ตอนที่ 996
บทที่ 996 เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับคนอื่น
October 31, 2026
“ประธานบุริศร์ของเธอเหรอ？”
คมทิพย์เข้าใจว่าบุริศร์โทรมา กำลังคิดจะหลบหลีก กลับถูกนรมนห้ามเอาไว้
“ไม่ใช่เขา”
“หือ？”
“น่าจะเป็นโฆษณาส่งเสริมการขาย”
นรมนพูดจบก็กดตัดสายทิ้ง
สำหรับเบอร์ที่ไม่รู้จัก เธอไม่อยากกดรับสาย
แต่อีกฝ่ายเหมือนจะมีความแน่วแน่มาก หลังจากที่ถูกนรมนตัดสาย ก็โทรมาอีกครั้ง จนทำให้คนว้าวุ่นใจ
คมทิพย์กล่าวเสียงเบา “ ถ้าไม่อยากรับก็บล็อกไปเถอะ”
“หรือว่าจะลองรับสายดู อาจจะได้รางวัลอะไรก็ได้”
ในขณะที่พูด นรมนก็กดปุ่มรับสาย
ปลายสายมีเสียงผู้หญิงดังขึ้นมาทันที
“คุณนายบุริศร์ ช่วยลูกชายของฉันด้วยค่ะ！”
แค่เริ่มพูดอีกฝ่ายก็รู้จักตัวตนของนรมน หัวคิ้วของเธอขมวดเข้าหากันเบา ๆ
คมทิพย์กลับแย่งมือถือไปทันที
“ภรรยาคุณพชรล์？พชรล์อยู่ไหนคะ？”
ในตอนที่พยายามตามหาแทบตายกลับไม่เจอ แต่พอเลิกหาเลิกสนใจกลับได้มาอย่างคาดไม่ถึงจริง ๆ
นรมนชะงักไปเล็กน้อย
ภรรยาของพชรล์？
แน่นอนว่าเธอไม่คิดว่าคมทิพย์ฟังผิด เพียงแต่รู้สึกไม่สบายใจ ภรรยาของพชรล์รู้เบอร์มือถือของตนเองได้อย่างไร？เห็นได้ชัดว่าภรรยาของพชรล์คิดไม่ถึงว่าคมทิพย์ก็อยู่ด้วย ทั้งสองครอบครัวเป็นเพื่อนบ้านกันมาเนิ่นนาน ดีกว่าที่ไม่มี จำเสียงได้โดยปริยาย เมื่อได้ยินเสียงของคมทิพย์ ภรรยาของเขาคิดจะวางสายโดยไม่รู้ตัว
“คุณอย่าคิดวางสายนะ พชรล์ทำเรื่องอะไรเอาไว้ คุณอย่าคิดว่าไม่มีใครรู้ ในเมื่อฉันถามคุณแบบนี้ แน่นอนว่าเรื่องที่พชรล์ชนแล้วหนีปิดไม่อยู่แล้ว ภรรยาคุณพชรล์ คุณกับครอบครัวของฉันเราไม่ได้เป็นศัตรูคู่แค้นกัน แถมยังมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันอีกด้วยซ้ำ สามีของคุณเกือบจะชนแฟนของฉันตายแท้จริงแล้วมีเจตนาอะไรกันแน่？”
คมทิพย์ค่อนข้างกระวนกระวาย
ถ้าเป็นคนอื่นก็ว่าไปอย่าง แต่นี่เป็นคนที่ตนเองคุ้นเคย ทำให้คมทิพย์รู้สึกรับไม่ได้อย่างยิ่ง
เสียงภรรยาของพชรล์สะอึกสะอื้น
“ขอโทษค่ะ คุณคมทิพย์ ขอโทษจริง ๆ พชรล์ก็ไม่มีทางเลือก ชีวิตของพวกเรายากลำบากเหลือเกิน”
“ชีวิตยากลำบากก็สามารถเอาชีวิตของคนอื่นไปล้อเล่นได้ตามใจชอบเหรอ？นี่ไม่ใช่เหตุผลที่พวกคุณชนแล้วหนีใช่ไหม？”
คมทิพย์สั่นไปทั้งตัว
ถ้าภรรยาของพชรล์อยู่ตรงหน้า คมทิพย์จะตบเธอสักทีอย่างไม่ลังเล
เห็นได้ชัดว่า ภรรยาของพชรล์ก็รู้สึกเสียหน้า ในขณะที่คมทิพย์ถามอย่างเอาเรื่องเช่นนี้ จึงกล่าวออกมาอย่างไม่สบายใจ “ ขอโทษค่ะ”
“สิ่งที่ฉันต้องการไม่ใช่คำขอโทษ แต่เป็นเบาะแสของพชรล์ ภรรยาคุณพชรล์ การหนีไม่ใช่วิธีแก้ปัญหา อีกไม่ช้าพวกเราจะตามหาตัวพชรล์จนเจอ เขาจะยอมมอบตัวเอง หรือจะรอให้ตำรวจจับกุม สภาพการณ์ไม่เหมือนกัน มาตรการลงโทษก็ต่างกัน หวังว่าคุณจะเข้าใจ”
คำพูดของคมทิพย์ทำให้ภรรยาของพชรล์ยิ่งรู้สึกแย่
“ฉันขอคุยกับคุณนายบุริศร์ได้ไหม？”
คมทิพย์ถึงจะนึกขึ้นมาได้ว่า เดิมทีภรรยาของพชรล์โทรมาหานรมน
ถึงแม้เธอจะไม่เต็มใจ แต่ก็ยังส่งมือถือในนรมน
นรมนรู้ว่าคมทิพย์อยากฟัง จึงถือโอกาสเปิดลำโพงไปเลย และวางเอาไว้บนเตียง
“คุณมีเรื่องอะไรต้องการคุยกับฉันเหรอคะ？”
