บทที่1447 นี่คุณเชื่อเขาขนาดนี้เลย?

“เป็นยังไงบ้างคะ? คุณหมอมิลิน”

หงส์ไม่เคยรู้สึกกังวลใจขนาดนี้มาก่อนเลย ความรู้สึกราวกับถูกบีบคออยู่ตลอดเวลา ทำให้เธอหายใจไม่ออก

ในที่สุดเธอก็เข้าใจความห่วงใยที่จณัตว์มีให้เธอ นี่เธอเพิ่งเป็นครั้งแรกยังรู้สึกขนาดนี้ แล้วจณัตว์ที่ห่วงใยเธอมาตลอดหลายปีละ

พลันหงส์ก็รู้สึกถึงความรักอันยิ่งใหญ่ที่ชายหนุ่มมอบให้ เมื่อก่อนกลับไม่รู้ มันช่างน่าเสียดายเหลือเกิน

หมอมองไปทางหงส์ ก่อนพูดว่า “จบแล้วครับ แต่ว่าต้องระวังการติดเชื้อหลังผ่าตัดวันสองวันนี้นะครับ เขาเป็นหมอ เขาน่าจะรู้เรื่องพวกนี้ดี องค์หญิงห้าให้คนมาดูแลเขาให้ดีก็พอแล้วครับ”

ตอนแรกหงส์ถูกผู้ช่วยของนายน้อยตระกูลแหลมวิไลพาไป เรื่องนี้เป็นที่รู้จักทั่วประเทศ มีรายงานในภายหลังว่าผู้ช่วยเสียชีวิต แต่ตอนนี้เขาปรากฏตัวต่อหน้าคุณหมอมิลิน และคุณหมอมิลินก็รู้ดีว่าเขาเห็นอะไร

“อย่างนี้ดีแล้ว องค์หญิงห้าครับ สองสามวันนี้ผมไม่มีเรื่องอะไรที่ต้องทำ ไม่อย่างนั้นผมจะคอยอยู่ที่นี่ดูแลเขา?”

คุณหมอมิลินเข้าใจความลับของวังแล้ว ในเมื่อเขาได้รู้ถึงในสิ่งที่ไม่ควรรู้ ชีวิตของเขาจึงน่าเป็นห่วง เพื่อครอบครัวและลูกๆ เขาจึงเลือกที่จะอยู่ต่อไป จนกระทั่งสงครามวังหลวงจะจบลง

หงส์ฟังความของคำพูดออกหมด เธอพยักหน้า “โอเคค่ะ ฉันจะส่งคนไปคุ้มครองคนในครอบครัวคุณ”

“ขอบคุณครับองค์หญิงห้า”

คุณหมอมิลิน รู้ว่านี่เป็นวิธีที่ดีที่สุด

เมื่อหงส์ส่งคนไปรับคนในครอบครัวคุณหมอมิลินมา คุณหมอมิลินก็ไม่พูดอะไรอีก

จณัตว์ถูกเข็นเข้าไปในห้อง ภายในราเชนจัดการเอาไว้ให้ทุกอย่างแล้ว เพียงแค่มองก็รู้ว่าในใจของราเชนมีจณัตว์

มันช่างไม่สบอารมณ์

หงส์อดที่จะปวดใจไม่น้อยเมื่อเห็นจณัตว์ที่กำลังนอนสลบอยู่

รูปร่างของจณัตว์ไม่ใช่รูปร่างแบบสง่าผ่าเผยและห้าวหาญ เขาค่อนข้างจะผอมบาง หากดูจากขนาดร่างกายแล้ว คงไม่มีใครเชื่อว่าชายผู้นี้มีความสามารถ หรือเป็นกระทั่งทหาร แต่เมื่อเวลานี้ที่ชุดของเขาถูกถอดออก ร่างกายของเขาก็ทำให้หงส์หน้าดำหน้าแดงไปเสียหมด

