บทที่1445 ช่างวุ่นวายเสียจริง

หงส์ติดอยู่ในความทรงจำ สิ่งที่เหลืออยู่จากปีที่งดงามเหล่านั้นก็เพียงพอที่จะให้เธอจำไปชั่วชีวิต

ว่ากันว่าเธอไม่รู้สึกเสียใจที่ต้องรับราชการเป็นทหารเป็นเวลา3ปี และเสียใจที่ไม่ได้ทำหน้าที่ทหารไปตลอดชีวิต เธอโชคดีที่เธอได้พบกับบุริศร์และโชคดีที่เธอเป็นทหาร

พี่น้องที่ร่วมแบ่งปันความเป็นความตายกันเหล่านั้น มันช่างชัดเจนราวกับเป็นเรื่องของวันวาน

หงส์พูดพลางก่อนจะพบว่ามือของจณัตว์ไม่เคลื่อนไหวแล้ว เธอนึกว่าเขาแค่เบื่อกับการเล่นกับนิ้วของเธอ ตอนนี้เรื่องที่เธอเล่าใกล้จบแล้ว ดังนั้นเธอเลยทุ่มเทพลังของตัวเอง กระทั่งคอของตัวเองก็รู้สึกแห้งผาก แต่เธอยังคงเล่าต่อไป

แต่อุณหภูมิร่างกายทาบทับลงมาก็ร้อนมาก

หงส์เลยได้สติ รีบเอามือไปอังที่หน้าผากของเขา มันร้อนจนต้องร้องขอชีวิตเลยทีเดียว

“จณัตว์! จณัตว์!”

หงส์ระงับเสียงของเธอโดยการตะโกนเรียกด้วยเสียงต่ำ แต่จณัตว์ไม่แม้แต่ตอบสนอง

เนกษ์ลืมตาโพลง

“พี่เป็นอะไรไป?”

“เขามีไข้”

หงส์โทษตัวเอง

ตัวเองอยู่ข้างเขามาโดยตลอด เขาเป็นไข้เมื่อไหร่ หมดสติไปตอนไหนก็ไม่รู้ เธอสะเพร่าเกินไป

เธอสะเพร่าขนาดนี้ เธอยังสมควรได้รับสิ่งที่แสนดีและการปฏิบัติที่ล้ำค่าของจณัตว์อยู่ไหม?

หงส์เสียใจมาก

“ไม่ได้แล้ว ชักช้าไม่ได้ รอต่อไปจณัตว์ตายแต่”

สายตาของหงส์แน่วแน่

เนกษ์รู้ว่าเธอต้องการทำอะไร และเป็นคนแรกที่จะหยุดมัน

“พี่สะใภ้ คุณคือชีวิตของพี่ชายผมนะ คุณมีชีวิตอยู่เขาถึงสามารถมีชีวิตอยู่ถ้าหากเกิดอะไรขึ้นกับคุณ พี่ชายของผมก็คือคนไร้ค่า บางทีคุณอาจไม่รู้ว่าพี่ชายของผมทำอะไรเพื่อคุณบ้างในช่วงหลายปีที่ผ่านมา แต่ผมกล้าพูดเลยว่าคุณเป็นผู้หญิงที่พี่ชายของผมรักสุดหัวใจ ดังนั้นผมขอร้องนะ เพื่อพี่ชายผม ได้โปรดรักษาตัวเองให้ดี เรื่องนี้ผมจัดการเอง”

เนกษ์พูดอย่างเคร่งขรึม ทำให้หงส์รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาทันที

ระหว่างเธอกับจณัตว์จะไม่มีวันเท่าเทียมเลย เพราะสิ่งที่จณัตว์ทุ่มเทให้กับเธอมันมากเกินไป และเธอก็คืนมันได้ไม่หมดแน่นอน แต่หงส์ไม่สนใจ เธอยังมีเวลาอีกทั้งชีวิตเพื่อชดใช้ไม่ใช่หรือ?

แต่สภาพของจณัตว์ในตอนนี้ กลับทำให้เธอกลัว

“เนกษ์ คุณไปไม่ได้ ในเมื่อคุณเรียกฉันว่าพี่สะใภ้แล้ว ฉันไม่อาจให้คุณออกไปเสี่ยงได้หรอกนะ ฉันให้ความสำคัญกับจณัตว์ จณัตว์ก็ให้ความสำคัญกับคุณเช่นกัน ฟังฉันนะ ฉันรู้ว่าจะหลีกเลี่ยงพวกมันยังไง”

“ไม่ได้หรอก”

เนกษ์ไม่เห็นด้วยแน่นอน

ความเห็นของสองคนไม่ตรงกัน

ทันใด เสียงปืนก็ดังมาจากด้านนอก

“มีคน”

เนกษ์และหงส์ชะงักไปชั่วครู่

เมื่อได้ยินเสียงปืนที่ดังสนั่น คนที่เข้ามาก็ไม่น้อย

ใครกัน?

