บทที่1444 คุณจริงจังหน่อย

“ไม่ดีละ”

สีหน้าของจณัตว์เปลี่ยนไปพลัน และสีหน้าของเนกษ์ก็แย่มากเช่นเดียวกัน

“เป็นอะไรไป?”

หงส์ไม่เข้าใจ แต่ก็ได้ยินเนกษ์พูดมาว่า “คนข้างนอกระเบิดบ้าน ตอนที่เราขุดถนนลับเราไม่ได้คิดถึงจุดนี้เลย พอบ้านระเบิด เส้นทางลับข้างล่างคงจะเดินไปต่อไม่ได้แล้ว พูดอีกอย่างก็คือเราติดอยู่ที่นี่”

ข้างหน้าไม่มีทางไปต่อ แถมไม่มีอาหารกิน ตอนนี้จณัตว์ยังได้รับบาดเจ็บอีก ถ้าพวกเขาออกไปไม่ได้ละก็ คงต้องอดตายและถูกแช่แข็งตายที่นี่แน่ และหงส์ก็รู้อีกด้วยว่า ตราบใดที่พวกเขาออกไปตอนนี้ คนข้างนอกก็คงเตรียมปืนและตาข่ายรอต้อนรับพวกเธออยู่แน่

ทำยังไงดี?

เมื่อมองไปยังใบหน้าที่ซีดเผือดของจณัตว์ ใจของหงส์ก็ร้อนรนมาก

“ฉันจะออกไป! ฉันไม่เชื่อว่าสมชัยจะกล้าฆ่าฉันต่อหน้าทุกคน! แค่ไม่ฆ่าฉัน ฉันก็มีวิธีกลับมาช่วยพวกคุณได้”

หงส์พูดจบก็หยัดกายขึ้น แต่กลับถูกจณัตว์คว้าเอาไว้

“ไม่มีประโยชน์ ถ้าเขาสนใจ อาการบาดเจ็บตอนนี้ของผมคงไม่เกิดขึ้น”

เขาไม่มีวันยอมให้หงส์ออกไปตาย

หงส์มองไปทางจณัตว์อย่างเศร้าโศก

“บาดแผลของคุณต้องการรักษา อยู่ที่นี่ไม่ได้นะ”

ความหมายของเธอคือไม่อย่างไรก็ต้องลองทำ

ด้วยคำพูดของหงส์ ทำให้ใจของจณัตว์มีความสุขมาก

“รอก่อนเถอะ ไม่เป็นอะไร แผลของผมคุณจัดการมันง่ายๆ ได้ ผมจะสอนคุณเอง”

จณัตว์บอกหงส์ถึงวิธีง่ายๆในการจัดการกับบาดแผล

หงส์ทำตามที่เขาบอก

เพราะว่าดินถล่ม เลยได้ยินเสียงข้างบนอย่างชัดเจน พวกเขาไม่กล้าที่จะพูดเสียงดัง กลัวว่าทหารจะได้ยินเข้า

เสียงของฝีเท้าข้างบนดังระงม ดูท่าคงมีไม่น้อยเลย

หงส์ไม่เชื่อว่าพวกทหารไม่ได้บอกสมชัยว่าเธออยู่ที่นี่ แต่สมชัยก็ยังคงส่งคนมาทิ้งระเบิดในที่แห่งนี้อย่างไร้ความปราณี โดยไม่แม้แต่จะคิดถึงชีวิตของเธอด้วยซ้ำ แม้ว่าเธอจะไม่คาดหวังอะไรกับชายคนนี้แล้ว แต่หัวใจของหงส์ก็ยังกระตุกอย่างแรงเล็กน้อย

มันหมายความว่าเธอไม่มีครอบครับ และญาติที่นี่อีกแล้ว

ความรู้สึกที่ถึงมีพ่อแม่แต่ราวกับไม่มีนั้น คนที่ไม่เคยประสบกับมันจะไม่เข้าใจเลย

ภายนอกสง่างามสดใส แต่ภายในใจกลับว่างเปล่ายิ่งกว่าใคร

จณัตว์จับหงส์ก่อนพูดว่า “เหนื่อยจัง ผมขอพิงสักหน่อยนะ”

หงส์รู้ ว่าชายหนุ่มจงใจ เกรงว่าจะมองออกว่าเธอเศร้า และหันเหความสนใจของเธอด้วยวิธีนี้

ถ้าหากพูดว่าในโลกนี้ยังมีใครที่ปฏิบัติกับเธอดีอย่างไม่มีเงื่อนไขแล้ว นอกจากบุริศร์ แล้วก็มีจณัตว์

เธอช่างโชคดีจริงๆ

หงส์ยิ้มอ่อนพลางโอบไหล่เขา และพูดด้วยเสียงต่ำว่า “สามี”

เสียงที่จริงใจนี้ ทำให้จณัตว์ตกตะลึงไปทั่วร่าง นิ่งไปพักนึง จากนั้นจึงแย้มริมฝีปากขึ้นเบาๆ ก่อนพูดว่า “เรียกอีกสิ”

“สามี”

แม้ว่าทั้งสองคนจะจดทะเบียนกันแล้ว แต่สำหรับหงส์มันค่อนข้างที่จะกะทันหันและแปลกใจ กระทั่งเธอเองก็ไม่ชินกับบทบาทนี้นัก โดยเฉพาะคำว่าสามี สองพยางค์นี้มันเป็นเรื่องที่ยากสำหรับเธอ แต่คราวนี้เธอกลับพูดมันออกมาได้ง่ายๆอย่างเต็มปาก

