บทที่ 991 เราสร้างพันธมิตรกันเถอะ

ราเชนรับสายจากบุริศร์ก็ค่อนข้างประหลาดใจเล็กน้อย อย่างไรแล้วเรื่องทางนั้นไม่ใช่ว่าใครก็สามารถสืบได้ และทางด้านเขานี้ก็เพิ่งประสบความสำเร็จ บุริศร์ก็โทรมา อดไม่ได้ที่จะทำให้ราเชนค่อนข้างประหลาดใจ ก้นบึ้งหัวใจหวาดกลัวบุริศร์เพิ่มขึ้น

“ฉันไม่เข้าใจว่านายกำลังพูดอะไร”

ราเชนไม่ใช่คนโง่ ตอนนี้ยังไม่ได้เป็นมิตรกับบุริศร์ เผยตัวตนเร็วเกินไปก็ไม่มีประโยชน์

แน่นอนว่าบุริศร์เป็นคนรู้ทันคน เมื่อได้ยินราเชนพูดแบบนี้ เสียงก็หนักอึ้งขึ้น

“ราเชน ฉันไม่ใช่ศัตรูของนาย นายไม่ต้องระวังมากขนาดนี้หรอก เนตรามันเป็นคนไร้ชื่อเสียงเรียงนาม เพิ่งไปที่นั่นจู่ๆ ก็หายตัวไป คนที่สามารถทำเรื่องนี้ได้อย่างมิดชิด ไร้เสียงแบบนี้ นอกจากนาย ฉันก็นึกคนอื่นไม่ออก แต่นายทำแบบนี้ ไม่กลัวพวกพี่น้องนายสังเกตเหรอ? หลายปีที่ผ่านมานี้เพาะเลี้ยงกองกำลังของตัวเองมันไม่ง่ายเลยนะ? ไม่งั้นเรามาสร้างพันธมิตรกันเถอะ”

คำพูดของบุริศร์ทำให้ราเชนตกตะลึงเล็กน้อย

เขาตกใจมาก

ตั้งหลายปีแล้ว เขาตัวคนเดียว ใช้ชีวิตคนเดียว รักษาชีวิตคนเดียว วางแผนไตร่ตรองคนเดียว ยิ่งไปกว่านั้นคือเดินไปข้างหน้าคนเดียว

ตอนนี้จู่ๆ บุริศร์บอกว่าสร้างพันธมิตร มันทำให้เขาปรับตัวไม่ค่อยได้

“ฉันจำได้ว่าก่อนหน้านี้ไม่นานประธานบุริศร์บอกฉันว่า ให้อยู่ห่างนรมนหน่อย”

“ตอนนี้ฉันก็ยังมีทัศนคติแบบนี้อยู่ ให้นายอยู่ห่างนรมนหน่อย ฉันกับนายสร้างพันธมิตรกัน เห็นแก่ความสัมพันธ์ทางสายเลือดของนายกับนรมน ฉันก็รู้ว่านายอยู่ที่นั่นอย่างลำบาก ในฐานะนักธุรกิจ สามารถเป็นพันธมิตรกับนาย มันมีประโยชน์กับฉัน”

บุริศร์โยนนรมนออกไปอย่างสิ้นเชิง

ล้อเล่นหรือเปล่า เขาไม่อยากให้ภรรยาตัวเองมาพัวพันกับความวุ่นวายทางการเมืองยังไงล่ะ

คิ้วราเชนขมวดเข้าหากันแน่น

“ก่อนแม่ฉันจะตายคนที่วางใจไม่ลงมากที่สุดก็คือนรมน เธอสั่งฉันว่าไม่ว่ายังไงก็ตามต้องตามหานรมน ฉันก็เลย……”

