ตอนที่ 993
บทที่ 993 เธอเป็นนักกินเหรอ?
October 31, 2026
“มีเบาะแสอื่นอีกไหม?”
บุริศร์อ่านข้อมูลในมือขณะถาม
ชัยยศพูดเสียงทุ้ม “ตอนนี้ที่สืบได้คือสิ่งเหล่านี้ครับ”
“ฉันอยากรู้ว่าใครอยู่เบื้องหลังวริษา ไปดูสิว่าหลังจากวริษาออกจากกองถ่ายไปได้ติดต่อใคร ฉันอยากรู้ทั้งหมด”
“รับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้”
ชัยยศถอยออกมาพร้อมคำสั่ง
นรมนยังคงเปลี่ยนยาอยู่ในนั้น บุริศร์อยากเข้าไป แต่พบว่าห้องถูกล็อกจากด้านใน
ในนั้นมีแค่รมิดาและนรมน เดาว่านรมนกลัวตัวเองเห็นแล้วจะรู้สึกแย่ เลยจงใจทำแบบนี้
บุริศร์ถอนหายใจเล็กน้อย ดวงตาหนักอึ้งขึ้น
ไม่ว่าคนคนนี้มันจะเป็นใคร ตอนนี้มันอยากทำร้ายนรมนก็ให้อภัยไม่ได้!
ภายในห้อง รมิดาตัดเสื้อผ้านรมนออก เผยให้เห็นบาดแผลปลิ้นด้านใน ถอนหายใจขณะพูดขึ้น “เธอมีสมรรถภาพทางกายยังไงเนี่ย? เดินไปที่ไหนก็มีแต่คนเกลียดชัง?”
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ฉันคงหน้าตาสวยเกินไป คนอื่นเลยอิจฉาและเกลียดฉันล่ะมั้ง”
นรมนยิ้มเรียบๆ ขณะพูดเยาะเย้ย แต่จู่ๆ ก็ร้องออกมาด้วยความตกใจ ทั้งร่างแทบกระโดดขึ้นมา
“พูดพล่าม พูดพล่ามต่อไป เจ็บจนกลายเป็นแบบนี้แล้ว ยังไม่ปฏิบัติตัวดีๆ อีก”
รมิดากวาดตาเหลือบมองเธอ พูดขึ้นอย่างเรียบๆ แรงในมือเบาขึ้นเยอะ
แน่นอนว่านรมนรู้ว่ารมิดาปากร้ายแต่ใจดี ยิ้มอย่างอดไม่ได้ขณะพูดขึ้น “หมอรมิดา แผลบนร่างกายฉันจะหายได้เมื่อไร?”
“มันเห็นกระดูกหมดแล้ว เธอคิดว่าสองสามวันนี้จะออกโรงพยาบาลได้เหรอ? อยู่ที่นี่ให้เต็มที่ไปเถอะ ยังไม่เดือนหนึ่งเลย อย่าคิดจะออกจากโรงพยาบาล”
รมิดามองแผลบนร่างกายนรมน ดวงตาก็หนักอึ้งเล็กน้อย
“แผลไหม้บนร่างกายเธอไม่เคยคิดจะจัดการมันหน่อยเหรอ?”
เรื่องระหว่างนรมนและบุริศร์ รมิดาไม่ได้รู้เยอะมาก เธอก็ไม่ใช่คนขี้นินทา แต่แผลไหม้บนร่างกายนรมนนี้เห็นได้ชัดว่าหลายปีแล้ว
เธอแค่สงสัยนิดหน่อยว่าระหว่างบุริศร์และนรมนมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ และผู้หญิงสวยขนาดนี้อย่างนรมน ทำไมถึงบาดเจ็บไปทั้งร่างกาย?
นรมนตกตะลึงเล็กน้อย
ถ้ารมิดาไม่ได้พูดถึงมันขึ้นมา เธอแทบลืมแผลไหม้บนร่างกายตัวเองไปเลย
“มีแผลไหม้ที่ไหน? ไม่ใช่รอยสักสวยๆ เหรอ?”
นรมนยิ้มเรียบๆ
“เธอคิดว่าฉันตาบอดเหรอ? ไม่อยากพูดก็ไม่พูด อย่ามาคุยเรื่องอื่นกับฉัน ฉันว่ารอยสักบนร่างกายเธอมีปฏิกิริยาอาการแพ้บางอย่าง แต่แผลไหม้บนร่างกายเธอมันปิดไม่ได้ ฉันรู้จักหมอโรคผิวหนังที่เก่งมากคนหนึ่ง ถ้าเธอยินดีที่จะรักษาแก้ไขมัน ฉันจะช่วยเธอติดต่อ ใช้โอกาสที่อยู่โรงพยาบาลครั้งนี้ จัดการแผลบนร่างกายให้หมด ผู้หญิงวัยยี่สิบเก้า ทำจนร่างกายตัวเองเหมือนหญิงชรา บุริศร์ของเธอไม่รังเกียจเธอเหรอ?”
“เขากล้าไหมล่ะ!”
