บทที่1448 คุณอย่ามาพูดไร้สาระ

“อืม… …”

หงส์ยังไม่ทันได้ตั้งตัว เกือบจะโดนกัดถึงลิ้นเสียแล้ว แต่จณัตว์ไม่ยอมให้เธอต่อต้านเลย ดึงเธอเข้ามาอย่างถือวิสาสะ

กว่าจะรอให้เธอตอบสนองเธอก็โดนกินไม่เหลือเสียแล้ว

หงส์ผลักเขาออก ก่อนจะพูดอย่างเคืองๆ ว่า “ไม่ดูสภาพของตัวเลยเหรอคะ? หมอละ? มาปฏิบัติแบบนี้กับคนเฝ้าไข้อย่างนี้”

พูดจบเธอก็เดินออกไปอย่างหัวเสีย แต่ก็ดูเหมือนเธอจะตระหนกตกใจ

จณัตว์มองดูแผ่นหลังของเธอที่วิ่งออกไป มุมปากอดไม่ได้ที่จะแย้มยิ้มขึ้น

เขาทำอะไร?

เขาแค่มองจูบแบบดูดดื่มให้เธอ แล้วมันยังไง?

จณัตว์ขยับเล็กน้อย ก่อนจะรู้สึกว่ามันเจ็บ แต่ก็ฝืนทนต่อไป

หลังจากหงส์ออกมาจากห้องเธอก็หอบหายใจแรงออกมายกใหญ่

หงส์ถูกจณัตว์จูบเพียงในเวลาไม่กี่วัน ถึงแม้เขาสองคนจะเป็นสามีภรรยากันแล้ว แต่เธอก็รับไม่ได้นิดหน่อย

ปากเธอเจ็บไปหมด กลัวว่ามันจะบวม

ไอ้ทหารใจอำมหิตคนนั้น!

หงส์สาปแช่งเขา ก่อนจะรีบกลับไปห้องของตัวเอง และส่องกระจก ปากบวมจริงด้วย

ไร้ยางอาย!

ครั้งนี้หงส์ด่าออกมา

เธอจะออกไปเจอใครได้ยังไง

แต่ทางฝั่งจณัตว์กลับร่าเริงมาก เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาธรรศและคริชณะ อธิบายถึงสถานการณ์และขอลาหยุด

“ตอนนี้นายจะขอลาหยุด? จณัตว์ นายจะไปทำอะไร?”

ธรรศค่อนข้างแปลกใจ และไม่เข้าใจ

จณัตว์กลับยิ้มและพูดว่า “อาสามครับ ผมได้รับบาดเจ็บ”

“หนักไหม? เจ็บตรงไหน? นายรีบกลับมาเลย ฉันจะส่งนายกลับไปพักฟื้นที่ประเทศ”

ตอนแรกธรรศไม่รู้ว่าจณัตว์ได้รับบาดเจ็บ เมื่อได้ยินมือของเขาก็ตึงไปหมด

จณัตว์อึดอัดเล็กน้อย ก่อนรีบพูดว่า “ญาณินมาที่นี่”

“เธอเกี่ยวอะไรกับที่นายจะกลับมารักษา? ส่งที่อยู่มาให้ฉัน!”

จณัตว์กลัดกลุ้มอีกครั้ง

เอาละ ในที่สุดเขาก็รู้เสียทีว่าทำไมอาสามยังโสดมาจนถึงตอนนี้

อีคิวนี่… …

โถเอย!

“อาสามครับ ผมมีภรรยาที่ต้องดูแลครับ ไม่ต้องห่วง ถ้าอาว่างมากก็ลองมองหาสาวๆรอบตัวดูนะครับ”

จณัตว์พูดกล่อมไม่หยุด

ธรรศขมวดคิ้ว

“มองหาสาวอะไร? ฉันมีเวลามองหาสาวเสียที่ไหน? หลังจากเรื่องของทางประเทศFจบแล้วฉันต้องไปรายงานผลปฏิบัติ

การฟื้นฟูเมืองหลวงของที่นั่น แล้วตกลงนายจะให้ที่อยู่ฉันไหม?”