เมื่อจณัตว์ได้ยินสองคำนี้ เขาก็ยิ้มราวกับคนบ้า พูดในใจว่า “เรียกว่าสามี ชีวิตผมก็สามารถให้คุณได้ ญาณินต่อแต่นี้ไปคุณอย่าคิดที่จะไปจากผมอีก”

เขาเหยียดแขนยาวออกไปโอบหงส์ สัมผัสร่างกายที่อบอุ่นของเธอ ดมกลิ่นเส้นผมที่หอมละมุนของเธอ ทันใดก็รู้สึกว่าแม้จะถูกขังอยู่ในนี้ก็ช่างมันเถอะ ขอเพียงแค่มีเธออยู่ข้างๆ

เนกษ์รู้สึกเหมือนเป็นก้างขวางคอขนาดใหญ่ ถ้ารู้ว่าจะเป็นอย่างนี้แต่แรก เขาไม่กลับมาหรอก ถ้าอยู่ข้างนอกไม่ว่าอย่างไรเขาก็จะคิดหาวิธีช่วยเหลือจณัตว์ แต่สถานการณ์ตอนนี้เขาทำตัวไม่ถูกเลย

เขาพยายามกดความรู้สึกของตัวเองเอาไว้ให้ต่ำที่สุด แต่มันก็ยังคงไม่สบอารมณ์อยู่ดี

หงส์ไม่คิดอะไรมาก ในเวลานี้ เธอกำลังวิเคราะห์ว่าจะทำอย่างไรถึงจะสามารถออกไปจากที่นี่ได้

สีหน้าของจณัตว์ซีดเผือดราวกับกระดาษ แม้เขาจะฝืนบอกว่าไม่เป็นอะไร แต่เลือดที่ไหลออกมาเยอะเสียขนาดนั้นจะไม่เป็นอะไรได้อย่างไร? ยิ่งไปกว่านั้นกระสุนที่ฝังอยู่ในร่างกายเขาก็ยังไม่ออกมา จะทำอย่างไรถ้าหากอีกประเดี๋ยวจะเป็นไข้?

คิ้วของหงส์ผูกเข้าด้วยกัน แต่กลับได้ยินเสียงทุ้มต่ำของจณัตว์ “หงส์ เล่าเรื่องให้ผมฟังหน่อยสิ”

“เล่าเรื่อง?”

หงส์แปลกใจเล็กน้อย

“ทำไม่ได้เหรอ?”

จณัตว์เงยหน้ายิ้มอย่างมีเล่ห์เหลี่ยม ในตอนนี้เองที่หงส์ได้เห็นดวงตาที่ระยิบระยับราวกับผืนฟ้าครามที่เต็มไปด้วยหมู่ดวงดาวของ มันช่างส่องแสงสว่าง โดยเฉพาะอย่างยิ่งความเปล่งประกายของนัยน์ตา

“ไม่ได้ ฉันเล่าได้แค่เรื่องกาลครั้งหนึ่งเคยมีภูเขา”

“ก็ได้ ผมแค่อยากฟังคุณพูด”

จณัตว์ก้มหน้าต่ำลง พิงกายลงที่หงส์อีกครั้ง ก่อนจะพูดเสียงเล็กเสียงน้อย “บางทีถ้าคุณลองคิดดู ให้ผมได้ฝึกฝีมือก่อน ภายหลังถ้าเรามีลูกเราจะได้มีเรื่องราวเล่าให้ลูกฟัง”

คำพูดนี้ทำให้ร่างกายของหงส์แข็งทื่อ

จณัตว์ไม่รู้เรื่องที่ว่าตัวเธอเองไม่สามารถตั้งครรภ์ได้สินะ?

เมื่อคิดถึงร่างกายของตัวเอง เธอก็จำได้ว่าเธอรู้สึกอย่างไรเกี่ยวกับเธอ

ในปีที่เพื่อช่วยลูกนั้น เธอไม่เสียใจว่าจะทุ่มเทเท่าไหร่ แต่ในตอนนี้ เธอรู้สึกละอายใจเล็กน้อยกับจณัตว์

จณัตว์ดีกับเธอ ตอนนี้ก็ได้จำความรู้สึกที่เขามีต่อเธอขึ้นมาทั้งหมด

พวกเธอเคยอยู่ด้วยกันราว2เดือน อยู่ด้วยกันทุกวัน นอนด้วยกันทุกคืน ย้อนกลับไปในตอนนั้น เธอปล่อยเลยตามเลยเพราะมั่นใจว่าตัวเองจะไม่ท้อง และไม่คิดที่จะใช้ชีวิตร่วมกับจณัตว์

เธอยอมรับว่าตอนแรกเธอค่อนข้างนิสัยแย่ เพียงเพราะว่าการไม่ได้บอกลาของบุริศร์ทำให้เธอเศร้าใจ เธอไม่มีที่ระบาย พอดีกับการปรากฏตัวของกายเธอของจณัตว์ผู้ชายที่ชอบพอในตัวเธอ เธอเลยไม่คุม

เธอคิดที่จะใช้ผู้ชายอีกคนมาเพื่อลืมบุริศร์ แม้จะเป็นเวลาสั้นๆ