บทที่1449 โชคดีที่เธอไม่ได้ตั้งใจ

กลิ่นอายเย็นฉ่ำอบอวลไปทั่วร่างกายของปาณี จนเธอไม่กล้าเคลื่อนไหว

พวกเขาไม่เคยมีการกระทำที่ใกล้ชิดกันขนาดนี้มาก่อน กระทั่งเมื่อก่อนนภดลไม่เคยมองตรงมาทางเธอด้วยซ้ำ ถึงแม้ว่าเธอจะเข้าร่วมเรื่องที่ต้องปฏิบัติดูแลพ่อแม่ของฉัตรยา แต่ระหว่างเขาและเธอก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น ทว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้น?

ปาณีตระหนก ทันใดก็หันกายไปมองนภดลอย่างไม่รู้ตัว อย่าเปลี่ยนคนเลยเถอะ

แต่เมื่อเธอจะขยับกาย ก็ได้ยินเสียงทุ้มต่ำของนภดล “อย่าขยับ มันไม่สบาย”

ปาณีก็ไม่กล้าขยับกายทันที

“ให้ฉันเอาผ้าห่มมาให้ไหม?”

จริงๆแล้วปาณีอยากจะพูดว่าไม่สบายแล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน แต่ปากมันพูดไปเอง

“โอเค”

นภดลรีบยกศีรษะ เพื่อที่จะหลีกทางให้ปาณี

เห็นได้ชัด ว่าเขาต้องการให้ปาณีนำผ้าห่มมาให้

ปาณีงงงัน

เริ่มตั้งแต่บุริศร์และนรมนเริ่มไปเที่ยว นภดลก็มาที่นี่เพื่อรับการฝึกพิเศษ เธอกังวลเกี่ยวกับเขา และเธอก็รู้สึกว่าตัวเองจำเป็นต้องมีการปกป้องตัวเองบ้าง ดังนั้นเธอจึงตามมาด้วย

แต่เมื่อเธอตามเขามาที่เกาะเป็นเวลานานมากแล้ว เขาก็ปฏิบัติต่อตัวเองเหมือนกับว่าไม่มีตัวตน นอกจากจะผงกศีรษะทักทายทุกวัน ก็ไม่มีการชิดใกล้หรือสื่อสารอะไร

จนกระทั่งปาณีคิดว่าระหว่างตัวเองและนภดลไม่มีวาสนาต่อกันเสียแล้ว เธอเลยนอนเศร้าอยู่หลายคืน จนในที่สุดเธอก็ยอมรับความจริง วางแผนที่จะเป็นเพียงเพื่อนร่วมงานกับนภดล แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้น?

แต่เมื่อมองไปยังสายตาสงสัยของนภดล ปาณีก็รีบสาวเท้าออกไปหยิบผ้าห่มมาคลุมกายให้เขา

“เข้าไป”

นภดลพูดเบาๆ ถึงแม้จะไม่ได้สั่ง แต่ก็สามารถทำให้ปาณีปฏิบัติตามได้

เธอเดินไปเข้าไปข้างหน้านภดลอีกครั้ง และในวินาทีต่อมาศีรษะของนภดลก็พิงบนไหล่ของเธออีกครั้ง

ร่างกายของปาณีแข็งทื่อ เธอยังไม่ทันคิดอะไรดี ผ้าห่มผืนนั้นก็คลุมกายสองคนเอาไว้

เธอตกใจจนเกือบจะกระโดด แต่กลับได้ยินนภดลพูดเบาๆ ว่า “อย่าขยับสิ ใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงในการกลับไป ผมต้องการนอนหลับ”

“โอ้”

ปาณีพยักหน้าเหมือนภรรยาตัวน้อยที่ถูกรังแก จากนั้นจึงไม่กล้าขยับตัว

มุมปากของนภดลยกขึ้นยิ้มน้อยๆ เขาหลับตาลงทันที ในจมูกอบอวลไปด้วยกลิ่นของปาณี

เขาหลับไปโดยไม่รู้ตัว

เมื่อได้ยินลมหายใจที่สม่ำเสมอของนภดล ความเครียดเกร็งของปาณีจึงค่อยผ่อนคลายลง

เธอกวาดสายตาสำรวจเขา การฝึกไม่ได้ทำให้เขาเปลี่ยนไป ใบหน้านั้นยังคงเรียบเนียนเสียยิ่งกว่าผู้หญิง ผมสีฟ้านั้นก็ยิ่งดูสะดุดตา

ผู้ชายแบบนี้มานอนพิงไหล่เธอ ปาณียิ่งไม่กล้าคิด

เธอรู้ว่าในใจของนภดลมีคนอยู่ในนั้น ตลอดชีวิตนี้ของเธอคงเข้าไปในใจเขาไม่ได้ ถ้าอย่างนั้นก็ขอซึมซับช่วงเวลาแบบนี้ไว้ก็พอแล้ว

ปาณียกยิ้มอ่อนโยน แล้วสูดหายใจเข้าลึกอย่างตะกละตะกลามราวกับจะสูดกลิ่นไอเย็นฉ่ำจากร่างกายของเขาเข้าไป

เครื่องบินค่อยๆ บินขึ้น

ปาณีไม่รู้ว่าพวกเขาจะยังคงอยู่ในสภาพเดิมไหมเมื่อเครื่องบินลงจอด แต่ช่วงเวลานี้มันก็เพียงพอแล้ว

ปาณีผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัว

นภดลกลับลืมตาขึ้นพลัน

ที่จริงแล้วปาณีดูธรรมดามากเมื่อมองในตอนแรก แต่เธอเป็นผู้หญิงที่สวย ยิ่งมองเธอมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งมีงดงามมากขึ้นเท่านั้น