เสียงของนรมนไม่สูงไม่ต่ำ แต่กลับมีความน่าเกรงขามและเย็นชา
เธอเกลียดคนที่ลงมือกับคนคุ้นเคยที่สุด
ปกติแล้วทุกคนไม่ได้มีปัญหากัน คาดไม่ถึงว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ไม่ว่าจะเป็นเพราะสาเหตุหรือเหตุผลอะไร ก็ทำให้คนรู้สึกรับไม่ได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนนี้พฤกษ์ยังนอนเป็นผักอยู่บนเตียง
แน่นอนว่าภรรยาของพชรล์ ฟังออกว่านรมนไม่ยินดี เพียงแต่เธอไร้หนทางแล้วจริง ๆ
“คุณนายบุริศร์ ฉันรู้ค่ะ สามีของฉันทำเรื่องที่ไม่สามารถยกโทษให้ แต่พวกเราไม่มีทางเลือกแล้ว ลูกชายของพวกเราโดปี้เป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาว ต้องการค่ารักษาจำนวนมาก พวกเราต่างเป็นชนชั้นแรงงาน ยังต้องจ่ายค่าบ้าน เงินเดือนจำนวนเล็กน้อยทุกเดือนของพชรล์ ไม่เพียงพอที่จะให้ลูกชายของพวกเราเข้าไปรักษาในโรงพยาบาลได้ ในเวลานี้มีคนมาหาพชรล์ให้เขาสร้างสถานการณ์อุบัติเหตุรถยนต์ แล้วให้พวกเราห้าแสน สำหรับพวกคุณห้าแสนคงจะไม่ได้มากมายอะไร แต่สำหรับพวกเรามันคือความหวังสุดท้ายของลูกชายของฉัน ฉันรู้ว่าฉันพูดแบบนี้อาจจะน่าอับอายไปหน่อย แต่พวกเราไม่มีหนทางแล้วจริง ๆ ”
ภรรยาของพชรล์พูดร้องห่มร้องไห้
นรมนสลดใจ แต่กลับไม่มีความเห็นใจ
“ชีวิตของลูกชายพวกคุณมีค่า แล้วชีวิตของคนอื่นไม่มีค่าหรือไง？อย่าคิดว่านี่เป็นเหตุผลที่พวกคุณจะทำผิดกฎหมายได้”
นรมนพูดอย่างโมโห
ภรรยาของพชรล์ยังคงพูดไปร้องไห้ไป “ฉันรู้ว่าพวกเราผิดอย่างมหันต์ พวกเราจึงไม่คิดหนี แค่รอให้อาการป่วยลูกชายของพวกเราคงที่สักหน่อย พวกเราจะมอบตัว แต่ตอนนี้ลูกชายของพวกเราเพิ่งจะดีขึ้นนิดเดียว กลับหายตัวไป พวกเราไม่ได้ไปล่วงเกินใคร ฉันรู้จักฝีมือและความสามารถของประธานบุริศร์ ในไม่ช้าก็เร็วจะสามารถหาพวกเราเจอ ตอนนี้ฉันหวังว่าคุณนายบุริศร์จะเข้าใจ และปล่อยลูกชายของฉันไป เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับคนอื่น เด็กไม่มีความผิดไม่ใช่เหรอ？คุณนายบุริศร์คุณเองก็เป็นแม่คน ได้โปรดช่วยเห็นแก่ความรักที่ฉันมีต่อลูก ปล่อยลูกฉันไปเถอะค่ะ”
นรมนยังพอเข้าใจ
รู้สึกว่าลูกชายของพชรล์หายตัวไป？
และพวกเขาคิดว่าเธอให้คนไปจับตัวลูกชายของพชรล์？
นรมนกล่าวด้วยรอยยิ้มเย็นชา “ฉันไม่เหมือนกับพวกคุณ ใครทำผิด ฉันก็จะหาคนนั้น ไม่เอาไปลงกับเด็กคนนั้น การหายตัวไปของลูกชายคุณไม่มีความเกี่ยวข้องกับฉัน”
ภรรยาของพชรล์ชะงักงัน เห็นได้ชัดว่าไม่ค่อยเชื่อ
“เป็นไปไม่ได้ นอกจากพวกคุณแล้วจะยังมีใครที่สามารถเอาตัวลูกชายของฉันไปได้？”
“คุณน่าจะลองถามสามีของคุณนะ ว่าคนที่ให้เขาทำได้พาตัวลูกชายของพวกคุณไปหรือเปล่า”
เสียงของคมทิพย์ดังขึ้น ทำให้ภรรยาของพชรล์อึ้งไปทันที
นรมนไม่สนใจว่าตอนนี้เธอจะรู้สึกอย่างไร เพียงแค่ถามอย่างเย็นชา “คุณรู้เบอร์มือถือของฉันจากที่ไหน？”
เบอร์มือถือของเธอเป็นเบอร์ส่วนตัว มีคนรู้เพียงไม่กี่คน
วันนี้คิดไม่ถึงว่าภรรยาของพชรล์จะรู้เข้า จำเป็นต้องพูดว่า นรมนแปลกใจมาก
แต่เห็นได้ชัดเจนว่า ภรรยาของพชรล์ไม่ได้รู้สึกว่าจะเป็นปัญหาใหญ่อะไร เธอเอ่ยตอบทันที “แน่นอนว่าประธานบุริศร์เป็นคนบอกฉันเองค่ะ”