“ตอนนี้นรมนสบายดีมาก ฉันคิดว่าแม่นายก็สบายใจ ยังไงแล้วไม่มีแม่คนไหนอยากให้ลูกของตัวเองพัวพันกับความวุ่นวายทางการเมืองหรอก นายหลบซ่อนไม่ได้ ต้องดิ้นรน แต่นรมนสามารถใช้ชีวิตอื่นได้ เรื่องนี้ฉันคิดว่านายปฏิเสธไม่ได้ และการไม่มีชีวิตแบบพวกนายเธอถึงจะปลอดภัยมากที่สุด”

บุริศร์หยุดคำพูดของราเชน

ราเชนตกอยู่ในห่วงความคิดชั่วขณะหนึ่ง

ถ้าไม่ใช่เพราะแบบนี้มันดีกับนรมนมากที่สุด เขาคงรีบไปยอมรับในฐานะญาตินานแล้ว จะรอให้บุริศร์พูดแบบนี้กับตนที่ไหนล่ะ?

แต่การปล่อยนรมนไป สำหรับมุมมองในฐานะนักธุรกิจและนักการเมืองคนหนึ่ง ราเชนยอมรับว่าสิ่งที่บุริศร์นั้นถูกต้อง

“ฉันไม่ได้มีความทะเยอทะยานอะไรมาก ฉันแค่อยากมีชีวิตอยู่รอด ดังนั้นประธานบุริศร์ ฉันไม่อาจให้ความมั่งคั่งและเกียรติยศที่นายต้องการได้”

บุริศร์มองความเจริญพลุกพล่านวุ่นวายด้านนอก จู่ๆ ก็หัวเราะแล้วพูดขึ้น “ราเชน ถ้าไม่มีอิทธิพล จะไม่สามารถยืนบนจุดสูงสุดของอำนาจได้ นายคิดว่านายจะมีโอกาสมีชีวิตรอดไหม? ถ้านายใช้ชีวิตอ่อนน้อมถ่อมตนจริงๆ ก็ไม่เป็นไร แต่นายไม่ยอม นายบอกว่าเพื่อรักษาชีวิต แต่มันเกิดอะไรขึ้นกับหน่วยกล้าตายเหล่านั้นของนาย? นายอยู่สันโดษมาตั้งนาน ถ้าบอกว่าไม่คิดอะไรเลยสักนิดจริงๆ นายเชื่อไหม?”

ดวงตาราเชนหรี่เล็กน้อย ในใจยิ่งโหมกระหน่ำ

ความคิดในใจเขามีไม่กี่คนที่เดาออกอยู่เสมอ

พี่น้องไม่กี่คนเห็นเขาใช้ชีวิตในวงการบันเทิงได้เป็นอย่างดีในหลายปีที่ผ่านมา ไม่เข้าไปยุ่งเรื่องราวภายในประเทศเลย ถึงได้เพิ่งวางใจกับเขา

แต่บุริศร์พูดได้ไม่ผิด

เขาไม่ยินยอม!

การตายของแม่ไม่ใช่อุบัติเหตุ เขาต้องแก้แค้น!

แต่ตอนนี้ความสามารถเขาน้อยเกินไป ทำได้แค่ใช้ชีวิตอย่างระมัดระวังเท่านั้น ถึงขนาดไม่ลังเลที่ยอมสละสถานะตัวเองมาเป็นนักแสดงในวงการบันเทิง

ครั้งนี้ถ้านรมนไม่ถูกเนตราทำร้ายบาดเจ็บ เขาจะไม่ให้ใครสังเกตว่าตนแอบเพาะเลี้ยงกองกำลังของตัวเองลับๆ เด็ดขาด

บุริศร์เห็นราเชนไม่พูด ก็พูดต่อ “เรื่องที่ฉันสืบได้ นายคิดว่าพวกพี่น้องที่มีความคิดซ่อนเร้นพวกนั้นของนายจะสืบไม่ได้เหรอ? อยากหลบซ่อนตัวเองไว้ให้ดี นายทำได้แค่ร่วมมือกับฉัน นายต้องเชื่อ มีความสัมพันธ์กับนรมนอยู่ ฉันจะไม่ทำร้ายนาย ฉันช่วยนายได้ด้วยซ้ำ กองกำลังและเงินของฉันช่วยนายทำได้หลายเรื่อง ช่วยนายขึ้นไปบนตำแหน่งที่ใครๆ ก็อิจฉาได้ด้วยซ้ำ สร้างพันธมิตรกับฉัน นายจะไม่เสียเปรียบ คุณพี่ใหญ่”