ถึงแม้เธอจะคิดขึ้นมาหมด แต่เธอก็ไม่คิดเลยว่ารูปร่างของเขาจะยอดเยี่ยมขนาดนี้ มันช่างทำให้คนคิดจินตนาการไปไกลเสียจริง

หงส์ตบหน้าตัวเอง ก่อนจะเดินไปหาดขา

จณัตว์ยังคงนอนหลับใหล

หงส์ยื่นมือไปแนบหน้าผากของเขา อุณหภูมิร่างกายของเขาลดลงแล้ว เธอนั่งลงข้างเตียงเพื่อรอเขาตื่นขึ้นมา

ข้างนอกยังมีเรื่องอีกมาก แต่หงส์ไม่สนใจ ในเมื่อราเชนไม่ให้เธอเข้าไปยุ่ง มันแสดงให้เห็นว่าเขาพร้อมเต็มที่ และหลักฐานของฉัตรพล คนของตัวเองก็จะนำกลับมาได้ทันเวลา ดังนั้นไม่ว่าข้างนอกจะเกิดอะไรขึ้น เธอก็ไม่สน

ตอนนี้คนรักเธออยู่ตรงหน้า ตรงนี้ก็คือบ้านของเธอ

หงส์เช็ดตัวเขาเป็นครั้งคราว ไม่รู้ว่าจณัตว์จะตื่นมาเมื่อไหร่ เธอพูดกับตัวเองว่า “แม้ว่าฉันจะมีชะตากรรมที่เลวร้าย แต่ตั้งแต่เด็กจนโตฉันไม่เคยดูแลใครเลย คุณคือคนที่โชคดีนะ รอคุณตื่นขึ้น เราจะต้องชำระบัญชี”

“อย่าคิดว่าสิ่งที่คุณทำเพื่อฉันมากมายมันจะยิ่งใหญ่ ฉันบอกคุณไว้เลยนะว่า เรื่องที่ฉันไม่รู้ไม่นับ คิดขึ้นมาได้คุณไม่เคยตามจีบฉันเลยนี่ ฉันถูกลักพาตัวแล้วกลายเป็นหญิงที่แต่งงานแล้ว คิดคิดแล้วก็น่ากลัวอยู่นะ”

หงส์ยิ่งพูดมากขึ้นเรื่อยๆ ไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าจณัตว์ลืมตาขึ้นแล้ว มองเธอด้วยรอยยิ้มอ่อนบนใบหน้า

“แล้วก็นะ คุณพูดถึงฐานะของคุณตอนนี้ จะให้ฉันทำยังไง? คุณเป็นพี่ชายแท้ๆของพี่รองของฉัน หลังจากที่ฉันแต่งงานกับคุณ ฉันจะเรียกพี่รองของฉันว่าอะไร? คุณจะเรียกเขาว่าลุง หรือให้เขาเรียกฉันว่าสะใภ้ใหญ่? ปวดหัวจะตาย แล้วยังเฮียบุริศร์อีก คุณเป็นลูกพี่ลูกน้องของนรมน นรมนเป็นภรรยาของเฮียบุริศร์ ฉันเรียกว่าสะใภ้ใหญ่ สุดท้ายแล้วเธอต้องเปลี่ยนมาเรียกฉันว่าสะใภ้ใหญ่ นี่มันวุ่นวายจะตายแล้ว ช่างมันเถอะ หรือไม่แต่งดีนะ”

“กล้าเหรอ!”

ถึงแม้เสียงของจณัตว์จะเบาหวิว แต่ก็ยังมีความถือดีมาก

“ใบทะเบียนก็รับมาแล้ว คุณเสียใจไปก็ไร้ประโยชน์นา”

เมื่อหงส์ได้สติว่าจณัตว์ฟื้นแล้ว เธอรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยเมื่อคิดได้ว่าเมื่อกี้เธอพูดกับตัวเองเหมือนเป็นคนโง่

“นี่คุณแอบฟังฉันพูดเหรอ?”

