ตอนที่ 994
บทที่ 994 ไม่อร่อย ผิวหยาบหนังหนา
October 31, 2026
บุริศร์เห็นนรมนกัดอย่างแรง กลัวเธอจะฟันสึก
“คุณ……”
ตอนแรกเขาอยากบอกว่าคุณช้าๆ หน่อย แต่เพิ่งพูดได้คำเดียว นรมนก็ปล่อยเขา พูดขึ้นด้วยใบหน้าหดหู่ “ผิวหยาบหนังหนา ไม่อร่อย”
บุริศร์ยกมุมปากขึ้นทันที
“เห็นฉันเป็นอาหารรสเลิศ ยังบอกว่าตัวเองไม่ใช่นักกินอีก”
เขายื่นนิ้วออกไป เช็ดคราบน้ำมุมปากนรมนเบาๆ ไม่ได้ดูรอยกัดบนแขนตัวเองเลยสักนิด
ดวงตาบุริศร์สวยงามมาก เหมือนมหาสมุทรลึก เหมือนท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวสดใส มองจนนรมนหัวใจเต้นแรง
เป็นชายที่มีเสน่ห์จริงๆ เลยอ่า!
นรมนยิ้มตาโค้ง
“งดงามจนอยากกลืนกินเคยได้ยินไหม?”
“อืม เคยได้ยิน งั้นคุณนายบุริศร์ คุณอยากกินฉันไหม?”
“อยาก!”
นรมนรีบพยักหน้า
มุมปากบุริศร์วาดโค้งกว้างขึ้น
“อดทนนะ ตอนนี้ยังไม่ได้ รอให้แผลคุณหายดี ฉันจะปล่อยให้คุณจัดการ”
“คำพูดนี้คุณเป็นคนพูดนะ คุณบุริศร์”
“ครับ คุณนายบุริศร์”
บุริศร์ลูบศีรษะเธอ ถามด้วยเสียงอ่อนโยน “หิวแล้วเหรอ?”
“ยังโอเค แค่ง่วงมาก”
นรมนขยี้ตา
ไม่รู้ว่าในน้ำเกลือมีองค์ประกอบสารสะกดจิตหรืออะไรหรือเปล่า เธอแค่อยากนอน
บุริศร์รู้ มันคือเพราะร่างกายนรมนอ่อนแอเกินไป
ประสบภัยที่ไม่มีเค้ามาก่อนทำให้ร่างกายนรมนได้รับบาดเจ็บอย่างมาก
ในดวงตาเขามีความสงสารแวบผ่านไป
“งั้นก็นอนเถอะ ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนคุณที่นี่”
“คุณไม่มีงานทำเหรอ?”
นรมนลืมตาไม่ค่อยขึ้น
บุริศร์ยิ้มขณะพูด “คุณสำคัญที่สุด”
ประโยคนี้ทำให้สบายใจอย่างยิ่งทันที
เธอรู้ว่าตัวเองค่อนข้างไม่มีเหตุผล
แต่เมื่อคนเราป่วยได้รับบาดเจ็บ มันย่อมอ่อนแอเปราะบางอย่างเลี่ยงไม่ได้ และนรมนในขณะนี้ ไม่อยากวางมาด เธอแค่อยากออดอ้อน
เธอและบุริศร์เป็นสามีภรรยากัน ไม่ว่าจะทำอะไรก็ทำได้รับการอนุญาตตามกฎหมาย รัฐก็สนับสนุนไม่ใช่เหรอ?
คิดถึงตรงนี้ มุมปากนรมนก็วาดโค้ง ในดวงตาเหมือนปกคลุมด้วยแสงสดใส มันระยิบระยับ
“คุณบุริศร์ คุณพูดคุยเก่งจริงๆ”
“คำพูดจากใจเลย นอนเถอะ”
เมื่อก่อนบุริศร์จะไม่พูดจาแบบนี้ แต่เมื่อพวกเขาผ่านอะไรมายิ่งมากเท่าไร คำพูดพวกนี้ก็ยิ่งพูดออกมาเองมากเท่านั้น
ตอนแรกก็เขินอายนิดหน่อย แต่เห็นนรมนยอมรับมันอย่างมาก ถึงขนาดยิ้มมีความสุขด้วยซ้ำ บุริศร์ก็รู้สึกว่าทั้งหมดนี้มันคุ้มค่า
นรมนหาวหนึ่งที สุดท้ายก็ทนความง่วงไม่ไหว นอนบนร่างกายบุริศร์ เอ่ยพึมพำกับตัวเอง “นอนหลับบนท้องมันเหนื่อยมาก”
ในดวงตาบุริศร์มีความสงสารแวบผ่านไป
“ฉันกอดคุณนอนได้ไหม?”