คนของฉัตรพล?

หงส์คิดวิเคราะห์ จากนั้นเธอก็นำจณัตว์ไปวางไว้ในอ้อมแขนของเนกษ์ ก่อนพูด “ดูแลเขาให้ดี”

“พี่สะใภ้ ไม่ได้นะ”

“หุบปาก!”

ตอนนี้หงส์ทำตัวยกตนข่มท่าน ดุเดือดเหมือนกับจณัตว์ก็ไม่ปาน

เนกษ์ตะลึง

หงส์ฉวยโอกาสนี้ ยันกายขึ้นและเดินมาอีกที่

เธอเพิ่งสังเกตได้ไม่นานนี้เอง ที่นี่ค่อนข้างอ่อนร่วน ถ้าเอาก้อนอิฐออกสักสองสามก้อนก็น่าจะมองเห็นภายนอกได้

หงส์ขยับเล็กน้อย ก่อนจะเห็นเท้าหลายคู่กำลังเดินอยู่

เธออาศัยช่องว่างมองไปข้างนอก มีคนมาจำนวนมาก ทุกคนล้วนสวมสีดำและใส่หน้ากาก อาวุธในมือของพวกเขาก็เป็นอาวุธที่ล้ำหน้าที่สุดเช่นกัน

คนของฉัตรพลจริงหรือ?

หงส์ไม่กล้าหุนหันพลันแล่น แม้ใจเธอจะร้อนดั่งไฟสุมอก

การโจมตีของฝ่ายตรงข้ามรุนแรง เขาไม่สนใจเหล่าทหารที่รอดหรือตายเลยด้วยซ้ำ นี่เป็นการสังหารโหดอย่างแน่นอน

หงส์ขมวดคิ้ว

สมชัยเป็นคนออกคำสั่ง แต่ทหารผู้บริสุทธิ์เหล่านี้ต้องมาจบชีวิต

ประเทศชาติไม่มีผู้นำที่ดี น่าสงสารประชาชนจริงๆ

คิ้วของหงส์ขมวดเข้าหากันแน่น

ในที่สุดร่างที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นท่ามกลางเหล่าชายชุดดำผ่านสายตาของเธอ

ราเชน!

ราเชนส่งทหารที่บาดเจ็บออกไป ดวงหน้าของเขารุนแรงเหลือคณา มืดมนมาก

“ลุย! จะไม่เหลือเอาไว้สักคน!”

พวกคนเหล่านี้ฆ่าตระกูลแหลมวิไล ระเบิดคนตระกูลแหลมวิไล เขาไม่ปล่อยไว้แน่

จณัตว์เป็นพี่ชายของเขา เรื่องนี้เขารับไม่ได้ จิตใจของเขาไม่สมดุล

เขาถูกลืมมาแต่เด็ก เลี้ยงแบบปล่อยปะละเลย จนกระทั่งตอนนี้เองที่รู้วาตัวเองมีพี่ชายต่างมารดา แต่คนนั้นกลับได้รับการเลี้ยงดูอย่างพะเน้าพะนอเอาใจ แม้กระทั่งนงลักษณ์ก็ปูทุกอย่างเอาไว้ให้แล้วเพื่อความปลอดภัยของเขา

ทั้งสองเป็นลูกชายของเธอ ทำไมถึงได้โตมาอย่างแตกต่าง?

ราเชนรู้สึกอึดอัด อิจฉาริษยา และไม่สามารถรับได้ แต่คนคนนี้กลับช่วยชีวิตเขา กระทั่งช่วยสนับสนุนตำแหน่งพระราชาของเขา

ดังนั้นอารมณ์ของราเชนจึงค่อนข้างซับซ้อน

เขาคิดว่าเขาคงมีเวลามากพอที่จะคิดถึงวิธีการที่จะอยู่ร่วมกันกับจณัตว์ สามารถใช้เวลาที่มากในการรับเขาเข้ามาเป็นสมาชิก แต่เมื่อเขาได้ยินข่าวว่าจณัตว์ประสบอุบัติเหตุ เขาก็สงบไม่ลง

นี่เขาบ้าไปแล้วหรือ?

สมชัยฆ่าเอกฉัท เห็นได้ชัดว่าไม่อยากเหลือตระกูลแหลมวิไลเอาไว้ ตอนนี้เขากลับมารนหาที่ตายหรือ?

ราเชนกังวลใจ เป็นครั้งแรกที่เขากังวลเกี่ยวกับคนที่ไม่เกี่ยวข้องกัน

ใช่ เป็นคนที่ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเขา

ผ่านมา20กว่าปี ในชีวิตของราเชนไม่มีเขานี่? ไม่เกี่ยวข้องกันจะเรียกว่าอะไร?

แต่ความกังวล ความร้อนใจมันทำให้เขานั่งไม่ติด