“ผมไม่ได้แอบฟังเลยนะ แต่คุณพูดให้ผมฟังมากกว่า”

จณัตว์ตกหลุมรักหงส์ที่มีท่าทางเขินอายคนนี้

ตอนนี้แม้เขาป่วย แต่เมื่อถูกเปิดโปงเรื่องน่าอายนี่ก็ทำให้หงส์ไปไม่เป็น อีกอย่างโดยส่วนตัวเธอไม่ใช่ผู้หญิงที่ถูกเอาเปรียบ จึงอดไม่ได้ที่จะยื่นนิ้วมือออกไปหยิกที่เนื้อของจณัตว์

“ยังจะพูดอีก! คุณไม่รู้เหรอว่าหลังแต่งงาน ภรรยาพูดอะไรก็จะถูกหมด”

หงส์ออกแรงบิด แต่แรงเล็กน้อยของเธอทำให้จณัตว์รู้สึกจั๊กจี้ ในทางตรงกันข้ามมันทำให้หงส์หมดแรงด้วยซ้ำ

“นี่เนื้อคุณเหรอ? แข็งอะไรขนาดนี้ ไม่เจ็บเลยเหรอ?”

“นี่คุณลูบคลำมัน ไม่ใช่ว่าจะเป็นสบายมากต่างหากหรอกเหรอ?”

คำพูดของจณัตว์ ทำให้หงส์หน้าแดงเป็นลูกเชอรี่

“ฮึ อย่าทำชื่อเสียงของฉันเสื่อมเสียนะ ฉันเป็นคนเจ้าชู้ไหม?”

“อืม คุณเป็นคนเจ้าชู้ ไม่รู้ว่าใครให้ผมมา”

เมื่อคิดไปถึงเรื่องราวทั้งหมดของพวกเขาก่อนหน้า ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

“อย่าพูดนะ! ใครละ? ไม่ใช่ฉันแน่”

หงส์แบกรับความอับอายไว้จนจบ แต่เธอรู้สึกว่าใบหน้าของเธอแดงมาก

จณัตว์หยุดหยอกล้อเธอ ก่อนจะพูดด้วยรอยยิ้มว่า “รินน้ำให้ผมหน่อยสิ ผมหิวน้ำมากเลย”

“ไม่ได้ หมอบอกไว้แล้ว ว่าดื่มน้ำไม่ได้ ใช้ได้แค่สำลีก้านติดกันเท่านั้น รอก่อนนะคะ”

หงส์รีบลุกขึ้นรินน้ำ

เธอเคยทำสิ่งเหล่านี้เพื่อดูแลผู้คนมาก่อน แต่ตั้งแต่กลับมาที่ประเทศF นานแล้วที่เธอไม่ได้ทำ ไม่คิดเลยว่าจะมาทำอีกครั้งเพื่อจณัตว์ แต่ใจของเธอก็ไม่ได้ขัดแย้งอะไร

ทำตามคำสั่งของแพทย์ทำให้ริมฝีปากของจณัตว์ชุ่มชื่น จากนั้น เมื่อเห็นดวงตาที่ร้อนแรงของจณัตว์หัวใจของหงส์ก็เต้นแรงในทันใด

“คุณเพิ่งผ่าตัดเสร็จ นอนสักหน่อยเถอะค่ะ”

“คุณจะอยู่เป็นเพื่อนผมตลอดไหม?”

“อยู่สิ”

ไม่คิดเลยว่าจะมีวันที่จณัตว์ทำตัวเหมือนเด็กน้อย

จณัตว์ยิ้ม ก่อนจะปิดตาลง ไม่นอนนักเขาก็เข้าสู่นิทรา

อย่างไรเขาก็ได้รับการผ่าตัด แม้จะร่างกายแกร่งขนาดไหนก็รับไม่ไหว

เมื่อหงส์นึกถึงร่างกายของจณัตว์ เธอจึงสั่งให้คนมาดูแลเขา ก่อนที่ตัวเองจะเดินไปยังห้องครัว