บทที่1443 คุณอยากจะใส่ร้ายป้ายสีเขา?

“จณัตว์!”

หัวใจของหงส์กำลังจะแตกสลาย

ผู้ชายคนนี้บ้าไปแล้ว

เขาไม่รู้หรือว่าในประเทศF เขาคือคนที่ได้ตายไปแล้ว? ออกมาทำไม?

แต่ใบหน้าที่หล่อเหลาของเขากลับยิ้มเล็กน้อย และพูดเสียงเบาว่า “มีผมอยู่ ใครก็ทำร้ายคุณไม่ได้”

เขาพูดด้วยเสียงอันเบา มีเพียงแค่หงส์ที่ได้ยิน แต่ดูเหมือนสมองของเธอจะระเบิด เศษเสี้ยวความคิดบางอย่างก็ผุดขึ้นมาในหัว

ในสนามรบที่ดุเดือด จณัตว์กอดหงส์ไว้แน่นแล้วกลิ้งออกไป เขาพูดว่า “มีผมอยู่ ใครก็ทำอะไรคุณไม่ได้หรอก”

ครั้งนั้น เธอไม่เป็นอะไร แต่ร่างกายของจณัตว์เจ็บไปทั้งตัว

ปีนั้น เธออายุได้18ปี ส่วนเขาอายุ20ปี

ในเวลานั้น ร่างกายของจณัตว์ยังค่อนข้างอ่อนแอ สีหน้าของเขาก็ไม่ค่อยดีนัก เขาเป็นเพียงนักวิชาการที่อ่อนปวกเปียกทั่วไป แต่เขาพยายามจะช่วยเธอครั้งแล้วครั้งเล่า

สมองของหงส์ปวดอย่างหนัก

ภาพเหล่านั้นที่ถูกหลงลืมก็ค่อยๆ ประกอบกันขึ้นมาในมโนภาพ

ความจริงพวกเขาได้รู้จักกันนานแล้ว

ความจริงพวกเขาเคยสนิทกันมาก

กลิ่นคาวของเหลวสีแดงสดข้นคลั่กปะทะเข้าสู่โพรงจมูกของหงส์ ดวงตาของเธอพลันเปียกชื้น

“โง่หรือไง?”

“อย่าร้องให้สิ”

จณัตว์เช็ดน้ำตาให้เธอ เขาหันปลายกระบอกปืนที่อยู่ตรงปลายแขนเสื้อหันไปทางหัวหน้าองครักษ์

ปืนเก็บเสียงที่พกมายิงเข้าไป1นัด

เมื่อคนอื่นเห็นหัวหน้าองครักษ์ตายแล้ว ทันใดพวกเขาก็พากันตระหนก

ในตอนนี้เองที่เนกษ์กลับมา

เมื่อเขาเห็นว่าจณัตว์ได้รับบาดเจ็บ และหงส์ก็เกือบร้องให้จนตัวโยน ดวงตาของเขาก็แดงก่ำขึ้นมา

“ฉันจะฆ่าพวกแกให้หมดไอ้พวกสารเลว!”

เขายิงปืนสังหารอย่างบ้าคลั่ง

ไม่ใช่ว่าตระกูลแหลมวิไลต่อต้านหรือ?

วันนี้เขาต่อต้านแล้วมันอย่างไร?

เมื่อจณัตว์ได้ยินเสียงปืน เขาก็หันกลับไปเห็นเนกษ์ที่มีท่าทางสิ้นหวังก่อนจะอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

“หงส์ คุณดูแลตัวเองให้ดี วันนี้ตระกูลแหลมวิไลไร้หนทางหนีแล้ว พ่อของผมไม่อยู่แล้ว ผมไม่สามารถให้เลือดเนื้อเชื้อไขเพียงคนเดียวของเขาเกิดเรื่องได้”

“ฉันไปเอง!”

หงส์รู้ว่าตระกูลแหลมวิไลให้ความสำคัญกับจณัตว์

เธอนึกขึ้นมาได้

เรื่องทุกอย่างเมื่อครั้งก่อนกับจณัตว์ทุกอย่างทุกตอนที่อยู่ด้วยกัน

ในเมื่อผู้ชายคนนี้เป็นของเธอ เธอจะทำทุกอย่างเพื่อเขาเอง

จณัตว์เคยปกป้องเธอจากความเป็นความตายอย่างโง่เขลาได้เพื่อเธอ วันนี้เธอจะสู้เพื่อเขาบ้างแล้วมันจะอย่างไรกัน?

หงส์ผลักจณัตว์ไปข้างหลัง จนถึงตอนนี้ เธอยังคงคิดว่าไม่สามารถเปิดเผยตัวตนของจณัตว์ได้

ในขณะเดียวกัน หงส์ก็กระโดดเตะเนกษ์ออกไปโดยตรง ก่อนที่ลูกกระสุนลอยผ่านหูของเนกษ์ไปอย่างเฉียดฉิว

เนกษ์ตะลึงงัน ก่อนจะเข้าใจได้ว่าหงส์ช่วยเขาเอาไว้ เขายังไม่ทันได้พูดอะไร หงส์ก็ได้เข้ามาร่วมต่อสู้แล้ว

ในตอนนี้ จิตใจของเนกษ์สับสน

“มองอะไร? รีบหนีไปสิ!”

จณัตว์อดทนต่อความเจ็บปวด ก่อนจะดึงเนกษ์มา

“ใครให้นายกลับมา?”

“ผมไม่สามารถทิ้งพี่ให้ตายคนเดียวที่นี่ได้! นี่เป็นเรื่องของตระกูลเรา พี่จะทำแบบนี้ไม่ได้!”

จู่ๆ เนกษ์ก็ร้องให้ขึ้นมา ราวกับเด็กน้อย

พวกเขาสองคนโตมาด้วยกัน ถึงแม้จะไม่ใช่สายเลือดเดียวกัน แต่สายใยพี่น้องมันไม่ใช่เรื่องโกหก

ดวงตาของจณัตว์เปียกชื้นไปด้วยน้ำตา

เขาคว้าเนกษ์มากอดแน่น ก่อนพูดเสียงทุ้ม “เนกษ์ ฉันเป็นทหารคนหนึ่ง ตอนนี้สมชัยยังไม่ตาย”

เขาเป็นคนที่อยากจะฆ่าสมชัยด้วยน้ำมือตัวเองมากกว่าใคร แต่เขาทำไม่ได้

ความชั่วร้ายรุนแรงมีติดตัวสมชัยอย่างมาก และต้องการให้หลายประเทศเข้ามาพิจารณาคดีตัวสิน

เขาปล่อยให้มันตายเพราะความคับแค้นใจส่วนตัวของเขาเองไม่ได้

จณัตว์รู้ ว่าเนกษ์ตอนนี้ยอมสูญเสียทุกอย่างเพื่อฆ่าสมชัย แล้วเขาไม่อยากเสียที่ไหน?

แต่ด้วยหน้าหน้าที่ของเขาที่มาขัดขวาง

เนกษ์นิ่งไปนิด ก่อนจะถาม “จะทำได้ตอนไหน?”

“เมื่อหลักฐานก่ออาชญากรรมของเขาถูกเปิดเผยสู่สาธารณะ”