ตอนที่ 992
บทที่ 992 เพราะฉันคือบุริศร์ไง
October 31, 2026
“ฉีดยาอะไร? ไม่ใช่ให้น้ำเกลือเหรอ?”
นรมนถามออกไปโดยไม่รู้ตัว
ดวงตาพยาบาลเกิดแสงวาบผ่านไป จากนั้นก็ก้มหน้าพูด “ข้างบนบอกว่าให้ฉีด ฉันจะรู้ได้ยังไงคะ”
คำพูดนี้มันผิดปกติมากเกินไป
คิ้วนรมนขมวดทันที
“เราเคยเจอกันที่ไหนมาก่อนหรือเปล่า?”
ดวงตาพยาบาลมีความตื่นตระหนกแวบผ่านไปทันที
“ฉันหน้าโหลค่ะ อาจจะรู้สึกคุ้นเคย รีบดีกว่า ฉันฉีดให้คุณเสร็จแล้วต้องไปฉีดห้องผู้ป่วยอีกห้องต่อ”
พยาบาลพูดขณะที่หยิบสิ่งของเดินมาหน้านรมน
ความสงสัยในใจนรมนยิ่งรุนแรงมากขึ้น
เธอกวาดสายตาเหลือบมองอีกฝ่าย อีกฝ่ายไม่ติดบัตรพนักงาน
“บัตรพนักงานคุณล่ะ”
“อยู่เคาน์เตอร์พยาบาลค่ะ คุณนายบุริศร์ ได้โปรดให้ความร่วมมือหน่อยค่ะ”
ขณะที่พูด พยาบาลก็จะลงมือกับนรมน เหมือนกึ่งบังคับฉีดยานรมน
ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ แน่นอนว่านรมนไม่ให้ความร่วมมือ
พยาบาลคนนี้ไม่ติดบัตรพนักงาน และเสียงนี้ก็ค่อนข้างคุ้นเคยอย่างเห็นได้ชัด รวมถึงสีหน้าตื่นตระหนกของเธอเมื่อครู่นี้ นรมนรู้สึกว่าอาจจะไม่ใช่พยาบาลในโรงพยาบาลแห่งนี้
“ฉันไม่ฉีด เรียกหัวหน้าพยาบาลพวกเธอมา!”
นรมนหลบฝ่ามือพยาบาล
พยาบาลค่อนข้างหงุดหงิด ดำเนินการจับนรมนไว้
“คุณนายบุริศร์ คุณอย่าเอาแต่ใจ แผลคุณในตอนนี้ต้องฉีดยา ฉันสัญญาว่าจะทำเบาๆ”
ขณะที่พูด มือเธอก็จับนรมนอีกครั้ง
เดิมทีนรมนอารมณ์ไม่ดี ตอนนี้ยิ่งหงุดหงิดแล้ว
“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่ฉีด ไปเรียกหัวหน้าพยาบาลพวกเธอมา!”
เธอสะบัดพยาบาลออก แต่ด้วยเหตุนี้มันทำให้แผลของตนเปิดออก เจ็บจนเหงื่อแตกพลั่ก
อีกฝ่ายในตอนนี้ไม่สนใจที่จะเสแสร้งอะไรแล้ว หยิบเข็มฉีดยาแล้วพุ่งไปหานรมน
หางตานรมนเห็นอย่างว่องไวจึงเตะเข็มฉีดยาเธอปลิว แล้วตะโกนดังลั่นไปทางนอกประตู
“คนที่ยืนอยู่ด้านนอก ตายหมดแล้วเหรอ?”
สีหน้านรมนเจ็บจนซีดเซียวแล้ว
พยาบาลน่ารังเกียจคนนี้ เห็นได้ชัดว่าพุ่งเป้ามาที่ตน!
เธอคือใคร?
หลังจากบอดี้การ์ดด้านนอกได้ยินเสียง ก็รีบผลักประตูวิ่งเข้ามา เห็นพยาบาลลุกขึ้น หยิบของข้างกายขึ้นมาแล้วพุ่งไปหานรมนอีกครั้ง
ครั้งนี้บอดี้การ์ดลงมืออย่างรวดเร็ว ควบคุมตัวพยาบาลได้ทันที
นรมนเหงื่อแตกพลั่ก แต่กัดฟันอย่างมุ่งมั่น
เห็นได้ชัดว่าผู้หญิงคนนี้ต้องการชีวิตตน
“ไป เอาของเหลวในเข็มฉีดยาไปทดสอบ”
นรมนไม่เชื่อว่าในเข็มฉีดยานี้จะเป็นยาต้านการอักเสบจริงๆ
บุริศร์ได้ยินข่าวนี้ก็รีบมา
“ไม่เป็นไรใช่ไหม?”