เธอแตกต่างกับฉัตรยาอย่างสิ้นเชิง

ฉัตรยาเป็นคนเผด็จการ ชอบกระพือข่าว เธอเกลียดใครรักใครทั้งโลกก็ต้องรับรู้ไปด้วย แต่ปาณีไม่ใช่

เธออ่อนโยนเหมือนสายน้ำที่ไหลช้าๆ และอาจไม่รู้สึกถึงการมีอยู่ในช่วงแรก แต่เมื่อเวลาผ่านไปจะทำให้ผู้คนรู้สึกถึงความเงียบสงบ

เมื่ออยู่กับเธอ ไม่ต้องพูดอะไร แค่เพียงอยู่ด้วยกัน แค่เพียงมองเห็นเธอ หัวใจของเขาก็สงบ อยากจะอยู่กับเธอไปตลอดชีวิต

แค่ผู้หญิงคนนี้ไม่รู้ว่าเธอไม่เป็นไร

นภดลวางผ้าห่มบนร่างของปาณี จากนั้นลุกขึ้นและไปที่ห้องบังคับการ

“หัวหน้านภดลครับ คุณมาทำอะไรที่นี่?”

“สถานการณ์ของคุณนายเป็นไงบ้าง?”

นภดลเป็นหัวหน้าของอาณาจักรรัตติการ ที่อยู่ภายใต้สังกัดของนรมน ตอนนี้นรมนกลับมาแล้ว เขาก็ต้องกลับเมืองชลธี และอยากจะรู้สถานการณ์ทุกอย่าง

คนที่อยู่ข้างหน้าเขาในตอนนี้ก็เป็นคนของอาณาจักรรัตติการ และเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของเขา

นักบินรีบพูดขึ้นมาว่า “คุณนายกำลังตั้งครรภ์ครับ ส่วนประธานบุริศร์ได้รับบาดเจ็บ เคลื่อนไหวไม่สะดวก สถานการณ์ในประเทศF ก็ตึงเครียด ความหมายของประธานบุริศร์ก็คือให้พวกเราเตรียมพร้อมปกป้องคุณนายอย่างสุดความสามารถครับ ป้องกันพวกหมาที่จะเล็ดรอดเข้ามา”

“จัดการทุกอย่างแล้วเหรอ?”

“จัดการวางแผนเรียบร้อยแล้วครับ แต่มีเรื่องหนึ่งที่ผมอยากพูดกับหัวหน้านภดลสักหน่อย”

นักบินลังเลเล็กน้อย

“พูดมา”

ไอเย็นจากร่างของนภดลต่ำลงเล็กน้อย

นักบินรีบพูดว่า “ประธานบุริศร์ถูกโจมตีที่ประเทศF คุณนายพาเขากลับประเทศ พบเจอปัญหาเล็กน้อยเมื่อผ่านชายแดน ตอนนั้นคุณนายใช้พละกำลังลูกน้องเก่าของอาณาจักรรัตติการ ยังไม่ได้ติดต่อพวกเรา”

เรื่องนี้เป็นหนามในหัวใจของคนในอาณาจักรัตติการ

พวกเขาทั้งหมดรู้ว่าลูกน้องเก่าของอาณาจักรรัตติการเคยอยู่ภายใต้เขตอำนาจของกองทัพ ทักษะต่อสู้ของพวกเขาดีมาก แต่ในเมื่อพวกเขาถูกเรียกว่าอาณาจักรรัตติการ พวกเขาก็ต้องเป็นอาณาจักรรัตติการใหม่ ถึงอย่างไรก็ไม่ต้องการเปรียบเทียบกับลูกน้องเก่า และในตอนนั้นนรมนก็เรียกหากลุ่มลูกน้องเขาไม่เรียกหาพวกเขา นี่เป็นการดูถูกพวกเขาไหม?

เมื่อนภดลคิดตามก็รู้ว่าอะไร

“อย่าคิดมาก คุณนายปฏิบัติกับเราอย่างเท่าเทียม แต่สถานที่นั้นอาจจะดีกว่าถ้าคนเก่าเข้าไปช่วย และตอนนั้นฉันก็ฝึกร่างกายอยู่ และที่นี่เราก็ไม่มีเรื่องต้องทำ ก็เป็นอันว่าเข้าใจได้นะว่าทำไมคุณนายถึงไม่เรียกพวกเราไป”

แม้ว่าเขาจะพูดอย่างนั้น แต่ในสมองของนภดลก็อดจะนึกถึงกิมจิไม่ได้

ความสามารถในการรวบรวมผู้ใต้บังคับบัญชาคนเก่าในช่วงเวลาสั้นๆ และที่สำคัญที่สุดคือช่วยเหลือบุริศร์และนรมนไว้ได้ ดูเหมือนจะไม่ใช่คนไร้ความสามารถ

หลังจากกลับไป เขาต้องคิดหนักว่าจะดึงกิมจิและลูกน้องเก่าของเขามาเข้าร่วมกันจะดีกว่าไหม

ในขณะที่คิด เขาก็ได้ยินเสียงตุบ ก่อนที่เสียงโอ๊ยจะดังขึ้นอย่างทันที

นภดลขมวดคิ้ว รีบหมุนกายกลับไปก็เห็นปาณีนอนแหมะอยู่ข้างล่าง มองพื้นด้วยความงุนงง ราวกับกำลังมึน ไม่รู้ว่าตกลงมาได้อย่างไร ท่าทางอย่างว่ามันทำให้มุมปากของนภดลแย้มขึ้นอีกครั้ง