บทที่1483 พวกเราตระกูลแหลมวิไลไม่ได้หายาก

“พี่”

ในนาทีที่เนกษ์เห็นจณัตว์ออกมา หัวใจที่อึดอัดของเขาก็ค่อยคลายตัวลง

“ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

“ไม่เป็นไร เอาของมาไหม?”

จณัตว์อดที่จะยิ้มไม่ได้ เมื่อเห็นดวงตาที่เป็นระยิบของเนกษ์

“เอามาแล้วครับ ครั้งนี้รับประกันว่าตาแก่นั่นต้องอยากตายแต่ก็ตายไม่ได้แน่”

แววตาของเนกษ์มีความขุ่นเคือง

เขาไม่ลืมการตายของพ่อ

หลายปีมานี้ถึงเขาจะอยู่ข้างกายพ่อ แต่ถึงที่สุดแล้วก็ไม่รู้จักกัน หลังจากที่รู้จักกันในที่สุด สมชัยก็ได้ฆ่าเขา ไม่มีใครเข้าใจความเจ็บปวดในหัวใจของเนกษ์ แต่จณัตว์เข้าใจ

“เนกษ์ มีเหตุผลพิเศษอย่างหนึ่ง ที่ทำให้สมชัยไม่อาจตายตอนนี้ได้ แต่บางครั้งการมีชีวิตอยู่ก็เป็นการลงโทษที่ยิ่งใหญ่ที่สุด นายว่าไหม?”

จณัตว์รู้สึกละอายใจต่อเนกษ์

พูดตามหลักเหตุผล เรื่องที่สมชัยทำนั้น การฆ่าเขาก็ไม่ใช่เรื่องที่จะแย่ไปเสียหมด แต่ก็ต้องมีคำอธิบายแก่ประชาชนและประเทศได้

จณัตว์เข้าใจ

“สบายใจเถอะ พี่ ผมเข้าใจ ฆ่าเขามันง่ายเกินไป ให้เขาใช้ชีวิตอย่างเจ็บปวดต่อไป ถือได้ว่าเป็นการลงโทษและการแก้แค้นที่ดีที่สุดแล้ว”

“ฉันจะดูลาดเลาให้นายเอง เรื่องนี้นายทำด้วยตัวเอง”

คำพูดของจณัตว์ทำให้เนกษ์น้ำตาซึม

“ขอบคุณครับพี่”

“เจ้าโง่เอ๋ย พวกเราพี่น้องมีอะไรต้องขอบคุณกัน รีบไปเถอะ อีกเดี๋ยวต้องกลับบ้าน”

“ครับ”

สองพี่น้องเข้าไปในวังอย่างรวดเร็ว ต้องขอบคุณแผนผังของหงส์และการแอบแฝงตัวของเธอในประเทศF ตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้ด้วย

แม้ว่าสมชัยจะทำการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง แต่จณัตว์และเนกษ์ก็สามารถหลบซ่อนและเข้าไปในห้องของสมชัยได้อย่างรวดเร็ว

"ใคร?"

สมชัยเงยหน้าอย่างรวดเร็ว เมื่อเขาอยากดึงสัญญาณเตือนภัย กลับถูกจณัตว์ขวางเอาไว้และรีบปิดปากเขา

เนกษ์ปิดระบบเตือนภัยชั่วคราว

เมื่อสมัชยเห็นเนกษ์ เขาก็เบิกตาโพลง

“ฮือ ฮือ... …”

เขาอยากจะพูดอะไรบางอย่าง น่าเสียดายที่ฟังไม่ชัด

เนกษ์ยิ้มเย็นพลางพูดว่า “แปลกใจเหรอ? ที่ตระกูลแหลมวิไลควรจะถูกแกกำจัดไปนานแล้ว แล้วทำไมพวกเขาถึงยังมาปรากฏตัวต่อหน้าแก?”

เสียงที่คุ้นเคยทำให้สมชัยหันหลังมามอง ทำให้เขาเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยของจณัตว์

เขาลืมมัน คนที่พาหงส์ไปไม่ได้ และตั้งแต่นั้นมาก็ทำให้ลูกสาวของตัวเองห่างไกลจากเขามากขึ้นเรื่อยๆ

ลูกน้องเขามารายงานแล้วนี่ ว่าหงส์ตายไปพร้อมกับตระกูลแหลมวิไลที่คฤหาสน์

จณัตว์พูดเสียงเย็นชา “แกนี่มันชั่วช้าเสียจริง ญาณินเป็นลูกสาวแท้ๆของแกนะ ทำไมแกถึงใจทรามถึงขนาดฆ่าเธอได้ ฉันสงสัยนักว่าเลือดของแกยังร้อนไหม? เลือดของแกยังสีแดงอยู่ไหม? ฉันขุดออกมาดูดีไหม?”