สามคำสุดท้ายทำให้มุมปากราเชนกระตุก

ก่อนหน้านี้ใครมันให้ตนออกไปให้ห่างหน่อย?

แถมใครมันไล่เขาออกไปเหมือนภัยพิบัติครั้งใหญ่?

ตอนนี้ไม่คิดว่าจะเรียกเขาว่าคุณพี่ใหญ่?

บอกว่าบุริศร์เย็นชาไม่เห็นใจคนอื่นไม่ใช่เหรอ?

คุณพี่ใหญ่นี่มันคือบ้าอะไร?

หัวสมองราเชนก็ใช้การไม่ได้แล้ว

แน่นอนว่าบุริศร์พูดได้อย่างถูกต้อง เขาต้องการความช่วยเหลือจากภายนอก

ตอนแรกเขาอยากหาโอกาสติดต่อตระกูลทวีทรัพย์ธาดา ไม่ว่าจะเป็นด้านกองทัพหรือด้านธุรกิจ ตระกูลทวีทรัพย์ธาดาคือตัวเลือกที่ดีที่สุด แต่ตอนนี้บุริศร์ออกตัวเข้ามาหาเอง เขาก็ลังเลนิดหน่อยอย่างอดไม่ได้

ราวกับบุริศร์รับรู้ก้นบึ้งหัวใจราเชน ก็พูดขึ้นเสียงทุ้ม “ไม่ต้องไปสนใจตระกูลทวีทรัพย์ธาดา แม่นายกับตระกูลทวีทรัพย์ธาดามีความสัมพันธ์ที่ละเอียดอ่อนกัน ถ้านายไปหาตระกูลทวีทรัพย์ธาดา ไม่ต้องทำอะไร พี่น้องเหล่านั้นของนายพอได้ยินข่าวก็ออกปฏิบัติการทันที นายคิดว่านายยังมีโอกาสชนะไหม? ส่วนฉันแตกต่าง สถานะของนรมนยังไม่มีคนรู้ตอนนี้ พี่น้องของนายจะไม่สืบนรมนโดยไม่มีสาเหตุ แค่นายอยู่ห่างๆ นรมน เธอก็ไม่เสี่ยงต่อการเปิดเผย และฉันเป็นนักธุรกิจ ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับนายเลย เราสร้างพันธมิตรกัน ทุกคนก็คงคาดไม่ถึงไม่ใช่เหรอ?”

ราเชนยอมรับ สิ่งที่บุริศร์พูดนั้นถูกต้อง

“นายอยากให้ฉันทำอะไร?”

“ใช้ความสัมพันธ์ของนายส่งลูกน้องไม่กี่คนของฉันเข้าไปภายในประเทศนาย จากนั้นก็ให้ฉันจัดการเนตราเอง ถึงมีคนสืบได้ว่าเนตราถูกกองกำลังบางที่เอาตัวไป ก็สืบมาถึงนายไม่ได้แน่นอน นายสามารถแสร้งทำต่อไปได้อย่างเต็มที่ ฉันจะเบี่ยงเบนความสนใจของพวกมัน”

คำพูดบุริศร์ทำให้ราเชนขมวดคิ้วแน่นขึ้น

“นายคิดดีแล้วเหรอ? ลักพาตัวภายในประเทศฉัน นายอาจจะถูกจัดเป็นครอบครัวที่ไม่มีสำมะโนครัวไปตลอดชีวิต ชาตินี้ก็ไม่สามารถเข้าประเทศฉันได้”