแบบ ความสามารถในการวาดภาพก็เผยออกมาตั้งนานแล้ว ดังนั้นเมื่อพ่อนรมนพูดแบบนี้ แน่นอนว่าจะมีคนเชื่อ

นอกจากนี้ลูกศิษย์ของพ่อนรมนยังเป็นพยานทั้งหมดในเรื่องนี้ นรมนจึงถูกผลักเข้าไปในการวิพากษ์วิจารณ์ของผู้คนอย่างโหดร้ายและดุดันอย่างไม่ต้องสงสัยเลย

เมื่อดราม่านี้เผยออกมาได้ไม่นาน สื่ออื่นก็รายงานว่า ลูกหลานปนัสนาบอกว่าการลอกเลียนแบบของพ่อนรมนนั้นนรมนเป็นคนใช้เงินจ้างมา เหตุผลคือลูกสาวแท้ๆ ของพ่อนรมนเนตรากลับมาแล้ว ได้รับความห่วงใยจากพ่อแม่ตระกูลธนาศักดิ์ธน นรมนจึงไม่เต็มใจให้มันเป็นเช่นนี้

ผู้มีอิทธิพลบน​โลกออนไลน์นี้ยังเผยว่าไม่นานมานี้นรมนใช้ความสัมพันธ์ของบุริศร์บังคับยึดครองทรัพย์สินพ่อนรมน และส่งเนตราเข้าคุกด้วยข้อหาที่ไม่จำเป็น พ่อนรมนจึงต้องทิ้งทรัพย์สินของครอบครัวจนหมดสิ้นเพื่อช่วยลูกสาวออกมา

เพราะกลัวว่านรมนจะทำให้ลูกสาวตัวเองลำบากใจอีกครั้ง พ่อนรมนจึงส่งลูกสาวไปต่างประเทศในชั่วข้ามคืน

ในเวลานี้ พ่อนรมนติดต่อเนตราไปแล้ว อยากให้เธอพิมพ์ข้อความใหม่ในWeibo ถึงขนาดแสร้งทำเป็นอนาถก็ได้ ถึงตอนนั้นนรมนและบุริศร์จะมีความสามารถมากแค่ไหนก็พลิกตัวกลับมาไม่ได้แล้ว

อย่างไรแล้วความรุนแรงบนโลกอินเทอร์เน็ตมันก็มากพอที่จะทำลายคนคนหนึ่ง

เมื่อนรมนเห็นถึงตรงนี้ มุมปากก็ยกยิ้มเยาะขึ้นมาเองอย่างอดไม่ได้

“เพื่อลูกสาวแท้ๆ ของเขา พ่อใส่ร้ายฉันสุดความสามารถจริงๆ!”

นรมนนอนบนเตียง แผลด้านหลังเจ็บปวดแสบปวดร้อน

ทั้งๆ ที่เธอเป็นเหยื่อ แต่ไม่คิดว่าจะถูกกัดกลับ

พ่อนรมนคิดจริงๆ เหรอว่าตนจะไม่ลุกขึ้นมาหาความยุติธรรมให้ตัวเอง?

สีหน้าบุริศร์ก็ไม่พอใจอย่างยิ่ง

พ่อนรมนคนนี้มันต้องการทำลายนรมน!

ลูกสาวที่ตัวเองเลี้ยงดูมายี่สิบกว่าปี ลูกสาวที่รักด้วยใจจริงมายี่สิบกว่าปี ทำไมเมื่อแตกคอกันแล้วก็โหดเหี้ยมห้าเท่าเลยล่ะ?

“เรื่องนี้ให้ฉันจัดการ ฉันรับประกันว่าจะคืนความบริสุทธิ์ให้กับคุณ”

คำพูดบุริศร์แน่นอนว่านรมนช่างน้ำหนักอย่างชัดเจน

เธอคิดสักพัก แล้วพูดเสียงทุ้ม “พ่ออยากโยนความผิดเรื่องลอกเลียนแบบผลงานมาที่ฉัน และอยากดูว่าฉันจะเห็นด้วยไหม คิดจริงๆ เหรอว่าโยนโถขี้มาบนหัวฉัน แล้วฉันจะต้องรับมัน?”

“คุณมีวิธีหรือยัง?”

บุริศร์มองตานรมน จู่ๆ ก็หลงรักเล็กน้อย

เขาชอบท่าทางฉลาดและมองการณ์ไกลของนรมนมากจริงๆ

คราวก่อนเมื่อเห็นเธอเต็มไปด้วยความมั่นใจ เฉิดฉายเปล่งประกาย ก็คือตอนที่นรมนพูดถึงภาพวาดออกแบบ เธอในตอนนั้นแพรวพราวเหมือนดวงดาวที่ส่องแสงเลย

ในขณะนี้เห็นเธอเปล่งประกายเช่นนี้อีกครั้ง บุริศร์ก็ใจเต้นอย่างแรง

แน่นอนว่านรมนไม่ได้ละเลยการแสดงออกในดวงตาบุริศร์

ดังนั้น ผู้หญิงน่ะ ต้องมีธุรกิจเป็นของตัวเองถึงจะดี

ช่วงเวลาในอดีตเธอโง่เขลาเช่นกัน ไม่คิดว่าจะอยู่ที่บ้านอย่างเชื่อฟังเป็นคุณนายบุริศร์ เกือบทำลายชีวิตอันยิ่งใหญ่ของตัวเองเสียแล้ว

ในขณะนี้เธอพบเป้าหมายของชีวิตและเส้นทางความมุ่งมั่นต่อสู้ของตัวเองแล้ว และถือเป็นการแก้ไขการวางแผนของตัวเองได้ทันเวลา

นรมนส่ายหน้า วางวิธีเหล่านี้ลงก่อนชั่วคราว แล้วพูดเสียงทุ้ม “ตอนนั้นฉันยังเด็ก ฉันจำได้ว่าตอนที่พ่อฉันวาดภาพนี้ และพูดเรื่องนี้ ฉันกำลังฟังเครื่องเล่นพกพา ตอนนั้นเพื่อเรียนร้องเพลงใหม่ ฉันมีฟังก์ชันการบันทึกเสียง แค่ไม่รู้ว่าตอนนี้จะหาเครื่องเล่นพกพาอันนี้เจอไหม ถึงจะเจอ บันทึกเสียงในนั้นก็ไม่รู้ว่าจะเล่นออกมาได้ไหม”