เขาเห็นด้านหลังนรมนเลือดออก ก็กระทืบหน้าอกพยาบาลด้วยความโกรธ
พยาบาลไออย่างต่อเนื่อง สุดท้ายก็ไอเป็นเลือดพ่นอยู่บนพื้น ไม่ต้องพูดเลยว่าสภาพจนตรอกแค่ไหน
แต่นรมนห้ามบุริศร์ไว้
“ฉันให้คนไปสืบแล้วว่าในเข็มฉีดยามันคืออะไร ตอนนี้ฉันค่อนข้างสงสัยว่าเธอคือใคร?”
แววตาหนึ่งของบุริศร์ บอดี้การ์ดก็ถอดผ้าปิดปากพยาบาลออกมาทันที
ในขณะนี้ นรมนก็ถือว่าเห็นใบหน้าเธอชัดเจนอย่างแท้จริง
“วริษา?”
เธอค่อนข้างประหลาดใจ ไม่คิดว่าจะเจอวริษาที่นี่ ยิ่งไม่คิดเลยว่าวริษาจะลอบสังหารตนอย่างมุทะลุ
ดวงตาบุริศร์หรี่ขึ้นมา
“พวกแกตายกันหมดแล้วเหรอ? ถึงได้ปล่อยให้เธอเข้ามาทำร้ายคุณนายแบบนี้?”
ทันใดนั้นบอดี้การ์ดเหงื่อแตกอย่างต่อเนื่อง
“ประธานบุริศร์ มันคือความผิดพวกเรา!”
“ลงไปรับโทษเอง"
สำหรับการลงโทษของบุริศร์ บอดี้การ์ดไม่มีค่าเลย ถ้าไม่ใช่เพราะทักษะที่ว่องไวของนรมน การรับรู้ด้านความปลอดภัยค่อนข้างแข็งแกร่ง เดาว่าตอนนี้พวกเขาไม่มีชีวิตรอดแล้วด้วยซ้ำ
วริษาเห็นทุกอย่างนี้ ก็หัวเราะขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง หัวเราะทั้งน้ำตาออกมา
นรมนมองเธอ คิ้วขมวดเล็กน้อย
“วริษา ฉันกับเธอไม่ได้มีความเกลียดชังลึกซึ้งอะไรกันไหม? เธอจำเป็นเหรอ?”
“จำเป็นเหรอ? นรมน เธอโดนผู้ชายตามใจจนไม่รู้จักความทุกข์ของคนแล้วใช่ไหม? ฉันทำอะไร? ฉันก็แค่ไม่พอใจเธอ สั่งสอนเธอนิดหน่อยก็เท่านั้น อาชีพนี้มันมีค่าอะไร? ฉันตาบอด ไม่รู้ว่าเธอคือคุณนายบุริศร์ ทำให้เธอไม่พอใจ ฉันโชคร้าย แต่เธอไล่ฉันออกจากกองถ่ายก็พอแล้ว ทำไมต้องแบนฉันด้วย? ฉันไม่ได้ทำงานเพลง ฉันรับได้ ใครให้ฉันไปทำให้เธอไม่พอใจล่ะ? แต่ฉันไปทำพนักงานบริการก็ไม่มีใครกล้ารับฉัน เธอกล้าพูดไหมว่านี่ไม่ใช่ฝีมือเธอ? ไม่คิดว่าเธอจะกำจัดฉันทุกวิถีทางจริงๆ ทำไมฉันจะฆ่าเธอไม่ได้?”
วริษาสะเทือนใจอย่างมาก ถึงขั้นโกรธเคืองและบ้าคลั่งอย่างมุทะลุ
นรมนมองบุริศร์อย่างค่อนข้างใจลอย
“คุณทำเหรอ?”
“การแบนเธอในวงการเพลงกับวงการบันเทิงฉันไม่ได้ทำ แต่ฝีมือแบนเธอทั้งหมดนั้นฉันเป็นคนทำ เธอทำร้ายภรรยาฉัน ฉันจะชินนิสัยแย่ๆ เธอแบบนี้ทำไม!”
คำพูดบุริศร์ทำให้วริษาโกรธสะสมจนถูกกระตุ้น