สีหน้าของสมชัยซีดเผือด

เขามองออก ว่าจณัตว์ไม่ได้ล้อเล่น

ในตอนนี้ จณัตว์ไม่กลัวว่าเขาจะเรียกหาใครสักคน เลยปล่อยสมชัย

สมชัยมองไปยังเนกษ์และจณัตว์ สมองแล่นฉิวคิดหาทาง

ตอนนี้สถานการณ์มันเกินความคาดหมายของเขา

สถาพในตอนนี้ได้เกินความคาดหวังเขา และกระทั่งส่งคนออกไปก็ไม่น้อย แม้ว่าเขาจะเรียกบอดี้การ์ดมาตอนนี้ แต่ด้วยฝีมือของจณัตว์เมื่อตะกี้ คงไม่พ้นเรียกบอดี้การ์ดมาให้ถูกฆ่าเสียเปล่า

เมื่อนึกถึงสถานการณ์นี้ สมชัยจึงตัดสินใจอย่างรวดเร็ว

“ตอนนี้พวกแกอยู่ฝ่ายฉัตรพลแล้วหรือ?”

“แกอยากจะพูดอะไร?”

จณัตว์มองไปทางสมชัย อดดูหมิ่นกับการดิ้นรนเฮือกสุดท้ายของเขาไม่ได้

ที่แท้ก็กลัวตายนี่เอง

ทำแต่เรื่องชั่วช้าสามานย์ นึกไม่ถึงเลยว่าจะกลัวตาย

สมชัยทำราวกับไม่เห็นสายตาดูถูกของจณัตว์ เขารีบโพล่งออกมา “ฉันสามารถพลิกคดีให้ตระกูลแหลมวิไลได้ บอกว่าเป็นแค่ความเข้าใจผิด ฉันสามารถทำให้ตระกูลแหลมวิไลเป็นตระกูลใหญ่สี่ตระกูลของประเทศF ได้ ฉัน... …”

“พวกเราตระกูลแหลมวิไลไม่ได้หายาก!”

คำพูดของเนกษ์ทำให้สมชัยนิ่งไป

“บางทีแกอาจจะไม่รู้ตัวตนของพวกเรา”

จณัตว์อดทนมากในการอธิบายให้สมชัยฝั่ง

เมื่อสมชัยรู้ว่าจณัตว์เป็นลูกชายของคุณอาบุญทิวา เขาก็โมโหมาก

“นางนงลักษณ์นั่น! มันกล้าหลอกฉัน?”

“แกทำอย่างไรกับแม่ของฉัน จิตใจแกทำด้วยอะไร? ยังคาดหวังว่าแม่ของฉันจะยังขอบคุณแกหรือไง? เธอมีแนวโน้มไปทางที่จะถูกทำร้าย และเนกษ์ก็เป็นลูกชายของตระกูลแหลมวิไล สิ่งที่แกเป็นหนี้พวกเรา มันไม่สามารถแก้ไขได้ด้วยคำขอโทษสองสามคำ แล้วนี่แกจะไม่พูดขอโทษเลยใช่ไหม?”

จณัตว์เหลือบมองสมชัย ก่อนจะก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว และคว้าแขนของสมชัยเอาไว้ และในขณะที่สมชัยตกตะลึง เขาก็ฉวยโอกาสนี้ฉีดยาสมชัย

“พวกแกทำอะไรวะ? พวกแกฉีดยาอะไรให้ฉัน! อะ… …”

จณัตว์ปิดปากสมชัย ก่อนจะกระซิบ “ไม่ต้องห่วง ไม่ตายหรอก พวกเราจะไม่ฆ่าแก อย่างไรแกก็ทำเรื่องเลวร้ายกับคนอื่นไว้เยอะเกิน ต้องไปให้คำอธิบายกับคนทั้งโลก แต่เราไม่ให้แกมีชีวิตอยู่อย่างสุขสบายหรอก”

เนกษ์ดึงเข็มออกมา ก่อนจะโยนไปยังถังขยะ เมื่อเขามองไปยังศัตรูตรงหน้าแล้ว เขาแทบรอไม่ไหวที่จะทรมานมัน แต่เขารู้ถึงตำแหน่งของจณัตว์และเรื่องที่ต้องทำ