เขาเอ่ยถาม
นรมนพยักหน้า พิงหน้าอกบุริศร์หลับตา ไม่นานนักลมหายใจก็สม่ำเสมอก็ดังขึ้น
บุริศร์รู้สึกว่าช่วงเวลานี้งดงามมากจริงๆ
เขาอยากให้เวลาหยุดนิ่งจริงๆ กอดนรมนไว้แบบนี้ จนถึงบั้นปลายชีวิต
เมื่ออรรณพมา ก็เห็นสภาพบุริศร์กอดนรมนกำลังหลับปุ๋ยอยู่ทันที
“จึ๊ๆ กลางวันแสกๆ แถมเป็นที่สาธารณะ ไม่ดีมั้ง?”
“กินองุ่นไม่ถึงแล้วอย่ามาบอกว่าองุ่นเปรี้ยวสิ ออกไปรอ เดี๋ยวฉันไป”
ประโยคนี้ของบุริศร์ทำให้อรรณพรู้สึกค่อนข้างหดหู่
“ใครกินองุ่นไม่ถึง? ฉันเป็นคนที่มีภรรยาและลูกสาวเหมือนกัน”
“อืม หมอรมิดาให้นายกอดแบบนี้ไหม?”
ประโยคหนึ่งของบุริศร์ทำให้อรรณพหรี่ตาลงเล็กน้อย
“เห็นว่าภรรยานายเป็นผู้ป่วยอยู่ ฉันไม่เถียงกับนายเหมือนปกติแล้ว”
พูดจบ เขาก็เปิดประตูห้องเดินออกไปด้วยความขุ่นเคือง แต่เสียงก็ยังเบามาก
ถ้ามีผลกระทบต่อการพักผ่อนนรมนจริงๆ รมิดาต้องมาร้อนรนใจเพราะตนแน่ๆ
นี่ไม่ได้กลัวภรรยานะ นี่เรียกว่าเคารพ
อรรณพแอบพูดเงียบๆ ในใจ แล้วยกเท้าเดินออกไป
บุริศร์เห็นอรรณพไปแล้ว ก็วางนรมนลงเบาๆ
คิ้วนรมนขมวดโดยไม่รู้ตัว แต่ไม่ได้ตื่น นอนต่อบนเตียง แต่เตียงเย็นเฉียบไม่ได้สบายเหมือนหน้าอกบุริศร์ เธอหดตัวลงโดยไม่รู้ตัว
บุริศร์รีบห่มผ้าให้เธอ แล้วปรับอุณหภูมิแอร์ภายในห้อง
เห็นนรมนหลับอีกครั้ง บุริศร์ถึงได้ลุกขึ้นออกจากห้องผู้ป่วยไป
อรรณพยืนอยู่ทางเดิน ดวงตามองไปทางห้องทำงานของรมิดาเป็นครั้งคราว คิ้วขมวดแน่น
หลังจากบุริศร์ออกมา เห็นภาพนี้ ก็พูดเสียงทุ้ม “ทะเลาะกันเหรอ?”
“นายใช้ตาข้างไหนเห็นฉันทะเลาะ?”
อรรณพจ้องมองเขา สัมผัสบุหรี่หนึ่งมวนในมือ แล้วพูดเรียบๆ “ออกไปคุยไหม?”
“ตรงนี้ดีกว่า ฉันกลัวนรมนตื่นแล้วหาฉันไม่เจอจะกังวล”
“จึ๊ๆ ภรรยานายเป็นเด็กเหรอ?”
อรรณพถูกทำให้อิจฉานิดหน่อย
บุริศร์พูดขึ้นอย่างไม่เร็วหรือไม่ช้าเกินไป “เราเรียกว่าความรักของสามีภรรยา”
“ไร้สาระ!”
เอาบุหรี่วางไว้บนหูตัวเอง ทำสีหน้าค่อนข้างหงุดหงิด
“เป็นอะไรกันแน่? ภาวินีหาเรื่องเหรอ?”
คำถามของบุริศร์ทำให้อรรณพขมวดคิ้วเล็กน้อย