บทที่ 999 ฉันทนไม่ได้หรอกนะ

“อะไรนะ？”

คมทิพย์ยังคงมึนงง เมื่อได้ยินนรมนพูดแบบนี้ก็แปลกใจเล็กน้อย

นรมนส่งซิกให้เธอเงียบ จากนั้นแกล้งทำเป็นหลับสนิท นอนอยู่ตรงนั้น

หลังจากแม่นรมนเข้ามาก็ไม่กล้าเงยหน้าขึ้น เพียงแค่หยิบไม้กวาดมากวาดไปทุกที เธอไม่คิดว่าคมทิพย์จะอยู่ด้วย โชคดีที่บุริศร์ไม่อยู่

นรมนยังคงหลับสนิทเหมือนเดิม

คมทิพย์ถึงจะมีปฏิกิริยาตอบสนอง ส่งเสียงเย็นชาในใจ จากนั้นเอ่ยอย่างไม่แยแส “ป้าค่ะ ป้ามาเช็ดโต๊ะตรงนี้ด้วย”

แม่นรมนรีบเดินเข้ามา

ความจริงแล้ว หลายปีที่ผ่านมา แม่นรมนกับพ่อนรมนไม่ได้ลำบากอะไรมากนัก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องงานบ้าน ภายในบ้านมีคนคอยปรนนิบัติรับใช้มากมาย ถึงแม้ตอนที่ชีวิตยากลำบาก บุริศร์กับนรมนก็ไม่ให้พวกเขาต้องทุกข์ยาก

วันนี้ถูกคมทิพย์สั่ง แม่นรมนรู้สึกไม่สบอารมณ์

เธอเดินเข้ามา ไม่กล้ามองหน้านรมน และยิ่งไม่กล้ามองคมทิพย์ เธอก้มหน้า หยิบผ้าขี้ริ้วมาเช็ดบนโต๊ะ

“เอาของไปทิ้งด้วย ไม่กินแล้ว”

คมทิพย์จงใจโยนของลงไปบนพื้น

แม่นรมนนิ่งไปสักพัก จากนั้นจึงย่อตัวลงไปอย่างไม่เต็มใจหยิบเปลือกกล้วยขึ้นมา

กล้วยกินไปแค่เพียงครึ่งเดียว จึงมีความเหนียว และเพราะไม่ได้นำถุงมือมาด้วย มือของแม่นรมนจึงต้องสัมผัสกับเปลือกกล้วยโดยตรง เธอรู้สึกไม่ดี เพียงแต่นึกถึงงามพลที่โดนจับตัวไป จึงต้องเก็บอารมณ์ของตนเอง หยิบเปลือกกล้วยไปโยนทิ้งในถังขยะ

“แค่ก ๆ ”

นรมนไอขึ้นมาอย่างถูกจังหวะ

คมทิพย์รีบก้าวขึ้นไปประคองเธอขึ้นมา

“เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม？ เป็นอย่างไรบ้าง？ ยังเจ็บแผลอยู่ไหม？ เนตรามันช่างเลวจริง ๆ ดูที่มันตีเธอสิ อย่าให้ฉันเจอมันนะ ฉันรับรองว่าจะให้มันต้องรับผิดชอบอย่างสาสม”

เสียงของคมทิพย์ดังมาก แม่นรมนนิ่งไปอย่างห้ามไม่ได้

เธอเหลือบมองนรมน เห็นรอยเลือดซึมออกมาจากร่างกายของเธอ สีแดงนั้นบาดตามาก

เรื่องที่เนตราทำกับนรมน ไม่ใช่ว่าแม่นรมนจะไม่รู้ แต่เธอเอาแต่บอกตนเองว่าเนตราเป็นคนที่มีขอบเขต เพียงแต่รู้สึกไม่พอใจนรมน จึงลงโทษนรมนเล็ก ๆ น้อย ๆ แค่นั้นเอง แต่ตอนนี้มองเห็นสภาพของนรมน ใบหน้าขาวซีดเหมือนกระดาษไร้เรี่ยวแรง แม่นรมนรู้สึกร้อนรน

เธอลังเลใจ รู้สึกยุ่งเหยิง ไม่รู้เลยสักนิดว่าตนเองควรทำอย่างไรดี

หางตาของนรมนเหลือบมองแม่นรมน จากแววตาของเธอมองเห็นความลังเลและความไม่เต็มใจ

ในท้ายที่สุดแล้วผู้หญิงคนนี้ยังคงมีความรู้สึกต่อเธอ

ถ้าแม่นรมนออกไปในตอนนี้ และไม่ขอความเมตตาเพื่อเนตรา นรมนคิดว่าสามารถปล่อยพ่อนรมนไปได้ ถึงอย่างไรพวกเขาก็เป็นพ่อแม่บุญธรรมของตนเอง บุญคุณที่เลี้ยงดูมาหลายปีไม่ใช่เรื่องง่ายดายจริง ๆ