“ไม่ครับ”

จณัตว์พูดจบก็ตัดสายไป

เขาเป็นทุกข์เล็กน้อย นิสัยของอาสามชาตินี้จะหาเมียได้ไหมนี่? ตะเกียงและธูปของตระกูลทวีทรัพย์ธาดา ไม่ควรขึ้นอยู่กับเขาที่จะส่งต่อหรือไม่?

เฮ้อ!

คิดแล้วก็เศร้าใจ

เดิมทีตระกูลทวีทรัพย์ธาดาลูกหลานรุ่งโรจน์มาก ตอนนี้กลับเหลือชายสูงอายุสองคน แต่กลับไม่รีบร้อนรีบเร่งอะไร มันจะดียังไงละนี่?

จณัตว์อดไม่ได้ที่จะกังวล

หลังจากอธิบายการทำงานจบลง หัวใจของจณัตว์ก็ผ่อนคลายลงอย่างมาก

ตอนนี้เขาเพียงแต่ต้องปกป้องตระกูลแหลมวิไลและเนกษ์ให้ดี และดูแลงานศพของบิดาก็พอแล้ว

ก็เหมือนกับที่หงส์พูด ราเชนต้องการนั่งตำแหน่งนั้น ก็ต้องเคี่ยวกรำอยู่เสมอ ตอนนี้พอดีกับที่เขาต้องเคี่ยวกรำ

เมื่อคิดถึงท่าทางที่หงส์ออกไปข้างนอก จณัตว์ก็ยิ้มออกมาอีกครั้ง

หญิงสาวคนนั้นดูเหมือนจะสนใจร่างกายท่อนบนของเขา?

จณัตว์มองร่างกายส่วนบนของตนที่เต็มไปด้วยผ้าก๊อซ

ไม่รู้ว่าร่างกายเนื้อหนังนี้หงส์จะชอบหรือไม่ เมื่อเทียบกับปีก่อน ตอนนั้นเขาอ่อนปวกเปียกมาก แต่ตอนนี้เขามั่นใจมากว่า

เขาจะไม่แพ้หงส์บนเตียงแน่นอน

ว่ากันว่าหงส์ไม่สามารถตั้งครรภ์ได้ ทว่าเขาไม่เชื่อ มีเขาอยู่นับประสาอะไรกับโรคร้ายที่รักษาไม่หาย แม้จะป่วยระยะสุดท้ายเขาก็ต้องลองดู

หงส์ไม่รู้ว่าจณัตว์กำลังคิดอะไรอยู่ เธอเก็บตัวอยู่แต่ในห้อง ตัดสินใจว่าเมื่อปากตัวเองไม่หายบวมจะไม่ออกไปเด็ดขาด

เมื่อนภดลได้รับข้อความว่านรมนต้องการให้เขากลับไป เขาก็ตกตะลึงเล็กน้อย แต่เขาก็รีบเก็บสัมภาระ เมื่อเขาจะออกไปก็

พบว่าปาณีเก็บสัมภาระเรียบร้อยแล้วเหมือนกัน เตรียมจะกลับไปเมืองชลธีด้วยกันกับเขา

ช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมา ทั้งสองคนฝึกฝนเป็นพิเศษทุกวัน

เขาเห็นกับตาตัวเองว่า จากเด็กสาวอ่อนแอคนหนึ่งอย่างปาณีได้ฝึกฝนจนกลายมาเป็นนักสู้หญิงที่มีความสามารถในการปกป้อง เขาก็ไม่พูดอะไรไม่ออกเลย

ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นผิวสีข้าวสาลีที่ดูแข็งแรง ดวงตาของเธอก็เฉียบแหลม แต่ทันทีที่เธอเห็นนภดล เธอก็ยังหัวเราะขึ้นมา

“คุณก็จะกลับไปด้วยกันเหรอ?”

“อืม”

นภดลยังคงไม่พูดมาก หัวใจของปาณีเต้นรัวจากดวงตาสีฟ้าที่สวยงามคู่นั้น

ผู้ชายคนนี้ไม่ว่าจะเจอมรสุมอะไรมาบ้างเขาก็ยังสบายๆ มาก เธอเฉยเมยเหมือนเขาไม่ได้

“คุณนายกลับมาแล้ว ชัยยศให้ฉันกลับไปดูแล”

“อืม”

นภดลยังคงไม่พูดเยอะ

ปาณีรู้สึกประหม่าเล็กน้อย