นรมนมั่นใจเต็มเปี่ยม
ทั้งคู่คุยกันอีกสักพัก รมิดาก็ทำแผลให้เรียบร้อยแล้ว
“เอาล่ะ ฉันจะไม่อยู่ที่นี่ขวางหูขวางตาพวกเธอแล้ว เดาว่าตอนนี้บุริศร์อยากจะเตะประตูห้องแล้ว ฉันไปแล้ว มีอะไรก็เรียกฉันนะ”
“อืม”
นรมนพยักหน้า ด้านหลังเปียกโชกไปด้วยเหงื่อแล้ว
แม่งโคตรเจ็บจริงๆ!
เนตราคนนี้ เธอไม่มีทางปล่อยหล่อนไปแน่นอน!
เมื่อรมิดาออกไป ก็เห็นบุริศร์กำลังเล่นบุหรี่ในมือ ระหว่างคิ้วมีความกังวลและความใจร้อน เห็นรมิดาออกมา ก็รีบวิ่งไปหา
“ปิดประตูทำไม?”
“แผลภรรยานายสาหัสมาก กลัวโดนลม และฉันกลัวจู่ๆ นายเข้ามาแบบประมาทด้วย ก็เลยล็อกประตู ไม่ต้องเป็นห่วง ฉันไม่ได้รังแกเธอ”
รมิดาพูดจบแบบเรียบๆ ก็ชะงักสักพัก แล้วพูดต่อ “รอยสักบนร่างกายเธอติดเชื้อมาก ถ้าเป็นไปได้ ทำการผ่าตัดปลูกถ่ายผิวหนังเถอะ”
ร่างกายบุริศร์ชะงักทันที
“เจ็บไหม?”
“ฮะ?”
“ฉันบอกว่าผ่าตัดปลูกถ่ายผิวหนังมันเจ็บไหม?”
รมิดามองบุริศร์ เสียงเย็นชาขึ้น
“แน่นอนว่าไม่เจ็บเท่าการเผาไหม้ที่เธอต้องทนในตอนแรก”
ประโยคนี้ทำให้สีหน้าบุริศร์ซีดขึ้น
“รู้แล้ว หาหมอที่เชื่อถือได้สักคน”
“ภรรยานายดูเหมือนไม่ค่อยอยากทำ”
“ฉันโน้มน้าวหล่อนเอง”
บุริศร์พูดจบ รมิดาก็เดินไป
สิ่งที่ควรพูดเธอพูดหมดแล้ว ที่เหลือก็อยู่ที่บุริศร์และนรมนเองแล้ว
เมื่อบุริศร์เข้าไปในห้อง นรมนก็นอนอยู่ตรงนั้นไม่ขยับไปไหน
เขาเดินเข้าไปเบาๆ พบว่านรมนหลับไปแล้ว
เธอหลับไม่มั่นคงมากนัก คิ้วขมวดแน่น สองมือกำลังดึงผ้าปูที่นอน ข้อนิ้วค่อนข้างซีดเซียว สีหน้าเธอซีดขาวจนน่าตกใจด้วยซ้ำ
บุริศร์ยกผ้าห่มออกเบาๆ สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าเขาแน่นอนว่าคือแผ่นหลังของนรมนที่เจ็บปวดสาหัส
มองตามบาดแผลลงไป รอยสักบนร่างกายนรมนค่อนข้างเป็นรอยแดงจริงๆ
เพราะการระคายเคืองของยาครั้งนี้ทำให้นรมนเกิดอาการแพ้เหรอ?
บุริศร์ไม่รู้ แต่เมื่อเขาเห็นรอยแผลไหม้ที่ซ่อนภายใต้รอยซักนั้น ทุกอย่างในอดีตก็วนเวียนในหัวสมองเขาราวกับภาพยนตร์
นรมนรักเขาในชีวิตนี้ มันคือโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่?
จริงๆ แล้วบุริศร์ก็รู้ดี แค่ตัวเองปล่อยนรมนไป นรมนอาจจะมีชีวิตที่ดีกว่าตอนนี้
ก่อนหน้านี้ไม่นาน เมื่อนรมนโวยวายจะหย่ากับเขา บุริศร์ก็เคยคิดถึงปัญหานี้เช่นกัน
ตระกูลโตเล็กของพวกเขาซับซ้อนเกินไป สถานะของเขาซับซ้อนเกินไป มีแผนชั่วร้ายล้อมรอบมากเกินไป ทำให้นรมนไม่สามารถมีชีวิตที่มั่งคงและสงบเลย
บางทีปล่อยเธอไป เธออาจจะเจอผู้ชายธรรมดา ไม่ต้องโดดเด่นเกินไป แต่ทำให้นรมนมีชีวิตที่สงบสุขและมีความสุข บางทีนี่อาจจะเป็นสิ่งที่นรมนต้องการมากที่สุดก็ได้
แต่พอคิดว่าปล่อยนรมนไป ตำแหน่งหน้าอกของบุริศร์ก็เจ็บปวดจนรู้สึกแย่ เจ็บจนหายใจไม่ออก
เขาไม่ยอม!
ถึงแม้จะดึงนรมนเข้ามาในน้ำวน ในบึง เขาก็ยังปล่อยมือเธอไม่ลง
เพราะเธอคือชีวิตของเขา!