คมทิพย์เห็นสายตาของนรมนมองแม่นรมน จึงอดขมวดคิ้วไม่ได้

หรือว่าผู้หญิงคนนี้จะใจอ่อนจริง ๆ

เธอดึงนรมน กล่าวเสียงเบาว่า “เธอปวดหรือเปล่า？ ฉันไปเรียกคุณหมอมาให้เอาไหม？”

ตอนนี้แม่นรมนต้องการมีพื้นที่ส่วนตัวกับนรมน แน่นอนว่าคมทิพย์รู้ ไม่งั้นเธอจะสร้างสถานการณ์เช่นนี้ขึ้นมาทำไม？

นรมนถอนหายใจ พยักหน้า ไม่พูดอะไร แต่ก็ถือว่าเป็นการยอมรับแต่โดยดี

คมทิพย์เหลือบมองแม่นรมน กล่าวเสียงเบาว่า “นี่ ป้าเก็บกวาดเรียบร้อยแล้วก็รีบออกไปนะ ที่นี่เป็นห้องไอซียู อย่าอยู่ในนี้นานเกินไป”

แม่นรมนพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไร

หลังจากคมทิพย์ออกไป ทันใดนั้นเองนรมนรู้สึกว่าลำคอแหบแห้ง

เธอไอออกมาสองที พยายามหยิบแก้วน้ำ แต่ไม่รู้ว่าคมทิพย์ตั้งใจหรือเปล่า คาดไม่ถึงว่าจะวางแก้วน้ำเอาไว้ไกลมาก ทำให้เธอหยิบไม่ถึง

นรมนมองแม่นรมน กล่าวเสียงเบาว่า “รบกวนหน่อยค่ะ ช่วยหยิบแก้วน้ำมาให้ฉันได้ไหม？”

ร่างของแม่นรมนนิ่งไปชั่วคราว ไม่ได้พูดอะไร แต่ยังเดินเข้ามา หยิบแก้วน้ำส่งให้ข้างกายนรมน

“ขอบคุณค่ะ”

นรมนรับแก้วน้ำมาด้วยรอยยิ้ม

แม่นรมนเห็นเธอขาวซีดเหมือนกระดาษ จึงอดรู้สึกสงสารไม่ได้

เธออยากจะหันหลังเดินจากไปจริง ๆ เนตราทำกับนรมนจนกลายเป็นแบบนี้ ตนเองยังจะมาทรมานมันจะไม่โลกสวยไปหน่อยเหรอ？

เพียงแต่แม่นรมนเพิ่งจะหันตัวเดินไป ในสมองก็ปรากฏภาพใบหน้าของเนตราขึ้นมา

นั่นคือลูกสาวแท้ ๆ ของเธอ！

หลายปีที่ผ่านมา เธอติดค้างเนตรา ตอนนี้ไม่ง่ายเลยที่ลูกจะกลับมา ทำไมนรมนถึงไม่พอถูไถเนตรา ยอมเธอสักหน่อย？

คิดถึงตรงนี้ ในใจของแม่นรมนไม่มีความรู้สึกสงสารหรือละอายใจต่อนรมนอีกแล้ว

ถึงแม้นรมนจะดื่มน้ำเข้าไป แค่ยังคงมองแม่นรมนอยู่ตลอดเวลา เมื่อเธอมองเห็นแววตาที่โหดเหี้ยมของแม่นรมน ในที่สุดหัวใจก็ด้านชา

เหอะๆ

เธอช่างโง่เขลาเหลือเกิน คิดไม่ถึงว่ายังกอดความหวังเพียงน้อยนิดเอาไว้

มุมปากของนรมนยกขึ้นเป็นรอยยิ้มถากถาง

เธอวางแก้วน้ำลง ค่อย ๆ เอนลงบนเตียง

สุดท้ายแล้วแม่นรมนก็อดกลั้นไม่ไหว หันมามองเห็นนรมนมีท่าทางกำลังจะนอนหลับ จึงรีบดึงหน้ากากลง มองนรมนและกล่าวว่า “ นรมน นี่แม่เอง แม่ของเธอไง”